เมื่อปีที่ผ่านมาได้กลับไปหาพ่อ ก็คาดหวังว่าพ่อจะดีกับเรามากๆ เนื่องจากพ่อแม่เราเลิกกัน เวลาคุยกับพ่อจะไม่ให้พูดถึงเรื่องแม่ จะคอยด่าว่าเกี่ยวกับแม่ตลอดเวลา เราก็พยายามนั่งเงียบ เพราะ ถือว่ากลับไปไทยแค่ปีละครั้ง ทนๆไปหน่อย แต่ก็มีรอบนึงที่ทนไม่ไหว เลยอธิบายพ่อกลับไป พ่อบอกมาว่า "ถ้าเห็นอีนั่นมันดีกว่า ก็ไม่ต้องมายุ่งกัน ตัดพ่อตัดลูกกันไป นี่อยู่คนเดียวได้" ทั้งๆทีเราก็แค่จะปกป้องแม่เรา เพราะ เราทนเขาด่าแม่เรามาต่างๆนาๆ เขาไล่เราออกจากบ้าน การกระทำของเขาและคำพูดมันตอกลึกลงไปในใจเราตลอดมา หลังจากนั้นก็มีประโยคถัดมาคือ "ไม่ต้องกลับไทยมาบ่อยนะ ไม่อยากเจอ 5-6 ปีค่อยกลับมา" คำนี้น้ำตาไหลเลย ไม่รู้ว่าการกลับไทยของเรามันทำให้เขาลำบากใจอะไรขนาดนั้น
หลังจากที่เรากลับ ตปท. ตอนแรกมันก็เรื่องเหมือนจะนิ่งๆ แต่เราไปรู้มาว่าเรื่องที่เขาสัญญากับเรา เขาผิดคำพูดอีกแล้ว เขาผิดสัญญากับเราไม่รู้กี่ล้านหน แต่รอบนั้นเป็นสิ่งเดียวที่เราขออ้อนวอนเขาไว้ แต่เขากลับไม่เคยสนใจความรู้สึกเราเลย กลับทำมัน เราเลยติดต่อเขาไปทันที เขาแถต่างๆนาๆ เราถามเขาดีๆเราขอเหตุผล ว่าทำลงไปทำไม เขาตอบกลับมา "ไม่มีเหตุผล ไม่บอก ไม่อะไรทั้งนั้น จะทำไม" เรื่องนี้จบท้ายด้วยประโยคที่ว่า "วางคอลเสร็จพ่อจะบล็อกเรานะ ไม่ต้องมายุ่งกันอีก" หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกับพ่อเรามาจะ 8เดือน แต่คำพูดการกระทำของเขา มันทำให้เรายังเจ็บ และ นอนร้องไห้อยู่ทุกวัน
แม่เคยพูดว่า ตอนนี้เรา16 เขายังขายสมบัติเราขนาดนี้ โตไปพ่อคงจะขายเรากินเลยละมั้ง
ปล.จริงๆอยากระบายเรื่องในชีวิตให้ใครซักคนฟังแต่ทำไม่เคยได้ เพราะปากมันหนักตลอดเวลา ทำได้แค่ร้องไห้แล้วบอกไม่เป็นไร จะไปเล่าให้แม่ฟังแม่ก็เสียใจเพราะพ่อมามากพอ เราต้องเข้มแข็งเป็นที่พึ่งทางใจให้แม่ ถ้าวันนึงสุขภาพจิตเราแย่ เราควรจะทำยังไง
ปล.2 ขออถัยถ้าพิมพ์อะไรผิดไปหรือยาวเกิน
(ขอระบาย)รู้สึกแย่กับการกระทำของพ่อ มันทำให้เราร้องไห้อยู่ตลอดเวลา
หลังจากที่เรากลับ ตปท. ตอนแรกมันก็เรื่องเหมือนจะนิ่งๆ แต่เราไปรู้มาว่าเรื่องที่เขาสัญญากับเรา เขาผิดคำพูดอีกแล้ว เขาผิดสัญญากับเราไม่รู้กี่ล้านหน แต่รอบนั้นเป็นสิ่งเดียวที่เราขออ้อนวอนเขาไว้ แต่เขากลับไม่เคยสนใจความรู้สึกเราเลย กลับทำมัน เราเลยติดต่อเขาไปทันที เขาแถต่างๆนาๆ เราถามเขาดีๆเราขอเหตุผล ว่าทำลงไปทำไม เขาตอบกลับมา "ไม่มีเหตุผล ไม่บอก ไม่อะไรทั้งนั้น จะทำไม" เรื่องนี้จบท้ายด้วยประโยคที่ว่า "วางคอลเสร็จพ่อจะบล็อกเรานะ ไม่ต้องมายุ่งกันอีก" หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ติดต่อกับพ่อเรามาจะ 8เดือน แต่คำพูดการกระทำของเขา มันทำให้เรายังเจ็บ และ นอนร้องไห้อยู่ทุกวัน
แม่เคยพูดว่า ตอนนี้เรา16 เขายังขายสมบัติเราขนาดนี้ โตไปพ่อคงจะขายเรากินเลยละมั้ง
ปล.จริงๆอยากระบายเรื่องในชีวิตให้ใครซักคนฟังแต่ทำไม่เคยได้ เพราะปากมันหนักตลอดเวลา ทำได้แค่ร้องไห้แล้วบอกไม่เป็นไร จะไปเล่าให้แม่ฟังแม่ก็เสียใจเพราะพ่อมามากพอ เราต้องเข้มแข็งเป็นที่พึ่งทางใจให้แม่ ถ้าวันนึงสุขภาพจิตเราแย่ เราควรจะทำยังไง
ปล.2 ขออถัยถ้าพิมพ์อะไรผิดไปหรือยาวเกิน