นานเเล้วที่ไม่ได้เข้ามาเว็บพันทิพย์
ก่อนอื่นที่ตั้งหัวข้อสนทนานี้เพื่ออยากจะมาเเชร์ความรู้สึกบางอย่างของตัวเอง
ก่อนหน้านี้เคยเป็นคนขี้อิจฉามากคนนึง เเต่ไม่รู้ตัวเอง ไม่รู้ตัวเองว่ากำลังเป็นโรคอิจฉาคนอื่นอยู่ !!!!
เราพ่อแม่เป็นชาวสวน เป็นลูกคนเดียวที่ใครๆก็พูดว่าลูกคนเดียวหน้าอิจฉา (แต่ไม่ใช่สำหรับเรา)
เราไม่เคยถูกตามใจอยากได้อะไรก็ไม่เคยได้ แม่ไม่เคยประเคนอะไรอย่างที่เราเคยชอสักครั้ง
เด็กๆเวลาอยากได้อะไรลงดิ้นกับพื้นเดี๋ยวพ่อแม่ก็ซื้อให้ เเต่กับเราไม่ แม่เราเดินจากไปเฉยๆ ไม่หันมามองด้วย
จนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เราถึงเดินตามหาเเม่เอง ปรากฏว่าเเม่เดินซื้อของสบายใจ คุยหัวเราะกับเเม่ค้าคนอื่นเฉย
ในใจก็คิดว่าไม่ห่วงลูกตัวเองรึไง (พอโตถึงรู้ว่าเเม่เฝ้าดูตลอดเเหล่ะ แค่ไม่อยากมาโอ๋)
คอมพิวเตอร์เรามีตอนจะขึ้นปี1 มอไซค์ตอนจะจบปี4 มือถือรับมือ2รองจากพ่อตลอด พ่อได้ใหม่ตลอด
เรามีมือถือที่ซื้อเองครั้งเเรกเป็นเครื่องใหม่ตอบเรียนจบทำงานได้1ปี (ห้ามขำนะ )
เราชอบอิจฉาชีวิตญาติๆบ้างที่เค้าได้งานการดีดีทำเงินเดือนสูงๆ ลูกๆอยากได้อะไรก็ได้ แค่ขอเท่านั้น
ลูกพี่ลูกน้องเราได้มือถือไอโฟนทุกครั้งที่ออกรุ่นใหม่ ญาตเราได้รถป้ายแดงรับขวัญเรียนจบ
ทุกคนมีชีวิตดีดีทั้งนั้น เหลือเราที่ตอนนี้ยังดิ้นรนทำงานมาปีกว่า เเต่ตังเก็บยังไม่มี เปลี่ยนไป3งานละ
*****ดูหลักลอยมากเลยใช่ไหมชีวิตเรา
จนเมื่อเดือนก่อนเราตกงาน(อีกแล้ว5555) เรานอนให้แฟนเลี้ยงมา1เดือน เเล้วก้อไปเที่ยวบ้านญาติบ้าง
ไปนอนกับลูกพี่ลูกน้องเยี่ยมเยียน แล้วก้อพบความจริงว่า
------บ้านญาติเราที่เค้าซื้อของให้ลูกทุกๆอย่าง ไม่ว่าอะไรจะออกมาใหม่ เค้าประเคนซื้อให้ลูกตลอด
ตอนนี้เป็นหนี้ก้อนโต ลำพังเงินเดือนแทบไม่พอผ่อน ต้องอยู่แบบกะเบียดกะเสียนมากๆ
ที่แย่คือ เหมือนลูกพี่ลูกน้องเราจะรับรู้ปัญหา เเต่ก็ยังทำตัวเหมือนเดิม ใช้ตังค์เยอะ เเต่งรถ เลี้ยงสาว งานไม่ทำ
------บ้านญาติอีกคนมีบ้านหลังโต ซื้อรถให้ลูกๆเป็นของขบัญเรียนจบ ปรากฏว่าบ้านเค้าโครตจะไม่มีความสุขเลย
ลูกๆไม่เคยอยู่บ้าน พ่อแม่ไม่เคยกินข้าวด้วยกัน พ่อกับแม่นอนแยกคนละห้อง พ่อแม่ลูกไม่เคยคุยกัน
มีปัญหาอะไรก้อต่างคนต่างเดินหนีกัน ปิดประตูใส่กัน เราไปค้างเเค่คืนเดียวเเต่ต้องรับฟังปัญหาจากทุกๆทาง (งงมาก)
