ทำไม!! เราต้องชอบคนที่เขาไม่ชอบเราด้วย

ผมแอบชอบเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเพิ่งเลิกกับแฟนไป โดยที่ผู้ชายเป็นฝ่ายบอกเลิก จนกระทั่งตอนนี้ ผู้หญิงก็ทำใจได้แล้ว แต่ฝ่ายชายกลับคิดจะมาขอคืนดีด้วย ผมรู้จักเพื่อนผมดี เธอเป็นคนที่ เจ็บแล้วจำ เธอพยามยา

รู้สึกเริ่มท้อ เริ่มเหนื่อยแล้ว กับการตาม การเป็นกระทำอยู่ฝ่ายเดียว โดยที่อีกฝ่ายนึงไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

การแอบชอบใครสักคนมักทำให้เรามีทั้งสุขและเศร้า แต่ทำไมของเรากลับรู้สึกเศร้ามากกว่าล่ะ เพราะเค้านั้นอยู่สูงมากเกินกว่าเราจะเอื้อมถึงได้ เราที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เจอเค้า ได้เห็นเค้าในทุกๆวัน โดยท

จากชอบก็กลายเป็นรักไปซะแล้ว ตอนนี้รุ้สึกรักเอ็มไปแล้ว

เวลาผมชอบใครผมมักจะทักทายไปนะ แต่สิ่งที่ตามมาคือเราต้องเป็ยฝ่ายถามตลอด ทำไรอยู่.? กินข้าวยัง.? นอนตอนไหน อะไรพวกนี้ เค้าตอบเรามาแต่เค้าไม่ถามเรากลับ พยามหาเรื่องมาคุย เค้าก็เหมือนไม่เต็มใจอยากคุย ตอบแ

ยิ่งพยามยามจะลืมมากเเค่ไหน มันยิ่งจำ จำช่วงเวลาที่มีความสุข จำสถานที่เเห่งนึง ..

ความปันยาอ่อนของเรานี้ มันชั่งมีเยอะจริง ทำไมเราต้องชอบทักไปหาเค้าด้วย ทั้งๆที่เค้าก็ไม่ได้อะไรกับเราเลย เวลาเรามีเพื่อนหรือเรามีกิจกรรมทำ เราทำใจได้น่ะ ถึงกับลืมไปเลยด้วยซ้ำ แต่พอเราอยุ่คนเดียวเราชอบ

เราเหนื่อยกับตัวเอง เหนื่อยกับการที่แอบชอบ เหนื่อยกับการที่รู้สึกอยู่ฝ่ายเดียว เหนื่อยกับการที่ต้องแอบน้อยใจ หนื่อยกับการที่แสดงออกว่าไม่เป็นอะไร ทั้งๆที่ เศร้าอยู่คนเดียว

เราเป็นคนที่รักใครแล้วรักจริงมาก แต่จะชอบเจอคนที่เข้ามาหลอกบ้าง นอกใจบ้าง ครั้งล่าสุดก็เคมีไม่ตรงกันเนื่องจากผู้ชายมีหน้าที่การงานต่างๆให้ต้องดูแล และเคยเจอประสบการณ์​ความรักร้ายๆชนิดที่ใส่ยาในอาหารให

เฮ้อออก็ไม่มีอะไรมากค่ะ.เราแค่เหนื่อยกับคนๆหนึ่งซึ่งเป็นคนคอยตามอยู่ตลอดเวลา พยายามอยู่ฝ่ายเดียวตลอด จนท้อไปหมด ความรู้สึกก็ตันไปหมด มันทั้งเหนื่อย ทั้งยิ่งพยายามจะเดินออกมาแต่มันก็ทำไม่ได้เลยสักครั้ง