เราว่าเราเป็นเด็กเก็บกด

เรารู้สึกว่าเราเป็นเด็กเก็บกด ทำอะไร ออกไปไหนกับเพื่อนไม่ได้เลย เพราะพ่อแม่ไม่อนุญาตเราอยู่ม.ปลายแล้ว อยากใช้ชีวิตกับเพื่อนบ้าง เวลาเราทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ ก็จะว่าเรา พาดพิงเรื่องนั้น ดึงเรื่องนี้มาเกี่ยวตลอด
เราเรียนถึงค่ำๆทุกวันจ-ศ พอวันหยุดเราก็อยากพักผ่อนบ้าง ตอนเช้าแม่เรียกให้เราไปกวาดบ้านถูบ้าน เราก็บอกเดี๋ยวออกไปทำ คือตื่นมาเรายังไม่ทันทำอะไรก็ให้เรากวาดบ้านถูบ้านแล้ว ครอบครัวอื่นเรื่องแบบนี้อาจจะปกติ แต่เราอยากพักผ่อนจริงๆเราเหนื่อย พอเราบอก หนูอยากทำเดี๋ยวก็ทำเอง คือเดี๋ยวเราออกมาทำเองจริงๆค่ะ (คำว่าเดี๋ยวผู้ใหญ่ส่วนมากคงไม่ชอบ) เค้าก็ว่าเรา ไม่อยากทำก็วางไว้ เราก็วางแล้วเดินเข้าห้องมา แล้วเค้าก็พูดว่า เดี๋ยวแมวกูจะเอาไปให้คนอื่นเลี้ยงคอยดูเลย ออกมาไม่เจอมันแน่ ผ้าก็ซักมือเองเลยนะไม่ต้องมาซักเครื่อง ห้องอีกเดี๋ยวกูจะมห้นอนนอกบ้าน เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับกู คือเราโมโหมาก อยากหนีออกจากบ้าน อยากออกไปให้พ้นบ้านหลังนี้ คือเรารู้สึกแบบนี้จริงๆ หลายครั้งมากที่แม่ทำให้เรารู้สึกอยากหนีออกจากบ้านนี้ ทำอะไรก็ทำไม่ได้ ปรึกษาอะไรก็ไม่ได้ เราอยากแต่งตัวเหมือนคนอื่นบ้างก็ไม่ได้ แม่เพื่อนเราซื้อลิปมาให้เพื่อน เราก็อยากให้แม่ซื้อให้เราบ้าง แต่แม่บอกยังเด็กอย่าแก่แดด คือเราอยู่ม.ปลายแล้ว เราแค่อยากทาปากเบาๆ ไม่ได้แดงแป้ดไปรร. แค่อยากมีสีสัน เราก็เก็บเงินซื้อเองตลอด เรารู้สึกตัวเองถูกขัง รู้สึกว่ายิ่งพ่อแม่ห้ามทำไหร่เรายิ่งออกนอกกรอบ ยิ่งก้าวร้าว เราไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลย แต่ตอนนี้มันเป็นไปแล้ว เราอยากออกจากบ้านนี้ อยากไปอยู่ที่อื่น