ขอส่งกระทู้แรกด้วยเรื่องที่เป็นปัญหาหนักอกหนักใจที่สุดในช่วงนี้...
เราเป็นคนนึงที่ตั้งแต่โตเป็นสาวมาจนถึงวัยทำงานไม่เคยมีแฟนแบบจริงๆจังๆ หรือเรียกได้เต็มปากเต็มคำว่า"เป็นแฟนกัน" เลยสักครั้งเดียว
ตอนเรียนมัธยมมีเพื่อนในห้องมาจีบบ้าง ก็คุยๆกัน แต่ไม่ได้คบเป็นแฟน เพราะต่างคนต่างแยกย้ายไปคนละทิศคนละทาง
พอเรียนมหาลัยก็หวังจะได้เจอหนุ่มๆวิศวะ หนุ่มสถาปัตย์ หนุ่มไอที และคณะอื่นๆ หรือเพื่อนร่วมคณะ ร่วมสาขาบ้าง แต่ในความเป็นจริงคือ
เราใช้ชีวิตตอนเรียนมหา'ลัยได้กะโหลกกะลาปลากระป๋องมาก เรียนเช้า-มาเช้า-บ่ายกลับบ้าน เรียนบ่าย-มาบ่าย-เย็นกลับบ้าน
4 ปี ในรั้วมหา'ลัย คืออยู่แต่กับกลุ่มเพื่อนผู้หญิง แทบจะไม่ได้ไปไหน หรือไปเจอใครแบบจริงๆจังๆเลย เป็นเหตุให้ โสดตั้งแต่ต้นจนจบ
ดังนั้นความหวังว่าจะมีคนเป็นคู่ชูชื่นจึงมาตกอยู่ตอนเข้าสู่วัยทำงาน กะมาเจอคนรุ่นราวคราวเดียวกันที่มีการมีงานทำแล้วในที่ทำงาน
กลับต้องมาพบว่าโลกแห่งความเป็นจริงมันช่างโหดร้าย ที่ทำงานเรามี ผช น้อยมาก ที่มีอยู่ส่วนมากมีครอบครัวแล้ว ที่โสดก็ดันคนละวัยกัน
มันช่างสะเทือนใจอะไรเช่นนี้...แต่ที่โหดร้ายกว่านั้นคือ ดันมีคนรอบข้างที่เป็นห่วงเรามากมายเหลือเกิน ชอบถามว่า
"ทำไมถึงยังไม่มีแฟน"
"แกอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้โดยไม่มีแฟนได้อย่างไร"
"ทำไมตอนเรียนมหาลัยไม่รู้จักหา"
คำถามเหล่านี้...แรกๆก็ขำๆอยู่ แต่หลังๆเริ่มรู้สึกว่า เฮ้ยยย ทำไมต้องกดดันกันขนาดนี้ ไม่ใช่ไม่อยากมี แต่ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆนะ
บางคนจริงจังถึงขนาดหาคู่ให้ ไม่ก็แซวจับคู่ให้กับคนที่เราไม่ได้คิดอะไรด้วย จนบางครั้งรู้สึกฝืนใจจังเลย T_T
จากที่ไม่เคยใส่ใจเรื่องการมีแฟน เพราะคิดว่า พื้นฐานเราก็เป็นคนดี นิสัยก็ไม่ได้แย่นะ ถึงหน้าตาและฐานะจะธรรมดาก็เถอะ
แต่เดี๋ยวก็ต้องมีเองแหละ ไม่ได้กดดันอะไร
แต่กลับต้องมารู้สึกนอยด์อีกครั้งเมื่อเพื่อนๆในกลุ่ม เริ่มมีแฟนบ้าง เริ่มพูดคุยกันเรื่องแต่งงานบ้าง สร้างครอบครัวบ้าง
ในขณะที่เรายังคงโสด โดดเดี่ยวอยู่เช่นเดิม แต่เราก็ไม่อยากกดดันตัวเองในเรื่องนี้เลย เพราะถ้าเจอคนที่ไม่ใช่ยังไงก็ไปต่อกันไม่ได้อยู่ดี
จึงอยากถามเพื่อนๆ วัยทำงานที่ประสบปัญหาเดียวกันว่ามีวิธีจัดการกับความรู้สึกนอยด์แบบนี้ยังไงกันบ้าง
หรือใครมีวิธีทำให้เราออกไปพบปะผู้คนใหม่ๆ สังคมใหม่ๆบ้าง เผื่อได้มีโอกาสเจอคนที่ดีต่อใจโดยไม่รู้สึกฝืนตัวเองบ้างคะ
เคยนอยด์เพราะคนรอบข้างชอบถล่มเราเรื่องไม่มีแฟนไหม?
