ก่อนอื่นต้องขอเล่าถึงความเป็นมาที่ผมจะหาสถานที่ปฎิบัติธรรม ในระยะเวลาสั้นๆ 3วัน7วัน เพื่อลองเผื่อที่จะให้ตัวเองได้ค้นพบและแก้ไขสิ่งที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ครับ
ผมแต่งงานมา6ปี มีลูก1คน (ตอนนี้3ขวบกว่า)
ผมเป็นคนขี้โมโห ขี้หงุดหงิด ใจร้อน
ขี้บ่น มองโลกในแง่ลบอยู่ตลอดซะส่วนใหญ่ จนทำให้เกิดปัญหากับคนรอบข้าง โดยเฉพาะภรรยาและลูกเสมอ หลายครั้งในแต่ละวันภรรยาทำอะไรก็จะรู้สึกไม่ถูกใจไปซะถูกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กขนาดไหน มันก็จะเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผมตลอดเวลา
คอยเจ้ากี้เจ้าการ สั่งว่าต้องทำแบบนี้สิ แบบนั้นสิ
อยู่ตลอด เมื่อเวลาภรรยาโต้เถียง ผมก็จะมีคำมาหักล้างได้ในทุกๆครั้ง ยิ่งเธอพูดแรงให้ผมรู้สึกไม่พอใจ ผมก็จะพูดแรงกลับไปเป็นเท่าตัวเพื่อให้เธอรู้สึกเจ็บและหยุดโต้ตอบกลับ เป็นแบบนี้อยู่ตลอด จนทุกวันนี้เธอเลือกที่จะเย็นชากับผมแทนการตอบโต้ จนวันนึงพอมีลูก ในช่วงแรกๆที่เด็กยังเป็นเด็กแรกเกิดที่ไม่มีรู้ประสา ผมก็รักและไม่เคยหงุดหงิด อารมณ์ร้อนใส่ลูกเลย จนกระทั่งลูกได้เกือบ2ขวบ ผมเริ่มหงุดหงิดอารมณ์เสียใส่ลูกทั้งๆที่รู้ว่าเด็กในวัยนี้ก็เริ่มซนเริ่มมีพัฒนาการตามช่วงวัยที่อยากรู้อยากเห็น อยากลองโน่นนี่นั่น ผมก็เริ่มบังคับให้ทำแบบโน้นแบบนี้ เหมือนที่ทำกับภรรยา ทั้งๆที่เด็กเพิ่งจะ2ขวบ เมื่อเด็กไม่ฟังคราวนี้ก็มีตวาดบ้าง มีลงโทษด้วยการตีอยู่บ่อยครั้ง ในทุกๆครั้งที่ตีลูกหรือโมโหตวาดใส่ลูก เมื่ออารมณ์ผมเย็นลง ผมจะเสียใจกับสิ่งที่ทำ และรู้เสมอว่ามันคือสิ่งที่ผิด เพราะเด็กอายุแค่นี้เค้าจะเข้าใจอะไรได้เหมือนผู้ใหญ่ได้ยังไง แต่ผมก็ห้ามอารมณ์ตัวเองไม่ได้ในทุกครั้ง และกับคนภายนอกผมก็จะมองคนที่เข้ามาแง่ลบตลอดเวลา คอยจับผิด คอยตำหนิติเตียน ทำอะไรที่รู้สึกว่าไม่ตรงกับสิ่งที่เราคิดก็จะไม่ชอบคนเหล่านั้น และก็จะพยายามยัดเยียดความคิดใส่หัวคนในครอบครัวให้คิดเหมือนกับเรา หากคนในครอบครัวไม่เห็นด้วยเออออตาม ก็จะจบโดยการทะเลาะกันเองตลอด
เรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา เมื่อผมได้กระทำลงไปแล้วด้วยอารมณ์โกรธ หงุดหงิด ไม่ว่าด้วยเหตุอะไรนั้น เมื่ออารมณ์เย็นลง ผมก็จะมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปในทุกๆครั้ง ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนคิดไม่ได้คิดไม่เป็นไม่มีเหตุผลนะ แต่เมื่อมีอารมณ์โมโหหงุดหงิด ความมีเหตุผลต่างๆและความมีสติของผมก็จะหายไปในทุกๆครั้ง
จนวันนี้ผลลัพธ์จากอารมณ์หงุดหงิด ขี้โมโหง่ายของผมมันเริ่มส่งผลต่อความเป็นครอบครัวของผม ภรรยาเริ่มทนพฤติกรรมของผมไม่ได้ จนเธอเอ่ยว่าเธอไม่มีความสุขเลย ขอให้ต่างคนต่างอยู่เถอะ และลูกก็เริ่มแสดงพฤติกรรมขี้หงุดหงิดกับคนรอบข้างเมื่อเวลาเค้าไม่ชอบใจอะไรต่างๆ อันเป็นผลมาจากที่เราแสดงให้เค้าเห็นมาโดยตลอด ผมเลยคิดว่าผมต้องหาวิธีแก้ไขตัวเองโดยเร็วที่สุดในตอนนี้ ให้ผมมีสติและช่วยดึงให้เราใจเย็นลงในทุกๆเรื่องในการใช้ชีวิต
ผมเคยอ่านบทความที่มีคนเคยแบ่งปัน
เค้าว่าให้ปฎิบัติธรรมนั่งสมาธิ เพื่อให้เรามีสติเรารู้เท่าทันอารมณ์ของเรา แต่ผมเป็นคนไม่เคยเข้าวัดปฎิบัติธรรม หรือนั่งสมาธิเลย
จึงอยากให้พวกเพื่อนๆช่วยแนะนำสถานที่ที่ปฎิบัติธรรม ที่มีแนวทางการปฎิบัติที่เหมาะกับสิ่งที่ผมได้เล่ามาให้หน่อยครับ ผมอยากปรับปรุงตัวเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดี ทำให้พวกเค้ามีความสุข ไม่อยากให้มันสายเกินไปครับ......
......ขอบคุณครับ.......
อยากหาสถานที่ปฎิบัติธรรมครับ
ผมแต่งงานมา6ปี มีลูก1คน (ตอนนี้3ขวบกว่า)
ผมเป็นคนขี้โมโห ขี้หงุดหงิด ใจร้อน
ขี้บ่น มองโลกในแง่ลบอยู่ตลอดซะส่วนใหญ่ จนทำให้เกิดปัญหากับคนรอบข้าง โดยเฉพาะภรรยาและลูกเสมอ หลายครั้งในแต่ละวันภรรยาทำอะไรก็จะรู้สึกไม่ถูกใจไปซะถูกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กขนาดไหน มันก็จะเป็นเรื่องใหญ่สำหรับผมตลอดเวลา
คอยเจ้ากี้เจ้าการ สั่งว่าต้องทำแบบนี้สิ แบบนั้นสิ
อยู่ตลอด เมื่อเวลาภรรยาโต้เถียง ผมก็จะมีคำมาหักล้างได้ในทุกๆครั้ง ยิ่งเธอพูดแรงให้ผมรู้สึกไม่พอใจ ผมก็จะพูดแรงกลับไปเป็นเท่าตัวเพื่อให้เธอรู้สึกเจ็บและหยุดโต้ตอบกลับ เป็นแบบนี้อยู่ตลอด จนทุกวันนี้เธอเลือกที่จะเย็นชากับผมแทนการตอบโต้ จนวันนึงพอมีลูก ในช่วงแรกๆที่เด็กยังเป็นเด็กแรกเกิดที่ไม่มีรู้ประสา ผมก็รักและไม่เคยหงุดหงิด อารมณ์ร้อนใส่ลูกเลย จนกระทั่งลูกได้เกือบ2ขวบ ผมเริ่มหงุดหงิดอารมณ์เสียใส่ลูกทั้งๆที่รู้ว่าเด็กในวัยนี้ก็เริ่มซนเริ่มมีพัฒนาการตามช่วงวัยที่อยากรู้อยากเห็น อยากลองโน่นนี่นั่น ผมก็เริ่มบังคับให้ทำแบบโน้นแบบนี้ เหมือนที่ทำกับภรรยา ทั้งๆที่เด็กเพิ่งจะ2ขวบ เมื่อเด็กไม่ฟังคราวนี้ก็มีตวาดบ้าง มีลงโทษด้วยการตีอยู่บ่อยครั้ง ในทุกๆครั้งที่ตีลูกหรือโมโหตวาดใส่ลูก เมื่ออารมณ์ผมเย็นลง ผมจะเสียใจกับสิ่งที่ทำ และรู้เสมอว่ามันคือสิ่งที่ผิด เพราะเด็กอายุแค่นี้เค้าจะเข้าใจอะไรได้เหมือนผู้ใหญ่ได้ยังไง แต่ผมก็ห้ามอารมณ์ตัวเองไม่ได้ในทุกครั้ง และกับคนภายนอกผมก็จะมองคนที่เข้ามาแง่ลบตลอดเวลา คอยจับผิด คอยตำหนิติเตียน ทำอะไรที่รู้สึกว่าไม่ตรงกับสิ่งที่เราคิดก็จะไม่ชอบคนเหล่านั้น และก็จะพยายามยัดเยียดความคิดใส่หัวคนในครอบครัวให้คิดเหมือนกับเรา หากคนในครอบครัวไม่เห็นด้วยเออออตาม ก็จะจบโดยการทะเลาะกันเองตลอด
เรื่องทั้งหมดที่ผ่านมา เมื่อผมได้กระทำลงไปแล้วด้วยอารมณ์โกรธ หงุดหงิด ไม่ว่าด้วยเหตุอะไรนั้น เมื่ออารมณ์เย็นลง ผมก็จะมานั่งเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปในทุกๆครั้ง ไม่ใช่ว่าผมเป็นคนคิดไม่ได้คิดไม่เป็นไม่มีเหตุผลนะ แต่เมื่อมีอารมณ์โมโหหงุดหงิด ความมีเหตุผลต่างๆและความมีสติของผมก็จะหายไปในทุกๆครั้ง
จนวันนี้ผลลัพธ์จากอารมณ์หงุดหงิด ขี้โมโหง่ายของผมมันเริ่มส่งผลต่อความเป็นครอบครัวของผม ภรรยาเริ่มทนพฤติกรรมของผมไม่ได้ จนเธอเอ่ยว่าเธอไม่มีความสุขเลย ขอให้ต่างคนต่างอยู่เถอะ และลูกก็เริ่มแสดงพฤติกรรมขี้หงุดหงิดกับคนรอบข้างเมื่อเวลาเค้าไม่ชอบใจอะไรต่างๆ อันเป็นผลมาจากที่เราแสดงให้เค้าเห็นมาโดยตลอด ผมเลยคิดว่าผมต้องหาวิธีแก้ไขตัวเองโดยเร็วที่สุดในตอนนี้ ให้ผมมีสติและช่วยดึงให้เราใจเย็นลงในทุกๆเรื่องในการใช้ชีวิต
ผมเคยอ่านบทความที่มีคนเคยแบ่งปัน
เค้าว่าให้ปฎิบัติธรรมนั่งสมาธิ เพื่อให้เรามีสติเรารู้เท่าทันอารมณ์ของเรา แต่ผมเป็นคนไม่เคยเข้าวัดปฎิบัติธรรม หรือนั่งสมาธิเลย
จึงอยากให้พวกเพื่อนๆช่วยแนะนำสถานที่ที่ปฎิบัติธรรม ที่มีแนวทางการปฎิบัติที่เหมาะกับสิ่งที่ผมได้เล่ามาให้หน่อยครับ ผมอยากปรับปรุงตัวเป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดี ทำให้พวกเค้ามีความสุข ไม่อยากให้มันสายเกินไปครับ......
......ขอบคุณครับ.......