เป็นกำลังใจให้ดอกไม้ทุกดอกบนโลกใบนี้

สวัสดีเพื่อน ๆ นักกลอนทุกท่าน ดิฉันไม่เคยแต่งกลอนลงพันทิปมาก่อน แต่วันนี้อยากจะลองแต่งให้เพื่อนๆ อ่านดูบ้าง ด้วยความที่เป็นคนชอบต้นไม้ใบหญ้า ชอบความสวยงาม อ่อนโยน ละมุนละม่อมของมัน จึงเกิดเป็นกลอนนี้ขึ้น ดีไม่ดีอย่างไร ให้คำแนะนำได้นะคะ อุอิ
  
ไม่มีลมโอบอุ้มให้อุ่นอบ
แดดเคยทอดทาทบก็ลบหาย
รุ้งบางบางค้างพาดวาดระบาย
อันตรธานกลืนกลายวอดวายแล้ว

เพียงการมาของผึ้งหนึ่งตัวเดียว
ขยับปีกหลีกเลี้ยวเสียงหึ่งแผ่ว
เฝ้าดื่มดูดสูดดอกตลอดแนว
บินคล่องแคล่วขึ้นลงตรงดอกใบ

ดอกเคยสวยเคยสดลดคุณค่า
ถูกแผ้วพานพรากพร่าให้หมองไหม้
มองภายนอกอาจไม่เห็นเป็นอะไร
แต่ข้างในถูกย่ำยีมากี่ครั้ง?

สายลมก็อ่อนอกอ่อนใจ
เพราะดอกไม้เศร้าสลดหมดสิ้นหวัง
ทิ้งกิ่งก้านดอกใบไร้พลัง
กายผุพังใจผุกร่อนเธออ่อนล้า

แดดทอแสงเร่งเร้าให้เร่งลุก
แต่ดอกไม้ยังซบซุกไม่เงยหน้า
ขอร้องรุ้งช่วยไปตามผึ้งกลับมา
รุ้งระอาเหนื่อยใจไม่ฉายรุ้ง

ดอกไม้ถูกทิ้งอยู่โดยเดียว
ความกร้านจับขับเคี่ยวให้มั่นมุ่ง
ไม่มีแดดผึ้งลมห่มพยุง
แต่วันพรุ่งเธอจะงามด้วยความดี