------เพื่อนเราคู่ที่1ที่ตอนแรกเราอิจฉาชีวิตคู่เพื่อนเรามาก แฟนบ้านรวย หล่อ ตามใจทุกอย่างอยากได้อะไรแต่พูดว่าอยากได้
เดี๋ยวก็ลอยมาเเล้วจ้า ไม่เคยพกตังค์เวลายุกับแฟน มารับมาส่ง เเต่สุดท้ายเเฟนก้อนอกใจ ไปคบกับคนใกล้ตัว
คิดดูมันต้องเเย่ขนาดไหนวะถึงทำได้ ทั้งที่ตัวมันเเทบจะติดกับเพื่อนเราตลอด (เอาเวลาไหนหลอยไปคบกัน)เพลงนี้ต้องมา
-----เพื่อนเราคู่ที่2 ในเฟสชีวิตดีมาก รักมากก อัพรูปคู่เเทคหากันตลอด เหมือนชีวิตนี้จะขาดกันไม่ได้เลย น่าอิจฉาสุดๆ (ในเฟส)
เเต่ตัวจริงทะเลาะกันทุกวัน อัพรูปเสร็จเดี๋ยวทะเลาะกันอีกและว่ารูปไม่สวย ทำไมไม่ทำหน้าให้มันดีดีเวลาถ่ายรูป ไม่เต็มใจหรอ บลาๆๆๆ
วันนี้ทำไมไม่โทรหา ทำไมกลับช้า หาเรื่องทะเลาะกันได้ทุกวัน คนรับฟังคือใคร (ตรูไง)
ที่พิมพ์มานี้คือสิ่งที่เราเคยอิจฉาคนอื่นๆ เคยมองเเค่โลกโซเชี่ยลเเล้วก้อมโนโอ้โหวชีวิตเค้าดีจังเลย ยังงั้นยังงี้
เอาเข้าจริงชีวิตเรามันดีที่สุดเเล้ว ถึงพ่อแม่เราจะเป็นชาวสาวน เเต่บ้านเราก้อไม่มีหนี้ เต็มที่ก็หนี้ธกส. ไม่มีหนี้นอกระบบ
เเล้วพ่อแม่เราก็ไม่ทะเยอทะยานมีเท่านี้อยู่เท่านี้ ไม่บังคับเราว่าต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ ชอบที่สุดคือการได้กินข้าวด้วยกัน
พูดคุยกันบบนโต๊ะอาหาร มันเป็นความสุขอย่างนึงที่ทำให้รู้ว่านี่แหล่ะการกลับบ้าน ไม่ใช่เเค่กินอะไรก็ได้ให้อิ่มท้อง เเต่ต้องอิ่มใจด้วย
แฟนเราถึงจะไม่รวยไม่หล่อ เเต่เงินทุกบาทเค้าก็ประหยัดใช้ ไม่ใช้ฟุ่มเฟือย ไม่ตามใจปาก จะกินของอร่อยเเค่วันเงินเดือนออกเท่านั้น
ไม่ติดเหล้า ไม่ติดเพื่อน ทำเเต่งาน เลิกงานกลับบ้าน เราหวานกันมาก เเต่เราไม่เคยโพสลงเฟสเลย สถานะคบก็ไม่ได้ขึ้น มีอัพไอจีบ้าง
เเต่ไอจีเราก้อไพรเวทมาก ผู้ติดตาม80กว่าคน ส่วนใหญ่เอาไว้ซื้อของ
เราว่าเเท้จริงเเล้วความอิจฉาอ่ะ มันก็มีทุกคนนะ เเค่เพราะเราไม่ได้รับรู้ความจริงมากกว่า
ว่าภายใต้ภาพที่เค้าสร้างเอาไว้ เบื้องหลังมันเป็นยังไงเบื้องหลังที่หน้าเค้าเปื้อนยิ้มอาจซ่อนน้ำตาเอาไว้ก็ได้
บางคนอาจจะชอบเวลาที่ได้เม้าท์กันว่าคนนั้นคนนี้สร้างภาพแบบนั้นแบบนี้
เอาจริงๆเค้าอาจมีบาดแผลที่เราไม่รู้ก็ได้ ว่าทำไมเค้าต้องสร้างภาพอีกภาพให้เราเห็นเค้าแบบนั้น
เอาเป็นว่าเราเองจะเลิกอิจฉาคนอื่นเเล้วเชื่อแค่สิ่งที่ผู้คนอยากให้เชื่อก็พอ........
