คือเราด้ายแยกทางกับกับสามีและเซนใบหย่ากัน และตกลงกันว่าดูแลลูกร่วมกัน หลังจากนั้นชั้นก้อเปนฝ่ายเอาลูกมาดูแลช่วงแรกแต่พอม่นานเค้าก้อมาขโมยเอาลูกปัยจากโรงเรียนและก้อไม่ให้เราเจอลูกไม่ให้คุย เกือบสองเดือนได้ ก้อเลยแอบมาพอมาหาปุ๊ปไม่เจอลูกเจอย่าเค้า เค้าบอกไม่รู้ปัยหนัย ก้อเลยงงว่าอยู่กันยังงัยถึงไม่รุ้ว่าหลานปัยหนัยแม่เราก้อเลยโมโห เถียงกันกับย่าเค้า วันนั้นแม่เราโมโหมากเลยปัยที่ศาลเยาชน เค้าเลยหั้ยกั่ยเกี่ยกันก่อน พอกั่ยเกี่ยก้อด้ายปลสรุปว่า เรามีสิทย่กับลูกด้ายแค่ ส. อา. ภายในจ.กาญ แต่ของเค้าเราไม่ได้ระบุว่าเลี้ยงดูได้แค่ที่หนัย พอผ่านไปไม่นานเค้าก้อมาขอคืนดีอีกครั้งอ้างว่าสงสารลูกอยากให้ลูกมีพ่อมีแม่เค้าจะยอมปรับปรุงตัวใหม่เราก็ยอมเพราะรักลูกคิดว่าจะกลับไปเพื่อลูกแต่พอยังม่คืนดีกันก้อทะเลาะกันเค้าเอาเรื่องเก่ามาพูดว่าเราไปหั้ยแฟนใหม่เอาฟรีๆพูดดูถูกกันมาก ไม่เหมือนคนจะเริ่มต้นหมั่ย เราเลยคิดว่าเค้าก้อยังเหมือนเดิมม่เปลี่ยนเราม่คืนดีด้วย พอม่คืนดีด้วยก้อเอาลูกมาต่อลอง จะเอาลูกย้ายปัยเรียนที่อื่น แต่ก้อยังหั้ยเหมือนเดิม ส.อา. แล้วเราจะปัยงัยตั้งพระประแดง แล้วถ้าตามปัยเรื่อยๆล่ะจะทามงัย เลยโทรปัยปรึกสาศาลเยาชนอีกครั้ง เค้าก้อช่วยอะรัยม่ด้ายต้องตั้งทนายฟ้องสู้ขอมีสิทดูแลคนเดียว แต่เราเองก้อฐานะม่ได้ดีสักเท่ารัยจะเอาเงินจากหนัยมาจ้างทนาย และอีกอย่างก้อไม่อยากจะทำแบบนั้นสงสารลูกที่พ่อกะแม่ต้องมาแย่งกันลูกสาวเราย่ป.1แล้วก้อเริ่มมีความคิดมั้งอล้วสงสารแก เลยคิดว่าเราเปนแม่ไม่ได้ทอดทิ้งลูกตั้งแต่แรก แค่เอกสารที่ตกลงว่าเจอลูกได้แค่ส.อา. มันตัดสิทเราทุกอย่างเลยหราไม่มีคัยเปลียนแปลงและเหนจัยหัวอกคนเปนแม่บ้างรึงัย เพียงแค่ตอนนั้นเราไม่ได้ตริตรองก่อนตกลงมันทำให้เราหมดสิทอะรัยหลายๆอย่างเลยใช่ไม้ ตอนนั้นคนเปนแม่แค่จะได้เจอลูกก้อยอมทุกลูกอย่าง ไม่คิดว่าเค้าจะมาทำแบบนี้กับเราเป็นเพราะเราโง่เองใช่มั้ย
คนเป็นแม่ไม่เหลือสิทธิอะไรแล้วหราคะ