เมื่อผมกลัวอนาคต
จริงๆก็ไม่รู้ว่าจะกลัวเหมือนคนอื่นรึเปล่า อนาคตที่ว่าไม่ใช่แค่วันพรุ่งนี้ เดือนหน้า หรือปีหน้า แต่อนาคตที่ผมกลัวคือช่วงวัยชราและก่อนจะตายจากโลกนี้ไป
เลยมานั่งย้อนที่ละฉากดูว่า ทำไมผมถึงกลัวอนาคต
1. #รายได้ มีใครตอบได้ไหมว่า รายได้ของผมจะเพิ่มขึ้นจนกว่าผมจะตาย? ผมจะมีรายได้จนถึงเมื่อไหร่? ที่มาของรายได้ในวัยชรามาจากไหน? เงินจากประกันสังคมจะพอกินไหม?
2. #โรคภัย จะมีใครตอบได้ไหมว่าเราจะไม่ป่วยจนถึงวันสุดท้ายของเรา? อาการป่วยจะไม่กระทบกับงานและรายได้? อาการป่วยจะทำให้เรากลับมาปกติได้ทุกครั้ง? อาการป่วยสามารถรักษาได้โดยไม่เสียเงิน?
3. #สังคมรอบตัว เมื่อตัวเราไม่มีเงิน ชรา เป็นโรค จะมีใครดูแลเราไหม? ลูกหลาน ญาติมิตรจะมีความกลมเกลียวอยู่ไหม?
อาจจะมีอีกหลายประเด็นที่ยังไม่ได้กล่าวถึง ซึ่งถ้าถามว่ามีโอกาสที่จะพบเจอเหตุการณ์แบบข้างบนไหม ตอบเลยว่ามีเยอะมาก เพราะไม่มีใครรู้อนาคตและความเสี่ยงก็มีเยอะมาก
เรื่องของเงินบางครอบครัวที่มีทุนเดิมที่ดี คือครอบครัวรวย มีทรัพย์สินมากมาย อาจจะพูดได้ว่ายังไงก็มีมรดกอยู่แล้วไม่ต้องกลัวอะไร ถามจริงๆครับว่าถึงเวลาวิกฤตของพ่อแม่แล้ว คุณสามารถบอกได้ไหมว่าของพวกนั้นจะยังอยู่ หรือคุณจะหวงสมบัติไว้เพื่อตัวเอง อันนี้ก็สุดแล้วแต่กรรมนะครับ สำหรับผมถ้าเขายังไม่จากโลกไปอย่าไปทำอะไรกับมรดก เพราะมันไม่ใช่ของเราตั้งแต่แรก เสมือนว่าไม่มีนั่นแหละ อยู่ๆ ม.44 สั่งยึดคืนที่ดินทั้งประเทศเป็นของรัฐแล้วจะทำยังไง? เงินประกันสังคมถึงเวลานั้นจะพอจ่ายค่าน้ำค่าไฟรึเปล่ายังไม่รู้เลย ถึงเวลาแก่ตัวแล้วจะเอาแรงไหนไปทำงานแลกเงิน จะเอาแรงจากไหนไปสู้เทคโนโลยี และใครจะจ้างคนแก่ทำงาน
ว่าด้วยเรื่องโรคภัยเป็นอะไรที่หนีไม่ได้ หากเงินไม่มีอย่าโกหกตัวเองว่าเราจะให้หมอจากไหน โรงบาลไหนก็ได้มารักษา เราก็ตัวตายกันหมดทุกคน เมื่อใกล้จะตายราคาเท่าไหร่ก็ยอมจ่ายจริงมั้ย เอาล่ะเมื่อรู้ว่าใช้เงินรักษาได้แล้วตอนแก่จะเอาเงินจากไหนมาล่ะ? คนรอบๆตัวเราจ่ายไปเท่าไหร่กับการรักษาเคสหนักๆหนึ่งครั้ง?
