แบบนี้ไม่เอาแล้ว ขอบาย

ค่ะ เรื่องมีอยู่ว่าเรากับผช.คนหนึ่งคบกันมาจนเราท้อง แรกๆดูเหมือนอะไรก็ดีนะ พอนานไปเริ่มมีเรื่องแฟนเก่าเข้ามา แรกๆมันคุยกับแฟนเก่าเราก็ไม่ได้อะไร พอนานไปมันเริ่มเปลี่ยนจากคุยไปเจอ ไปนอนด้วยกัน จนเราต้องทะเลาะกันบ่อยขึ้น จนวันหนึ่งเราพลาดท้องขึ้นมามันก็ทำเหมือนไม่อยากรับ อยากให้เอาออก(แรกๆจะพูดเรื่องอนาคตเรื่องอยามมีลูกทำไมว่ะ) แต่เราไม่ยอม เพราะตอนนั้นยอมรับว่ากลัวทุกอย่าง หาทางออกไม่ได้ จนเคยจะคิดสั้น เพราะหาทางออกไม่ได้จริงๆ เพราะตอนนั้นเรียนปีสามกำลังจะขึ้นปีสี่เหลือปีเดียว ไม่กล้าบอกแม่บอกใคร มันก็พูดอยากให้เราเอาเด็กออก บีบเราทุกทาง ทั้งบอกเลิกบอกหมดรักไปนอนกับคนเก่า ทำให้เราเจ็บทุกทาง แต่เราก็ยังยอม ตอนนั้นคิดไรไม่ออกจริงๆ ไม่อยากเสียอะไรไป จนเราไม่ไหวเรากดดัน เราเครียดเราเลยบอกเพื่อนสนิดเราแล้วเราก็ตัดสินใจบอกแม่
ตอนนั้นเรารู้ว่าแม่เสียใจ เราก็เสียใจเหมือนกันที่ทำผิดพลาด พอพ่อแม่เรารู้เขาก็รีบมาหาเรา แรกเขาก็ไม่พูดอะไร แต่คำแรกที่พูดคือถามมันว่ารักเราไหม มันบอกว่ารักแล้วแม่ถามต่อว่าเรื่องลูกจะยังไง สิ่งที่มันตอบคือไม่รู้ มันไม่พร้อม แม่เลยคิดว่าจะให้เอาออกเพื่ออนาคตเรา(เขาคงรู้ว่ามันจะไม่เอามาแค่เล่น) แต่เราก็ไม่ยอมเรายื้อลูกไว้ให้ถึงที่สุดจนเราต้องออกเรียน เราออกเรียนไปอยู่กับแม่ที่ต่างจังหวัด แล้วจากนั้นมันก็มาเก็บของที่ห้องให้ พร้อมกับแฟนเก่ามัน พอเราจับได้ทะเลาะกันเราเลยให้แม่คุย แม่อิแฟนเก่ามันกลับด่าแม่เรา แล้วมันก็ไม่พูดอะไรอ้างแต่ว่าแฟนเก่ามันแย่งโทรศัพท์ไป ตอนนั้นแม่โมโหมาก ต้องขึ้นไปคุยกับพ่อแม่มันให้รู้เรื่อง พอขึ้นไปคุยพ่อแม่มันบอกไม่รู้เรื่อง มันไม่เคยบอกว่าเราท้อง แถมยังว่าเราว่าปล่อยมาได้ทำไมตั้งนานทำไมไม่บอกตอนแรก คือตอนแรกบอกมันไปคุยกับพ่อแม่ มันบอกพ่อแม่มันไม่ยอมรับถ้าไม่เอาออกมันไม่ต้องเรียน(คือนตอนนั้นก็ห่วงอนาคตมันเลยไม่เอาเรื่องไรมา แต่เรื่องมาแดงตอนเราไปคุยกับพ่อมันค่ะ) เราเลยไม่อะไร ถามพ่อมันก็ขอคิดดูก่อน จนสุดท้ายพ่อมันก็ให้เราไปอยู่บ้านมัน ตลอดที่อยู่บ้านมัน มันก็ไปเจอไปนอนกับผญ.คนอื่นตลอด(เราเพิ่งมารู้ไม่นานจากแฟนเก่ามัน)กลับบ้านทีสามสี่ทุ่มทุกวัน เราก็ทำได้แค่รอเพราะมันบอกไปเรียน จนเรากลับบ้าน มันก็คุยก็ไปรับส่งไปเจอแฟนเก่ามันตลอด
จนเราคลอด วันคลอดมันก็ไม่มา มาตอนลูกได้เกือบสองเดือน แต่เราก็ทะเลาะกันเรื่องแฟนเก่าแล้วก็แฟนคนใหม่ที่เราไม่เคยรู้จนมาเจอกัน แต่มันบอกเลิกหมดแล้วแค่คุย  แล้วอาทิตย์ก่อนมันบอกเลิกเรา เราขอมันทนเพื่อเราอยากกลับไปเรียนต่อ ขอไปอาศัยอยู่บ้านมันจะได้ประหยัด เพราะบ้านมันอยู่ใกล้มอ แต่มันก็ตกลง แล้วก้ทะเลาะกัน มันก็บอกไม่ให้เรียนแล้ว ไปทำงานเลย ลูกเลี้ยงไม่ได้เอามา(ใครจะโง่ให้คะ) ตอนนี้ทนคืออยากเรียนให้จบ
แล้วล่าสุดมันคอลมาหาลูกแล้วปิดกล้องบ่อย เราเลยถามว่าคุยกับใคร มันตอบว่าไม่จำเป็นต้องรู้รำคาญ จะคุยกับลูก งี่เง่าก็วางไป เราเลยวางเพราะแม่นอนฟังอยู่ แล้วเราเลยทะเลาะกัน มันด่าว่าเรางั้นงี้ พอเราไปบอกแม่มันว่ามันพูดงี้กับเรา แม่มันกับพูดเหมือนเราผิดเรางี่เง่า บอกลูกเขาไม่ชอบคนแบบนี้คนที่คอยหึงคอยหวงงี่เง่าไร้สอมงคืออะไร เราเป็นเมียไม่มีสิทธิด่าว่าหรือเค้นความจริงจากสามีเราใช่ปะว่าคุยว่าเอาว่าเจอกับใคร ทำไมเรากลายเป็นคนผิดทุกรอบเลย แบบนี้เราก็ไม่ไหวนะ เราเจอแบบนี้เราเหนื่อยเราท้ออยากวิ่งหนีไปให้ไกลๆเลยทีเดียว