ตัดสินใจคบกันแฟนที่รอเรามา4ปี รู้สึกโชคดีมากค่ะที่คัดสินใจคบ

เรากับแฟนเราเมื่อก่อนเป็นเพื่อนกัน รู้จักกันผ่านเพื่อนอีกคน เมื่อตอนม.3 ตอนนี้ต่างคนต่างกำลังจะขึ้นปีหนึ่งค่ะ แฟนเราคนปัจจุบันแอบชอบเราตั้งแต่ม.3 แต่เราก็คิดกับแฟนเราแค่เพื่อนตลอดเลย จนม.4 ก็เริ่มคุยกัน มีความรู้สึกดีๆให้กัน แต่เขาไม่ได้คิกกับเราแค่เพื่อน เขาบอกกับเราว่าจะรอจนกว่าเราจะพร้อม ถึงเวลาที่ใช่ เขาจะรอเรา แต่ตอนนั้นเรายังความคิดเด็ก มีรุ่นพี่มาจีบ1คน เราตัดสินใจคบกับพี่เขา เวลาผ่านมา เราก็ห่างหายไม่ค่อยได้ติดต่อกันเลย ต่างกันต่างอยากคุย อยากทัก แต่เขาไม่มายุ่งกับเราเลย เพราะเรามีแฟนแล้ว แต่เขาเพ้อหาเราตลอด แต่ในส่วนความรู้สึกเรา ตอนคบกับรุ่นพี่คนนี้แรกๆก็ดี พอนานมา เราเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่ความสุขที่เราต้องการเลย เราคิดถึงเขาตลอดเลย เวลาเราเสียใจ เรานึกถึงเขาตลอดเป็นคนแรก เราพึ่งมารู้ตัวว่าเรารักเขาก็สายไปแล้ว เรามีแฟนแล้ว เรารู้สึกเสียใจตลอดเลยกับการตัดสินใจของเรา เรารู้สึกว่า แฟนคนนี้ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกดีเหมือนเขาเลย เราร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเขา แต่ทำอะไรไม่ได้ เวลาผ่านมา เราก็เสียพรหมจรรย์ให้แฟนคนนี้ไป แต่มันแค่อารมณ์ชั่ววูบ แฟนคนนี้พูดให้เรายอมประมาณว่า รักพี่ไหม ถ้ารักก็มีอะไรกัน อะไรทำนองนี้ เราเลยพลาดไป แต่ตั้งแต่นั้นมา เราไม่มีความสุขเลย รู้สึกเสียใจมาตลอด รู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่าเลย เวลาผ่านมาสองปีกว่า เรากับแฟนทะเลาะกันเกิอบเลือกกันมาหลายรอบ แต่รอบนี้เราบอกเลิกเขาเอง เพราะเรารับไม่ไหวกับนิสัยแย่ๆของเขา เวลาทะเลาะกัน เขาชอบขับรถเร็วๆ โดยไม่สนใจเราเลยว่าเราจะกลัวไหม บางครั้งเขาก็ตีเรา ผลักเรา ล่าสุดที่เลิกกัน เขาตามมาหาเรื่องเรา เขามาถึงก็มาวาเราแล้วกระชากเสื้อเรา ด่าทอเรา ยังไม่พอเขาถีบเราอีก จนต้องขับรถหนี ละก็ขับตามเรามาละถีบรถเรา หลัวจากนั้นเราก็โทรหาเขา(เเฟนคนปัจจุบัน) ละเขาก็ทำเสียงสั่น เป็นห่วงเรา ถามไถ่มากมาย เรายิ่งรู้ว่าเขารักเราขนาดไหน ผ่านมาช่วงนึง เราก็คุยกันเริ่มเปิดใจให้กัน แล้วช่วงนั้นเราคิดว่าการมีคนคุยเยอะมันไม่เหงา เรามีคนคุย3-4คน ทั้งรุ่นน้อง เพื่อน และรุ่นพี่ หนึ่งในนั้นมีแฟนคนปัจจุบันด้วย เราเริ่มตัดออกทีละคน จนเหลือเขาและรุ่นพี่ เราไปเที่ยวคอนเสิร์ตกับรุ่นพี่(ต่างคนต่างมา)กับเพื่อนผญ.