ยิ่งสภาพสังคมที่เปลี่ยนไปยิ่งหนัก เมื่อ 20 ปีที่แล้วการที่วันหยุดแล้วไปบ้านญาติ เยี่ยมญาติ ทุกวันนี้ลูกพี่ลูกน้องยังรู้จักตัวเป็นๆ และกล้าให้ยืมเงินหรือไม่ ถ้าตอนนี้ยังบอกว่าได้แล้วอีก 40 ปีจะเป็นเหมือนเดิมหรือไม่ คิดว่ายังไงล่ะ? แล้วถ้าเราไม่มีเงิน มีภาวะเสี่ยงจะยืมเงิน เพื่อนจะมีเยอะขึ้นรึเปล่า ยิ่งถ้าไม่มีลูกด้วยแล้วเอาไงล่ะทีนี้
หลายคนบอกว่าอย่าไปกลัวเลยอนาคตยังมาไม่ถึง ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดพอ ผมว่าเราควรจะทำปัจจุบันเพื่ออนาคตไหมล่ะ ไม่ใช่ทำปัจจุบันเพื่อปัจจุบัน
ผมตอนนี้ชีวิตถ้าตามเงินเดือนแล้วก็เยอะนะ แต่ไม่เหลือ ซึ่งการไม่เหลือไม่ได้แปลว่าผมจะใช้สุรุยสุร่ายนะ มีผ่อนดาวน์บ้าน ฝากประจำ ประกัน แชร์ ค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำมัน กินจ่าย เรียกว่าเดือนชนเดือนเหมือนมนุษย์ทั่วไปนี่แหละ แต่ต่างตรงที่ผมรู้ว่าที่ต้องจ่าย และเหนื่อยในวันนี้ เพื่อเป็นฟูกนุ่มๆในยามแก่และไม่มีเงินเดือน
ทั้งหมดคือความกลัวของผม แล้วคุณล่ะเตรียมความพร้อมสำหรับความกลัวแล้วยัง
#อนุญาตให้แชร์เพื่อความรู้
#ตัวแทนประกันท่านใดเอาบทความไปกรุณาให้เครดิตด้วย
#นี่ไม่ใช่การขายประกัน
เมื่อผมกลัวอนาคต
จริงๆก็ไม่รู้ว่าจะกลัวเหมือนคนอื่นรึเปล่า อนาคตที่ว่าไม่ใช่แค่วันพรุ่งนี้ เดือนหน้า หรือปีหน้า แต่อนาคตที่ผมกลัวคือช่วงวัยชราและก่อนจะตายจากโลกนี้ไป
เลยมานั่งย้อนที่ละฉากดูว่า ทำไมผมถึงกลัวอนาคต
1. #รายได้ มีใครตอบได้ไหมว่า รายได้ของผมจะเพิ่มขึ้นจนกว่าผมจะตาย? ผมจะมีรายได้จนถึงเมื่อไหร่? ที่มาของรายได้ในวัยชรามาจากไหน? เงินจากประกันสังคมจะพอกินไหม?
2. #โรคภัย จะมีใครตอบได้ไหมว่าเราจะไม่ป่วยจนถึงวันสุดท้ายของเรา? อาการป่วยจะไม่กระทบกับงานและรายได้? อาการป่วยจะทำให้เรากลับมาปกติได้ทุกครั้ง? อาการป่วยสามารถรักษาได้โดยไม่เสียเงิน?
3. #สังคมรอบตัว เมื่อตัวเราไม่มีเงิน ชรา เป็นโรค จะมีใครดูแลเราไหม? ลูกหลาน ญาติมิตรจะมีความกลมเกลียวอยู่ไหม?
