แชร์ ประสบการณ์ อยู่หอพักที่มีคนฆ่าตัวตาย

สวัสดี เพื่อนๆขาวพันทิผทุกคนครับ เรื่องที่เล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงทุกประการนะครับ แต่อาจจะต้องใช้วิจารณญาณในการรับฟังนิดนึง ไม่เหมาะกับคนที่ไม่มีความเชื่อเรื่องผี วิญญาณ หรืออะไรต่างๆที่จับต้องไม่ได้นะครับ ขอย้อนไปเมื่อ8ปีที่แล้วที่ตัวผมนั้นยังเป็นแค่เด็กคนนึงที่เข้าวัดทำบุญ กับมาบ้านก็สวดมนต์นั่งสมาธิ เป็นผลพวงจากคุณแม่บุญธรรมที่ชวนผมปฎิบัติธรรมเรื่อยมา จากนั้นชีวิตผมก็เปลี่ยนไป ได้พบได้เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนแล้วก็เป็นคนที่มีทัศนคติที่ดีขึ้นและใจเย็นลงด้วย จากนั้นผมก็ได้ขึ้นมาเรียนปริญญาตรี กทม ได้มาเช่าหอพักหอพักนึงอยุ่แถว ลาดพร้าววังหิน ก่อนจะมาอยุ่ที่นี้ก็เคยได้ยินคนพูดหลายคนแล้วว่าหอที่ผมพักอาศัยอยู่มีผู้หญิงผูกคอตายที่นั่น แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกกลัวอะไรเพราะยังไม่เคยเจอแบบจังๆสักที ทุกทีที่กลับมาถึงหอ หอก็เดินผ่านจากชั้น1ขึ้นไปชั้น5ทุกครั้งเพราะผมอยู่ชั้น5 ที่หอพักไม่มีลิฟ แต่ก็ไม่เคยเจออะไรเหมือนเคย จนมาวันนึงที่ผมเริ่มมาสักเกตว่าทุกครั้งที่ผมฝันผมจะเห็นผู้หญิงคนนึง อธิบายรูปร่างไม่ได้แต่เห็นแบบนี้ทุกครั้ง จนคิดว่าเป็นนางไม้ที่บ้านเพราะที่บ้านมีเสาตกน้ำมันผมก็นอนอยู่ห้องนั้นเลยคิดว่าเป็นเรื่องปกติ แต่หลังมาเนี่ยทุกครั้งที่อยู่ห้อง มักจะมีเสียงแปลกเกิดขึ้นข้างห้องด้านซ้ายผมประจำและดังขึ้นเรื่อง แต่ห้องข้างๆนั้นไม่มีใครมาเช่าอยุ่แล้วก็มันจะมีเสียงคนเคาะตู้เสื้อผ้าห้องผมอยุ่เป๋นประจำ ไปเปิดตู้ก็ไม่เห็นเจออะไร เป็นแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาและหนักขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งมาวันนีงผมสวดมนธิ์และนั่งสมาธิ คือปกติแล้วผมตะนั่งทุกคืนแต่มีคืนนั้นย้ำว่าผมยังไม่สติแชะสมาธิดีอยุ่ คือปกติแล้วถ้านั่งแล้วง่วงคนเราจะสะพงกไปข้างหน้าหรือจ้างหลังแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ผมรู้สึกถูกพลักอย่างแรงจากด้านข้านจนผมเกือบตกเตียงลงมาจนต้องลืมตาเอามือมาค้ำเพื่อไม่ให้ตกเตียง บอกตรงๆตอนนั้นในใจกลัวมากแต่ก็แอบสงสัยว่าคืออะไรเพราะไม่เคยเป็นแบบนี้หรือผมอาจจะง่วงจริงๆก็เป็นได้ครับ ผมแผ่เมตตาเสร็จก็เข้านอน ผมเผลอหลับไปสักก็รู้สึกตัวว่ามีใครมาคอยสกิดอยู่ข้างด้วยความสลึมสลือลืมตามองดูก็เป็นเป็นผู้หญิงมายืนอยู่ข้างเตียงจริงๆ แล้วก็หายไปผมก็หลับต่อ ตื่นเช้ามา ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำพบว่าฝ้าเพดานมันถูกแง้มออกช่องนึงซึ่งผมไม่เคยไปยุ่งกับมันเลย ผมหาคำตอบไม่ได้ในใจก็คิดว่าอาจจะเป็นเพราะลม แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ลองปีนชักโคกขึ้นไปดันเพดานแต่ฝ้าเพดานหนักมาก ไม่ใช่บมพัดแน่ๆดูและโผล่หัวไปดูใต้เพดานว่าพอจะมีใครปีนห้องผมขึ้นมาได้สรุปว่าภาพที่คือระหว่างข้างห้องมันถูกปูอิฐสูงไม่มีใครสามารถข้ามได้ก็ทำให้รู้แล้วละว่าผมโดนแล้ว แต่ก็ยังคงอยุ่ต่อไปได้สักพักนึง มานั่งคิดทบทวนดูว่าทำไมเค้าจ้างคนทำความสะอาดกี่คนก็ลาออกหมด จนผมทนอยู่กับความสกปรกไม่ได้ก็ย้ายหนีออกมาเช่นกัน ผมได้หอพักใหม่จากนั้นไม่เคยฝันห็นผู้หญิงคนนั้นอีกเลย ต่อมามีอยุ่วันนึงที่ผมนั่งวินมอเตอร์ไซจากโลตัสกลับมาหอใหม่ซึ่งมันต้องผ่านหอเก่าพี่วินจำผมได้ก็ถามว่าน้องไม่ได้อยู่หอนี้แล้วหรอ ผมก็บอกว่าป่าวครับ ผมย้ายออกมานานแล้ว พี่วินก็เล่าให้ฟังว่า น้องรู้ไหม ตึกนี้เค้าขายแล้ว ไม่มีใครอยุ่ได้เลยเค้าโดนผีหลอกกันทุกคนจนต้องย้ายออก เจ้าของใหม่ก็ไม่รู้ ว่ามีเรื่องแบบนี้จาต้องนิมนต?พระมาทำบุญ จนป่านนี้แล้วพี่ก็ไม่เห็นมีใครเข้ามาอยู่ ในใจผมก็ฉุนคิดนะว่าที่ผมฝันเห็นแล้วลองเอาเรื่องมาประติประต่อกันมันอาจจะเป็นเค้าก็ได้ แต่ก็นะครับไม่ได้อยู่ที่นั้นแล้วผมคงช่วยอะไรเค้าไม่ได้มากเพราะไม่ใช่ญาติกันโดยตรง ยังไงก็ขอให้สู่สุขคติโดยเร็ว
เรื่องก็มีเท่านี้และครับ อาจจะ งงๆหน่อยกับการพิมผมเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกต้องขออภัยไว้นะตรงนี้ด้วยนะครับผม