เคยอิจฉาชีวิตคนอื่นไหม??
ก่อนอื่นที่ตั้งหัวข้อสนทนานี้เพื่ออยากจะมาเเชร์ความรู้สึกบางอย่างของตัวเอง
ก่อนหน้านี้เคยเป็นคนขี้อิจฉามากคนนึง เเต่ไม่รู้ตัวเอง ไม่รู้ตัวเองว่ากำลังเป็นโรคอิจฉาคนอื่นอยู่ !!!!
เราพ่อแม่เป็นชาวสวน เป็นลูกคนเดียวที่ใครๆก็พูดว่าลูกคนเดียวหน้าอิจฉา (แต่ไม่ใช่สำหรับเรา)
เราไม่เคยถูกตามใจอยากได้อะไรก็ไม่เคยได้ แม่ไม่เคยประเคนอะไรอย่างที่เราเคยชอสักครั้ง
เด็กๆเวลาอยากได้อะไรลงดิ้นกับพื้นเดี๋ยวพ่อแม่ก็ซื้อให้ เเต่กับเราไม่ แม่เราเดินจากไปเฉยๆ ไม่หันมามองด้วย
จนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เราถึงเดินตามหาเเม่เอง ปรากฏว่าเเม่เดินซื้อของสบายใจ คุยหัวเราะกับเเม่ค้าคนอื่นเฉย
ในใจก็คิดว่าไม่ห่วงลูกตัวเองรึไง (พอโตถึงรู้ว่าเเม่เฝ้าดูตลอดเเหล่ะ แค่ไม่อยากมาโอ๋)
คอมพิวเตอร์เรามีตอนจะขึ้นปี1 มอไซค์ตอนจะจบปี4 มือถือรับมือ2รองจากพ่อตลอด พ่อได้ใหม่ตลอด
เรามีมือถือที่ซื้อเองครั้งเเรกเป็นเครื่องใหม่ตอบเรียนจบทำงานได้1ปี (ห้ามขำนะ )
เราชอบอิจฉาชีวิตญาติๆบ้างที่เค้าได้งานการดีดีทำเงินเดือนสูงๆ ลูกๆอยากได้อะไรก็ได้ แค่ขอเท่านั้น
ลูกพี่ลูกน้องเราได้มือถือไอโฟนทุกครั้งที่ออกรุ่นใหม่ ญาตเราได้รถป้ายแดงรับขวัญเรียนจบ
ทุกคนมีชีวิตดีดีทั้งนั้น เหลือเราที่ตอนนี้ยังดิ้นรนทำงานมาปีกว่า เเต่ตังเก็บยังไม่มี เปลี่ยนไป3งานละ
*****ดูหลักลอยมากเลยใช่ไหมชีวิตเรา
จนเมื่อเดือนก่อนเราตกงาน(อีกแล้ว5555) เรานอนให้แฟนเลี้ยงมา1เดือน เเล้วก้อไปเที่ยวบ้านญาติบ้าง
ไปนอนกับลูกพี่ลูกน้องเยี่ยมเยียน แล้วก้อพบความจริงว่า
------บ้านญาติเราที่เค้าซื้อของให้ลูกทุกๆอย่าง ไม่ว่าอะไรจะออกมาใหม่ เค้าประเคนซื้อให้ลูกตลอด
ตอนนี้เป็นหนี้ก้อนโต ลำพังเงินเดือนแทบไม่พอผ่อน ต้องอยู่แบบกะเบียดกะเสียนมากๆ
ที่แย่คือ เหมือนลูกพี่ลูกน้องเราจะรับรู้ปัญหา เเต่ก็ยังทำตัวเหมือนเดิม ใช้ตังค์เยอะ เเต่งรถ เลี้ยงสาว งานไม่ทำ
------บ้านญาติอีกคนมีบ้านหลังโต ซื้อรถให้ลูกๆเป็นของขบัญเรียนจบ ปรากฏว่าบ้านเค้าโครตจะไม่มีความสุขเลย
ลูกๆไม่เคยอยู่บ้าน พ่อแม่ไม่เคยกินข้าวด้วยกัน พ่อกับแม่นอนแยกคนละห้อง พ่อแม่ลูกไม่เคยคุยกัน
มีปัญหาอะไรก้อต่างคนต่างเดินหนีกัน ปิดประตูใส่กัน เราไปค้างเเค่คืนเดียวเเต่ต้องรับฟังปัญหาจากทุกๆทาง (งงมาก)
