มันเป็นเรื่องที่หลายคนคงเคยผ่านมันมา วันแรกๆที่รักก็รักกันปานจะกลืนกิน ต่างคนต่างยอมทำให้อีกคนรักให้อีกคนรู้สึกว่าตัวเองดีพอที่เขาจะคบ แต่มันไม่ใช่ตัวตนจริงๆ พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆตัวตนเราก็ออกมา ทำให้เกิดปัญหา ทำให้ไม่เข้าใจกัน สิ่งที่เคยได้รับมันกลับน้อยลงจนไม่เหลือ คนคบกันไม่นานก็อาจเลิกกัน แต่สำหรับคนที่คบกันมานานมันมีความผูกพัน ที่มันรั่งไว้ไม่ให้ไปไหนจนทำให้ต้องฝืนต้องอึดอัดต้องเสียใจเสียน้ำตา. เพราะเสียดายวันเวลาที่ดีๆ เราคือคนนึงที่ยอมทนอยู่เพราะเสียดายวันเวลาดีที่เคยวางแผนอนาคตไว้แต่ .... พอมันไม่ใช่ตัวเองมันทำให้เกิดเรื่องแย่ๆขึ้นมีปัญหากันทุกเรื่องมันเพราะเราต่างผิดมาตั้งแต่ต้น จนตอนนี้เราตัดสินใจจะหยุดทุกอย่างไว้เพราะเรามองไปไกลๆแล้วมันไม่ใช่หนทางที่ง่ายเลย. จะบอกกันว่าไม่รักก็ไม่ใช่แต่ต้องบอกว่ามันไปกันไม่รอดมากกว่า เราสงสารทั่งตัวเขาที่ต้องทนเราและสงสารตัวเราเองเหมือนกัน เขาไม่ได้แย่เลยแล้วที่เลิกกันไม่ใช่เพราะความผิดเขาไม่ใช่เพราะเรามีใคร แต่รักมันไม่พอจะทำให้ไปต่อได้จริงๆ...
รักมันไม่พอ....