อีก1คน ซึ่งเราก็นัดเจอกับแฟนคนปัจจุบันเหมือนกัน เขาตามหาเราจนทั่วงาน โทรหาเราเป็นสิบสาย ละเขาก็เจอเราอยู่กับรุ่นพี่เขาคงจะเสียใจมาก เราเลยรู้สึกผิดนิดหน่อย ผ่านมาช่วงนึง รุ่นพี่คนนี้ไม่ชัดเจนกับเราเลย สถานะแค่คนคุย ต่างกับแฟนคนปัจจุบันที่ให้เราเป็นที่หนึ่งตลอด เราเลยรู้ว่าเราควรรักใคร เราตัดรุ่นพี่คนนี้ออกจากชีวิตอย่างไม่ลังเล เพราะเราอยากคบกับแฟนคนปัจจุบัน เราอยากมีอนาคตไปกับเขา เพราะตลอดเวลา4ปี เขาไม่ได้คบใครเลย เขารอเรามาตลอด วันปัจฉิมเรา เขาโกหกเราว่ามาไม่ได้ ไปเชียงใหม่กลับมาก็ไม่ทัน เพราะจะไปส่งเพื่อนหาแฟน วันนั้นทั้งวันเราน้อยใจเขามาก แต่ก็เข้าใจว่าเขาไม่ว่าง พอตอนเย็นเรากับเพื่อนนั่งที่นั่งแถวสนามบาส แล้วจู่ๆ เขาก็โผล่มานั่งข้างๆเรา เราตกใจมากแล้วก็ยิ้มออกมาทันที เขามาพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น ของขวัญในมือเขาก็ทำเราหัวเสียเช่นกัน เขาซื้อตุ๊กตากับเยลลี่ให้เราที่สำคัญ เขาซื้อนาฬิกาที่เราแชร์ว่าอยากได้ที่เฟซเรามาให้ g-shock รุ่นล่าสุด เราไม่กล้ารับมา เพราะมันแพงเกินที่เพื่อนกันจะให้ เขาบอกที่ไปเชียงใหม่เพราะไปตามหาซื้อนาฬิกาให้เรา เราอึ้งมาก และเห็นความพยายามของเขา เราก็รู้สึกขอบคุณและรู้สึกว่าเขาทุ่มเทให้เรามากขนาดไหน ตอนกลับบ้านเขาก็อาสาขนของมาส่งให้ และกินข้าวเย็นด้วยกัน หลังจากนั้นมาเกือบเดือน เราก็คบกัน เขาเป็นนักกีฬาเดินสายแข่งช่วงนั้น (ลืมบอกเราไปเฝ้าเขาซ้อมตอนยังไม่ได้คบกัน) เขาบ่นว่าทรมานจังต้องแข่งกีฬา เขาอยากกลับเร็วๆ เราให้กำลังใจเขาตลอด ผ่านมาอาทิตย์นึงเขาก็กลับมา โชคดีที่ครอบครัวเรากำลังจะไปทะเล เราเลยมีโอกาสไปด้วยกัน ไปเที่ยวกันหลายจังหวัด เราต่างก็ปรับตัวเข้าหากันในบางเรื่อง  เพราะเราเคมีตรงกัน ชนิดที่ว่าพูดเหมือนกัน พร้อมกันบ่อยสุดๆ เราสอนกัน ปรับทัศนคติกัน ค่อยพูดค่อยจากัน ไม่ใช้อารมณ์ คนนึงร้อนอีกคนต้องเย็น เรารู้สึกโชคดีมากที่มีเขาคอยดูแลตลอด ช่วงโปร4เดือนแรกก็ทำอะไรเราไม่ได้ เพราะเราเป็นตัวของตัวเองตั้งแต่แรก เราร่วมทุกข์กันในหลายๆเรื่อง แต่สุดท้ายเราก็มีความสุขกัน คอยดูแลกัน อยู่ในสายตาแม่และพ่อ และถ้าเราประคองกันไป มาช่วยทำคำว่าตลอดไปให้เป็นจริง สร้างอนาคตไปด้วยกัน แค่นี้ก็พอแล้ว คนเราต้องการแค่คนที่ดูแลวันที่ท้อหรือเหนื่อย สร้างรอยยิ้มในวันที่อ่อนแอ และมีสิ่งดีๆให้กันก็พอแล้วในชีวิต อยากให้ทุกคนที่มีคู่อยู่ สร้างแต่สิ่งดีๆให้กัน อยู่เคียงข้างในวันที่ทุกข์ และที่สำคัญต้องเป็นคนดี ไม่ทำให้พ่อแม่ผิดหวังนะคะ
.
.
.ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