รู้าึกโชคร้ายที่เกิดมาเป็นคนแบบนี้ เป็นคนไม่ค่อยพูด
เวลาเราทำอะไรให้ใครเรามักจะทำผ่านการกระทำ เราจะไม่ค่อยเห็นคำพูดสำคัญ
แต่เราจะแสดงออกผ่านการกระทำ เราไม่ได้ต้องการให้คนอื่นรับรู้ว่าเราทำดีให้ เราแค่อยากทำดีให้เขาจริงๆ
แต่บางทีคนที่เราทำดีให้ คนที่เรารักกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราแคร์เขาแค่ไหนเรารักเขาแค่ไหน แล้วอะไรที่เราทำเพื่อเขาบ้าง
เป็นคนไม่ค่อยพูดแทบจะไม่พูดเรื่องอะไรที่เป็น small talk เลย แต่เราก็รู้ว่าบางคนก็อึดอัดเราก็พยายามพูดบ้าง
ต้องพยายามแม้กระทั่งอยู่กับกลุ่มคนที่เราคิดว่าอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุดอย่างเช่น ครอบครัว เพื่อนสนิท
เราเคยคิดว่าอยู่กับกลุ่มคนพวกนี้เราจะได้สบายใจ จะได้ไม่ต้องพยายามที่จะทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง กลุ่มคนพวกนี้เป็นสัญญะของความสบายใจ
แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดเขาที่อยากให้เราพูด แต่มันเป็นความผิดของเราเองมากกว่าที่เกิดมาเป็นแบบนี้
ถึงจะเป็นแบบนี้แต่ก็คงต้องพยายามพูดถ้ามันทำให้พวกเขามีความสุขได้
หลายๆอย่างที่เราไม่ได้แสดงออก คนบางคนแสดงออกแต่อาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าเราด้วยซ้ำ
แต่เราก็ไม่ได้อยากพูดมันออกมา เราก็แค่อยากรู้สึกอย่างนี้เฉยๆ แต่เขากลับไม่รู้อะไรเลย
เวลาที่คนอื่นทำผิดหรือทำอะไรที่เราไม่พอใจ เราก็ไม่ค่อยพูดเพราะเราคิดว่าเขาคงไม่ตั้งใจ ครั้งหน้าเขาคงไม่ทำ
หรือบางทีก็ทนเพราะเป็นคนที่เรารักเรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้เราทนได้ แต่พอมาเป็นเราที่ทำผิดบ้างเรากลับโดนว่าตลอด
โดยที่กลายเป็นว่าเขาก็ไม่รู้เลยเขาทำอะไรบ้าง
เหนื่อย
พระเจ้าหรืออะไรก็แล้วแต่ไม่น่าสร้างคน introvert ขึ้นมาเลย
เพราะมนุษย์เป็นสัตว์สังคมโดยธรรมชาติ การที่เป็นแบบนี้กลับรู้สึกว่าไม่น่าเข้ากับใครได้เลย
จะสร้างสิ่งที่ พูดไม่เก่ง ชอบอยู่คนเดียว ขึ้นมาในสัตว์ประเภทสัตว์สังคมทำไม
รู้สึกเหนื่อยที่ต้องพยายามทำสิ่งต่างๆ เหนื่อยที่จะต้องเข้าสังคม (แต่แน่นอนมันเป็นสิ่งที่จำเป็นทั้งในเชิง การทำงาน การมีคอนเนคชั่น ฯลฯ
หรือในเชิงสุขภาพจิตที่มนุษย์เป็นสัตว์สังคมอย่างไรก็ตามย่อมจำเป็นต้องมีสังคม มีคนคุยด้วย)
มีใครรู้สึกโชคร้ายที่เกิดมาเป็นคน introvert บ้างมั้ยครับ?
เวลาเราทำอะไรให้ใครเรามักจะทำผ่านการกระทำ เราจะไม่ค่อยเห็นคำพูดสำคัญ
แต่เราจะแสดงออกผ่านการกระทำ เราไม่ได้ต้องการให้คนอื่นรับรู้ว่าเราทำดีให้ เราแค่อยากทำดีให้เขาจริงๆ
แต่บางทีคนที่เราทำดีให้ คนที่เรารักกลับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราแคร์เขาแค่ไหนเรารักเขาแค่ไหน แล้วอะไรที่เราทำเพื่อเขาบ้าง
เป็นคนไม่ค่อยพูดแทบจะไม่พูดเรื่องอะไรที่เป็น small talk เลย แต่เราก็รู้ว่าบางคนก็อึดอัดเราก็พยายามพูดบ้าง
ต้องพยายามแม้กระทั่งอยู่กับกลุ่มคนที่เราคิดว่าอยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุดอย่างเช่น ครอบครัว เพื่อนสนิท
เราเคยคิดว่าอยู่กับกลุ่มคนพวกนี้เราจะได้สบายใจ จะได้ไม่ต้องพยายามที่จะทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง กลุ่มคนพวกนี้เป็นสัญญะของความสบายใจ
แต่มันก็ไม่ใช่ความผิดเขาที่อยากให้เราพูด แต่มันเป็นความผิดของเราเองมากกว่าที่เกิดมาเป็นแบบนี้
ถึงจะเป็นแบบนี้แต่ก็คงต้องพยายามพูดถ้ามันทำให้พวกเขามีความสุขได้
หลายๆอย่างที่เราไม่ได้แสดงออก คนบางคนแสดงออกแต่อาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรเท่าเราด้วยซ้ำ
แต่เราก็ไม่ได้อยากพูดมันออกมา เราก็แค่อยากรู้สึกอย่างนี้เฉยๆ แต่เขากลับไม่รู้อะไรเลย
เวลาที่คนอื่นทำผิดหรือทำอะไรที่เราไม่พอใจ เราก็ไม่ค่อยพูดเพราะเราคิดว่าเขาคงไม่ตั้งใจ ครั้งหน้าเขาคงไม่ทำ
หรือบางทีก็ทนเพราะเป็นคนที่เรารักเรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้เราทนได้ แต่พอมาเป็นเราที่ทำผิดบ้างเรากลับโดนว่าตลอด
โดยที่กลายเป็นว่าเขาก็ไม่รู้เลยเขาทำอะไรบ้าง
เหนื่อย
พระเจ้าหรืออะไรก็แล้วแต่ไม่น่าสร้างคน introvert ขึ้นมาเลย
เพราะมนุษย์เป็นสัตว์สังคมโดยธรรมชาติ การที่เป็นแบบนี้กลับรู้สึกว่าไม่น่าเข้ากับใครได้เลย
จะสร้างสิ่งที่ พูดไม่เก่ง ชอบอยู่คนเดียว ขึ้นมาในสัตว์ประเภทสัตว์สังคมทำไม
รู้สึกเหนื่อยที่ต้องพยายามทำสิ่งต่างๆ เหนื่อยที่จะต้องเข้าสังคม (แต่แน่นอนมันเป็นสิ่งที่จำเป็นทั้งในเชิง การทำงาน การมีคอนเนคชั่น ฯลฯ
หรือในเชิงสุขภาพจิตที่มนุษย์เป็นสัตว์สังคมอย่างไรก็ตามย่อมจำเป็นต้องมีสังคม มีคนคุยด้วย)