เราเป็นคนนึงที่ตั้งแต่โตเป็นสาวมาจนถึงวัยทำงานไม่เคยมีแฟนแบบจริงๆจังๆ หรือเรียกได้เต็มปากเต็มคำว่า"เป็นแฟนกัน" เลยสักครั้งเดียว
ตอนเรียนมัธยมมีเพื่อนในห้องมาจีบบ้าง ก็คุยๆกัน แต่ไม่ได้คบเป็นแฟน เพราะต่างคนต่างแยกย้ายไปคนละทิศคนละทาง
พอเรียนมหาลัยก็หวังจะได้เจอหนุ่มๆวิศวะ หนุ่มสถาปัตย์ หนุ่มไอที และคณะอื่นๆ หรือเพื่อนร่วมคณะ ร่วมสาขาบ้าง แต่ในความเป็นจริงคือ
เราใช้ชีวิตตอนเรียนมหา'ลัยได้กะโหลกกะลาปลากระป๋องมาก เรียนเช้า-มาเช้า-บ่ายกลับบ้าน เรียนบ่าย-มาบ่าย-เย็นกลับบ้าน
4 ปี ในรั้วมหา'ลัย คืออยู่แต่กับกลุ่มเพื่อนผู้หญิง แทบจะไม่ได้ไปไหน หรือไปเจอใครแบบจริงๆจังๆเลย เป็นเหตุให้ โสดตั้งแต่ต้นจนจบ
ดังนั้นความหวังว่าจะมีคนเป็นคู่ชูชื่นจึงมาตกอยู่ตอนเข้าสู่วัยทำงาน กะมาเจอคนรุ่นราวคราวเดียวกันที่มีการมีงานทำแล้วในที่ทำงาน
กลับต้องมาพบว่าโลกแห่งความเป็นจริงมันช่างโหดร้าย ที่ทำงานเรามี ผช น้อยมาก ที่มีอยู่ส่วนมากมีครอบครัวแล้ว ที่โสดก็ดันคนละวัยกัน
มันช่างสะเทือนใจอะไรเช่นนี้...แต่ที่โหดร้ายกว่านั้นคือ ดันมีคนรอบข้างที่เป็นห่วงเรามากมายเหลือเกิน ชอบถามว่า
"ทำไมถึงยังไม่มีแฟน"
"แกอยู่รอดมาถึงทุกวันนี้โดยไม่มีแฟนได้อย่างไร"
"ทำไมตอนเรียนมหาลัยไม่รู้จักหา"
คำถามเหล่านี้...แรกๆก็ขำๆอยู่ แต่หลังๆเริ่มรู้สึกว่า เฮ้ยยย ทำไมต้องกดดันกันขนาดนี้ ไม่ใช่ไม่อยากมี แต่ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆนะ
บางคนจริงจังถึงขนาดหาคู่ให้ ไม่ก็แซวจับคู่ให้กับคนที่เราไม่ได้คิดอะไรด้วย จนบางครั้งรู้สึกฝืนใจจังเลย T_T
จากที่ไม่เคยใส่ใจเรื่องการมีแฟน เพราะคิดว่า พื้นฐานเราก็เป็นคนดี นิสัยก็ไม่ได้แย่นะ ถึงหน้าตาและฐานะจะธรรมดาก็เถอะ
แต่เดี๋ยวก็ต้องมีเองแหละ ไม่ได้กดดันอะไร
แต่กลับต้องมารู้สึกนอยด์อีกครั้งเมื่อเพื่อนๆในกลุ่ม เริ่มมีแฟนบ้าง เริ่มพูดคุยกันเรื่องแต่งงานบ้าง สร้างครอบครัวบ้าง
ในขณะที่เรายังคงโสด โดดเดี่ยวอยู่เช่นเดิม แต่เราก็ไม่อยากกดดันตัวเองในเรื่องนี้เลย เพราะถ้าเจอคนที่ไม่ใช่ยังไงก็ไปต่อกันไม่ได้อยู่ดี
จึงอยากถามเพื่อนๆ วัยทำงานที่ประสบปัญหาเดียวกันว่ามีวิธีจัดการกับความรู้สึกนอยด์แบบนี้ยังไงกันบ้าง
หรือใครมีวิธีทำให้เราออกไปพบปะผู้คนใหม่ๆ สังคมใหม่ๆบ้าง เผื่อได้มีโอกาสเจอคนที่ดีต่อใจโดยไม่รู้สึกฝืนตัวเองบ้างคะ