มิคชาละ ! รูป ทั้งหลายที่เห็นด้วยตา อันเป็น
รูปที่น่าปรารถนา น่ารักใคร่ น่าพอใจ เป็นที่ยั่วยวนชวน
ให้รัก เป็นที่เข้าไปตั้งอาศัยอยู่แห่งความใคร่ เป็นที่ตั้ง
แห่งความกำหนัดย้อมใจ มีอยู่. ภิกษุย่อมเพลิดเพลิน
พร่ำสรรเสริญ สยบมัวเมา ในรูปนั้นไซร้; เมื่อภิกษุนั้น
เพลิดเพลิน พร่ำสรรเสริญ สยบมัวเมา ในรูปนั้นอยู่,
นันทิ (ความเพลิน) ย่อมเกิดขึ้น.
มิคชาละ ! เรากล่าวว่า
“ความเกิดขึ้นแห่งทุกข์มีได้
เพราะความเกิดขึ้นแห่งนันทิ” ดังนี้.
(ในกรณีแห่ง เสียง ที่ได้ยินด้วยหู, กลิ่น ที่ดมด้วยจมูก,
รส ที่ลิ้มด้วยลิ้น, โผฏฐัพพะ ที่สัมผัสด้วยผิวกาย และธรรมารมณ์
ที่รู้แจ้งด้วยใจ ก็ได้ตรัสไว้โดยทำนองเดียวกันกับในกรณีแห่งรูป
ที่เห็นด้วยตา).
สฬา. สํ. ๑๘/๔๕/๖๘.
อาการเกิดแห่งทุกข์โดยสังเขป(พระสูตร)
รูปที่น่าปรารถนา น่ารักใคร่ น่าพอใจ เป็นที่ยั่วยวนชวน
ให้รัก เป็นที่เข้าไปตั้งอาศัยอยู่แห่งความใคร่ เป็นที่ตั้ง
แห่งความกำหนัดย้อมใจ มีอยู่. ภิกษุย่อมเพลิดเพลิน
พร่ำสรรเสริญ สยบมัวเมา ในรูปนั้นไซร้; เมื่อภิกษุนั้น
เพลิดเพลิน พร่ำสรรเสริญ สยบมัวเมา ในรูปนั้นอยู่,
นันทิ (ความเพลิน) ย่อมเกิดขึ้น.
มิคชาละ ! เรากล่าวว่า
“ความเกิดขึ้นแห่งทุกข์มีได้
เพราะความเกิดขึ้นแห่งนันทิ” ดังนี้.
(ในกรณีแห่ง เสียง ที่ได้ยินด้วยหู, กลิ่น ที่ดมด้วยจมูก,
รส ที่ลิ้มด้วยลิ้น, โผฏฐัพพะ ที่สัมผัสด้วยผิวกาย และธรรมารมณ์
ที่รู้แจ้งด้วยใจ ก็ได้ตรัสไว้โดยทำนองเดียวกันกับในกรณีแห่งรูป
ที่เห็นด้วยตา).
สฬา. สํ. ๑๘/๔๕/๖๘.