------เพื่อนเราคู่ที่1ที่ตอนแรกเราอิจฉาชีวิตคู่เพื่อนเรามาก แฟนบ้านรวย หล่อ ตามใจทุกอย่างอยากได้อะไรแต่พูดว่าอยากได้
เดี๋ยวก็ลอยมาเเล้วจ้า ไม่เคยพกตังค์เวลายุกับแฟน มารับมาส่ง เเต่สุดท้ายเเฟนก้อนอกใจ ไปคบกับคนใกล้ตัว
คิดดูมันต้องเเย่ขนาดไหนวะถึงทำได้ ทั้งที่ตัวมันเเทบจะติดกับเพื่อนเราตลอด (เอาเวลาไหนหลอยไปคบกัน)เพลงนี้ต้องมา
-----เพื่อนเราคู่ที่2 ในเฟสชีวิตดีมาก รักมากก อัพรูปคู่เเทคหากันตลอด เหมือนชีวิตนี้จะขาดกันไม่ได้เลย น่าอิจฉาสุดๆ (ในเฟส)
เเต่ตัวจริงทะเลาะกันทุกวัน อัพรูปเสร็จเดี๋ยวทะเลาะกันอีกและว่ารูปไม่สวย ทำไมไม่ทำหน้าให้มันดีดีเวลาถ่ายรูป ไม่เต็มใจหรอ บลาๆๆๆ
วันนี้ทำไมไม่โทรหา ทำไมกลับช้า หาเรื่องทะเลาะกันได้ทุกวัน คนรับฟังคือใคร (ตรูไง)
ที่พิมพ์มานี้คือสิ่งที่เราเคยอิจฉาคนอื่นๆ เคยมองเเค่โลกโซเชี่ยลเเล้วก้อมโนโอ้โหวชีวิตเค้าดีจังเลย ยังงั้นยังงี้
เอาเข้าจริงชีวิตเรามันดีที่สุดเเล้ว ถึงพ่อแม่เราจะเป็นชาวสาวน เเต่บ้านเราก้อไม่มีหนี้ เต็มที่ก็หนี้ธกส. ไม่มีหนี้นอกระบบ
เเล้วพ่อแม่เราก็ไม่ทะเยอทะยานมีเท่านี้อยู่เท่านี้ ไม่บังคับเราว่าต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้ ชอบที่สุดคือการได้กินข้าวด้วยกัน
พูดคุยกันบบนโต๊ะอาหาร มันเป็นความสุขอย่างนึงที่ทำให้รู้ว่านี่แหล่ะการกลับบ้าน ไม่ใช่เเค่กินอะไรก็ได้ให้อิ่มท้อง เเต่ต้องอิ่มใจด้วย
แฟนเราถึงจะไม่รวยไม่หล่อ เเต่เงินทุกบาทเค้าก็ประหยัดใช้ ไม่ใช้ฟุ่มเฟือย ไม่ตามใจปาก จะกินของอร่อยเเค่วันเงินเดือนออกเท่านั้น
ไม่ติดเหล้า ไม่ติดเพื่อน ทำเเต่งาน เลิกงานกลับบ้าน เราหวานกันมาก เเต่เราไม่เคยโพสลงเฟสเลย สถานะคบก็ไม่ได้ขึ้น มีอัพไอจีบ้าง
เเต่ไอจีเราก้อไพรเวทมาก ผู้ติดตาม80กว่าคน ส่วนใหญ่เอาไว้ซื้อของ
เราว่าเเท้จริงเเล้วความอิจฉาอ่ะ มันก็มีทุกคนนะ เเค่เพราะเราไม่ได้รับรู้ความจริงมากกว่า
ว่าภายใต้ภาพที่เค้าสร้างเอาไว้ เบื้องหลังมันเป็นยังไงเบื้องหลังที่หน้าเค้าเปื้อนยิ้มอาจซ่อนน้ำตาเอาไว้ก็ได้
บางคนอาจจะชอบเวลาที่ได้เม้าท์กันว่าคนนั้นคนนี้สร้างภาพแบบนั้นแบบนี้
เอาจริงๆเค้าอาจมีบาดแผลที่เราไม่รู้ก็ได้ ว่าทำไมเค้าต้องสร้างภาพอีกภาพให้เราเห็นเค้าแบบนั้น
เอาเป็นว่าเราเองจะเลิกอิจฉาคนอื่นเเล้วเชื่อแค่สิ่งที่ผู้คนอยากให้เชื่อก็พอ........