สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อเลยค่ะเรื่องมีอยู่ว่าเราเเอบรักรุ่นน้องคนนึงมาหกปีชอบตั้งเเต่น้องมันโสดจนมีแฟนแล้วก้เลิกกับเเฟน เรากับน้องได้เสียกันก่อนน้องจะเลิกกับเเฟนเราก็ไม่เสียใจน่ะเเต่เราก้ไม่ไดเปิดเผยน่ะ เราเข้าใจว่าน้องมีแฟนเเล้วเราไปยุ่งกับแฟนเขาแต่ทำไงเรารักเขาไปแล้วจนกระทั่งมันบอกไม่เอาแล้ว เชี้ย

โคตรอายเราก้เลิกยุ่งกับมันไปเลยปีเต็มจนวันนึงมันทักมาว่าเลิกกันเเล้ง โคตรดีใจ ณ ตอนนั้นเพราะยังรักมันอยู่ แต่ประโยคนึงที่น้องพูดคือยังไม่เปิดใจน่ะ คิดกันแค่พี่น้อง คือแบบโอเคเรารอได้ รอจนกว่ามันจะเปิดใจ เราก้คุยกันทุกวันเหมือนสิ่งเสพติดที่ขาดไม่ได้ต้องทักสักหน่อยถึงโอเค ไปเที่ยวกัน ปรึกษากัน เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆมันจะดีกว่ามีสถานะเป้นแฟนรึป่าว...ความรักไม่เคยปราณีใครจิง
ผิดไหมค่ะที่รักเขาเเต่เราไม่มีสถานะ