แค่อยากระบาย

มันเป็นเรื่องเดิมๆที่ถ้าเล่าให้คนรอบข้างฟังเขาก็คงเบื่อแต่คิดว่าพิมพ์ลงในนี้คงช่วยให้ได้ระบายความอึดอัดได้ในระดับหนึ่ง คือ เราไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องทนในความรักที่ทรมานตัวเองขนาดนี้ เขาไม่สนใจเราเลยแม้แต่นิดเดียวต่างจากวันแรกที่คบกัน เขาไม่โทรมาหา ไม่เฟส ไม่คุยกับเราเป็นอาทิตย์ ถ้าคุยก็คุยแบบนับประโยคได้ เป็นแบบนี้มา 3 ปีแล้วคิดดูทนได้ไง คิดว่าเขาไม่มีคนใหม่หรอก แต่เขาชอบชีวิตอิสระเขาเคยบอกนะว่าอยาดให้เจอคนที่ดีกว่าไม่อยากให้มาเสียใจเพราะเขาเเต่เรารักเขาไม่คิดอยากมีใครใหม่ แม้ว่าจะไม่ได้คุยกัน ไม่เจอกันด้วยทั้งๆที่อยู่ไม่ไกลกัน เขาไม่เคยชวนไปเที่ยวไปดูหนัง ไม่อะไรเลย วันพิเศษสำคัญต่างๆเขาก็ไม่ได้สนใจ วันครบรอบเขาจำได้เขายังไม่พูดไม่อะไรทั้งสิ้นเขาได้แต่เงียบไป เขาเป็นคนรักงานมากเขาทุ่มเทให้กับงานแบบสุดชีวิต บางครั้งเราอยากคุยกับเขาเรายังไม่กล้าทักทั้งๆที่เป็นแฟนกัน ทำได้แค่ส่องหน้าเฟสเขา ทั้งๆที่เขาไม่ค่อยคุยกับเราแต่เราก็ไม่เคยนอกใจทำเป็นแฟนให้ดีที่สุดเท่าที่เป็นได้ บางครั้งเขามีปัญหาในเนื่องงานเรื่องรอบตัวเราจะรู้ก็เมื่อเขาโพสต์ลงเฟสเขาไม่เล่าให้เราฟัง พอเราเม้นให้กำลังใจเขาไม่ตอบเม้นต์เราด้วยซ้ำ ในเฟสเขากดไลค์และคอมเม้นต์แทบนับครั้งได้ เราคบกันมา 3 จะ 4 ปี ไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงเพราะเราไม่ค่อยคุยกัน เจอหน้ากันแทบนับครั้งได้ แต่ถึงจะรู้ว่ามันคือรักที่ไม่น่าจะทน แต่เราเลือกที่จะทน เพราะเรารักเขา ในบางครั้งเรามีปัญหาเขาอาจไม่อยู่ข้างๆทุกครั้งอาจมีบางครั้งที่ให้กำลังใจ เราชอบคิดถึงด้านดีๆเขามากกว่าด้านที่แย่เลยไม่กล้าที่จะเลิกแม้คิดอยากเลิกหลายครั้ง แต่ก็ไม่รู้ทำไมยังทน เราคิดว่าถ้าเขาเป็นแบบนี้เขาคบคนอื่นไปไม่มีใครทนเขาได้หรอกแต่เรากลัวว่าถ้าเขาคบคนอื่นแล้วเขารักคนใหม่มากแล้วคนใหม่ทิ้งไปหรือนอกใจเขาคงเสียใจมาก เเละวันนั้นเราไม่สามารถอยู่กับเขาได้แน่นอน เขาเคยเล่าให้ฟังนะว่าเขาคบกับแฟนเก่าเขาทำให้ทุกอย่างใส่ใจมากต่างกับเราที่ตรงข้ามบางครั้งเราก็น้อยใจว่าทำไมถึงรักเราไม่ได้สักครึ่งเขา ช่างเหอะถึงจะไล่ให้ไปยังไงก็ไม่ไปหรอกเพราะเราอยากอยู่ข้างเธอมากกว่าจะทิ้งเธอ    พี่สมาย