อาจจะมีอีกหลายประเด็นที่ยังไม่ได้กล่าวถึง ซึ่งถ้าถามว่ามีโอกาสที่จะพบเจอเหตุการณ์แบบข้างบนไหม ตอบเลยว่ามีเยอะมาก เพราะไม่มีใครรู้อนาคตและความเสี่ยงก็มีเยอะมาก
เรื่องของเงินบางครอบครัวที่มีทุนเดิมที่ดี คือครอบครัวรวย มีทรัพย์สินมากมาย อาจจะพูดได้ว่ายังไงก็มีมรดกอยู่แล้วไม่ต้องกลัวอะไร ถามจริงๆครับว่าถึงเวลาวิกฤตของพ่อแม่แล้ว คุณสามารถบอกได้ไหมว่าของพวกนั้นจะยังอยู่ หรือคุณจะหวงสมบัติไว้เพื่อตัวเอง อันนี้ก็สุดแล้วแต่กรรมนะครับ สำหรับผมถ้าเขายังไม่จากโลกไปอย่าไปทำอะไรกับมรดก เพราะมันไม่ใช่ของเราตั้งแต่แรก เสมือนว่าไม่มีนั่นแหละ อยู่ๆ ม.44 สั่งยึดคืนที่ดินทั้งประเทศเป็นของรัฐแล้วจะทำยังไง? เงินประกันสังคมถึงเวลานั้นจะพอจ่ายค่าน้ำค่าไฟรึเปล่ายังไม่รู้เลย ถึงเวลาแก่ตัวแล้วจะเอาแรงไหนไปทำงานแลกเงิน จะเอาแรงจากไหนไปสู้เทคโนโลยี และใครจะจ้างคนแก่ทำงาน
ว่าด้วยเรื่องโรคภัยเป็นอะไรที่หนีไม่ได้ หากเงินไม่มีอย่าโกหกตัวเองว่าเราจะให้หมอจากไหน โรงบาลไหนก็ได้มารักษา เราก็ตัวตายกันหมดทุกคน เมื่อใกล้จะตายราคาเท่าไหร่ก็ยอมจ่ายจริงมั้ย เอาล่ะเมื่อรู้ว่าใช้เงินรักษาได้แล้วตอนแก่จะเอาเงินจากไหนมาล่ะ? คนรอบๆตัวเราจ่ายไปเท่าไหร่กับการรักษาเคสหนักๆหนึ่งครั้ง?
ยิ่งสภาพสังคมที่เปลี่ยนไปยิ่งหนัก เมื่อ 20 ปีที่แล้วการที่วันหยุดแล้วไปบ้านญาติ เยี่ยมญาติ ทุกวันนี้ลูกพี่ลูกน้องยังรู้จักตัวเป็นๆ และกล้าให้ยืมเงินหรือไม่ ถ้าตอนนี้ยังบอกว่าได้แล้วอีก 40 ปีจะเป็นเหมือนเดิมหรือไม่ คิดว่ายังไงล่ะ? แล้วถ้าเราไม่มีเงิน มีภาวะเสี่ยงจะยืมเงิน เพื่อนจะมีเยอะขึ้นรึเปล่า ยิ่งถ้าไม่มีลูกด้วยแล้วเอาไงล่ะทีนี้
หลายคนบอกว่าอย่าไปกลัวเลยอนาคตยังมาไม่ถึง ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดพอ ผมว่าเราควรจะทำปัจจุบันเพื่ออนาคตไหมล่ะ ไม่ใช่ทำปัจจุบันเพื่อปัจจุบัน
ผมตอนนี้ชีวิตถ้าตามเงินเดือนแล้วก็เยอะนะ แต่ไม่เหลือ ซึ่งการไม่เหลือไม่ได้แปลว่าผมจะใช้สุรุยสุร่ายนะ มีผ่อนดาวน์บ้าน ฝากประจำ ประกัน แชร์ ค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำมัน กินจ่าย เรียกว่าเดือนชนเดือนเหมือนมนุษย์ทั่วไปนี่แหละ แต่ต่างตรงที่ผมรู้ว่าที่ต้องจ่าย และเหนื่อยในวันนี้ เพื่อเป็นฟูกนุ่มๆในยามแก่และไม่มีเงินเดือน
ทั้งหมดคือความกลัวของผม แล้วคุณล่ะเตรียมความพร้อมสำหรับความกลัวแล้วยัง
#อนุญาตให้แชร์เพื่อความรู้
#ตัวแทนประกันท่านใดเอาบทความไปกรุณาให้เครดิตด้วย
#นี่ไม่ใช่การขายประกัน