เหนื่อยกับความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก...

เราคบกับแฟนมานานพอสมควร แต่รู้สึกว่าเราไม่ได้สำคัญ ทุกอย่างในชีวิตของเขามักจะสำคัญกว่าเรา เหมือนคิดว่ามีเราอยู่แล้ว ยังไงเราก็อยู่ไม่ไปไหนเหมือนคิดว่าเมื่อไรก็ได้ จนเรารู้สึกน้อยใจ อยู่ไปเพื่อหวังว่าเ

ทั้งๆที่มันเป็นความสัมพันธ์ที่ดูอึดอัดและไม่มีชื่อเรียก เวลาใครถามก็พูดได้ไม่เต็มปาก แต่ทำไมถึงยังยอมอยู่ในสถานะนั้นโดยไม่ถามถึงสถานะและพอใจที่จะให้มันเป็นแบบนั้น ทั้งๆที่อีกคนก็มีสิทธิ์ทำกับคนอื่นๆได

ผมควรจะลดความรู้สึกของผม หรือทำให้เขารู้สึกเท่าผมให้ได้ครับ บางที่มันก็น้อยใจที่เราคิดถึงเขามาก อยากเจอเขามากเวลาไม่ได้เจอกันนานๆ แต่เขากลับไม่ได้แสดงออกว่าคิดถึงเรา อยากเจอเราบ้างหรือเปล่า มันไม่ได้ไ

ไม่เคยสนใจ ใส่ใจเราเลย ไม่หวานกะเรา ไม่เคยอยู่กับเราเลยสักเทศกาล น้อยใจนะคะ พอคุยกันปรับความเข้าใจกันก็พูดแต่ว่ารักนะแต่ไม่แสดงออก คือเราอึดอัดนะคะบางเรื่อง แต่เค้าไม่เคยสนใจปัญหาที่เกิดขึ้นเลยค่ะ ตอน

เราเคยโง่ หลังจากนั้นก็ขอโทษและพยายามแก้ไข ช่วงที่แก้ไขมีที่ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง ลดหลั่นไปจนตั้งสติได้แบบจะ100% แต่ความสัมพันธ์ดูไม่ดีขึ้นจากเดิมเลย ระหว่างทางมีกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่เราเป็นฝ่ายขอโทษต

ตอนม.ปลาย เราเห็นเพื่อนผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์กับเพื่อนชายในห้องร้องไห้เสียใจบ่อยๆ เลยตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ขอตกอยู่ในสภาพนั้น เมื่อมีเพื่อนชายมาถามว่ามีแฟนยัง ก็รีบตอบว่ามีแล้วทั้งที่ตอนนั้นไม่มีใคร

ตามหัวข้อเลย อยากรู้ว่าผลลัพธ์ของแต่ละคนออกมาเป็นยังไง หรือถ้าย้อนกลับไปได้จะกลับไปหาเค้าอีกครั้งไหม

มีใครเป็นเหมือนเราไหมคะ ?? เวลาเหนื่อย เครียดงาน ท้อ เสียใจ ทะเลาะกับแฟน พอโทร ฯ ไปหาแม่ จะแพ้ประโยคต่าง ๆ จากแม่ จนน้ำตาล่วง เช่น " ถ้าหนื่อยมาก กลับบ้านเราได้นะลูก แม่รออยู่ แม่รักหนูนะ"

ความในใจที่ไม่สามารถระบายให้คนใกล้ตัวฟังได้😢 เราอายุ35 มีแฟนเด็ก ขี้หึง ขี้หวงมาก แรกๆที่คบกันเค้าดีทุกอยา่างแค่ติดเล่น ติดหยอก เเบบเด็กๆ พออยู่กันมาสักพัก มีเรื่องทะเลาะกันบ่อยมาก เกือบทุกวัน เรื่องท