เราอายุ 21 ปี เราคบกับแฟนมา 2 ปี กว่าแล้ว ละ แฟนเราแก่กว่าเรา 4 ปี
ยิ่งคบกันยิ่งรู้สึกผูกพันธ์และรักมากขึ้น
ที่รักผู้ชายคนนี้เพราะ รู้สึกว่าเขาดูแลและเป็นผู้นำเราได้ ให้ความอบอุ่นเรา เป็นทุกอย่างให้เราได้ พาเราไปในทางที่ดี มันเป็นความรู้สึกที่เราไม่สามารถพิมพ์มาเป็นตัวหนังสือได้จริงๆค่ะ
เราไม่มีพ่อแม่นะคะ(ท่านเสียชีวิตหมดแล้ว) เเฟนเราก็เหมือนกัน เรียกว่าตัวคนเดียวทั้งคู่
คบกันมาสักพัก ชีวิตเริ่มมีปัญหา ทั้งเรื่องงาน เรื่องเงิน เรื่องบ้าน เรื่องเพื่อน
แต่เราไม่เคยคิดจะทิ้งเค้าเลย เรารู้สึกขอบคุณที่เค้าดูแลเรามาตลอด เราคิดเสมอว่าอนาคตของเรา2คนจะต้องดีขึ้น
จนวันนี้ ชีวิตของเราทั้งคู่ยังไม่มีอะไรดีขึ้นมากนักแต่ก็ไม่ได้แย่เหมือนเมื่อก่อน
จนวันนึงก็มีสิ่งที่มาพิสูจน์ความรักของเรา2คน
เราโดนรถชน ถือว่าหนักเลยทีเดียว เพราะมันทำให้เราทำงานไม่ได้ รวมๆแล้ว เกือบ 4 เดือน เราก็อยู่แต่บ้านทำงานบ้านดูแลเรื่องเสื้อผ้าชุดทำงาน และทุกๆอย่างที่เราพอจะทำไหว
เเฟนเราเลยต้องทำงานคนเดียว แล้วยังต้องดูแลรับผิดชอบเราอีก
(ตอนเรายังไม่โดนรถชนเราไม่เคยใช้เงินแฟนเลยนะนอกจากไปทานข้าวไปเที่ยวเขาจะเป็นคนจ่าย ค่าน้ำ ค่าไฟ เราก็ช่วยเขาบ้างตามความเหมาะสม )
แต่สิ่งที่ทำให้เราคิดหนักในวันนี้คือ
เราเริ่มทบทวนสิ่งที่ผ่านมา เราเริ่มรู้สึกว่าความรู้สึกอบอุ่น หรือ อะไรที่เราเคยได้จากเขา มันเริ่มน้อยลง เขาเริ่มเป็นผู้นำเราไม่ได้ เริ่มจัดการปัญหาไม่ได้
ไม่สนใจปล่อยให้ปัญหาเลยตามเลย
เลิกงานนอน ตื่นมาทำงาน วันหยุดก็นอนทั้งวันจนลืมสิ่งที่ต้องทำ
บางครั้งก็ละเลยที่จะใส่ใจเราด้วยซ้ำ แรกๆเราก็อดทนนะคิดว่าเขาทำงานก็คงเหนื่อยมากแล้ว อย่าไปบ่นหรือเรียกร้องอะไรจากเขาเลย พอเราไม่พูด เขาก็ยิ่งเป็นหนักขึ้น เราเลยตัดสินใจพูดกับเขา ว่าให้ปรับปรุงตัวนะ ขอให้เป็นเหมือนเดิมได้ไหม เราคิดผิดที่ตัดสินใจพูดกับเขา
เพราะสิ่งที่เขาคิดคือ
เขาไม่ผิด เขาทำงาน เขาก็เอาแต่งานอย่างเดียว อย่างอื่นเขาไม่สนใจ เขาอ้างแค่ ทำงานๆๆๆ แล้วยังมาว่าเรางี่เง่าที่พูดกับเขาแบบนี้
เราเครียดนะ หรือเขาคิดว่าเราเป็นภาระ
เราเลยถามเขา เขายืนยันว่าเขาดูแลเราได้ และบอกเราว่าห้ามคิดแบบนั้นเด็ดขาด เราเลยสบายใจและบอกให้เขาอดทนนะ เดี๋ยวเราก็หายดีแล้ว ทุกๆอย่างจะกลับมาเหมือนเดิมเขาจะไม่เหนื่อยคนเดียว เหมือนเราจะคุยกันรู้เรื่อง
แต่เขาก็ยังคงทำนิสัยแย่ๆออกมาทีละอย่าง บางครั้งก็เป็นคำพูด ที่ทำร้ายเรา
คนที่เคยใส่ใจ คนที่เคยดูแล ค่อยๆหายไป เริ่มโกหกเรา เริ่มเห็นเพื่อนสำคัญกว่า และมันก็ไม่ใช่ครั้งเดียว แต่ที่เราให้อภัยเขา เพราะสิ่งเดียวที่เขาไม่เคยผิดต่อเราคือเรื่องผู้หญิง เขาทำให้เราสบายมาตลอด
ทำให้เรายังเห็นส่วนดีลึกๆของเขาอยู่
แต่เรื่องอื่นมันเริ่มลดลงหมดแล้ว
จนเราเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาจะยังดูแลเราได้ไหม
เราสับสนมากคะ เราควรทำยังไง ควรให้โอกาสให้เวลาเค้าปรับปรุงตัวไหม
อดทนให้มากกว่านี้ เพราะคงไม่มีคู่ไหนดีไปทุกเรื่อง
หรือว่าเราควรเดินออกมาเเล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่คะ อยู่คนเดียว ให้โอกาสตัวเองได้เจอสิ่งใหม่ๆดีค่ะ
ผิดพลาดอะไรขออภัยนะค่ะ กระทู้แรกของชีวิต555 ยืมของเพื่อนมาตั้งด้วย ^^
เราควรให้โอกาสแฟน หรือ ให้โอกาสตัวเอง
ยิ่งคบกันยิ่งรู้สึกผูกพันธ์และรักมากขึ้น
ที่รักผู้ชายคนนี้เพราะ รู้สึกว่าเขาดูแลและเป็นผู้นำเราได้ ให้ความอบอุ่นเรา เป็นทุกอย่างให้เราได้ พาเราไปในทางที่ดี มันเป็นความรู้สึกที่เราไม่สามารถพิมพ์มาเป็นตัวหนังสือได้จริงๆค่ะ
เราไม่มีพ่อแม่นะคะ(ท่านเสียชีวิตหมดแล้ว) เเฟนเราก็เหมือนกัน เรียกว่าตัวคนเดียวทั้งคู่
คบกันมาสักพัก ชีวิตเริ่มมีปัญหา ทั้งเรื่องงาน เรื่องเงิน เรื่องบ้าน เรื่องเพื่อน
แต่เราไม่เคยคิดจะทิ้งเค้าเลย เรารู้สึกขอบคุณที่เค้าดูแลเรามาตลอด เราคิดเสมอว่าอนาคตของเรา2คนจะต้องดีขึ้น
จนวันนี้ ชีวิตของเราทั้งคู่ยังไม่มีอะไรดีขึ้นมากนักแต่ก็ไม่ได้แย่เหมือนเมื่อก่อน
จนวันนึงก็มีสิ่งที่มาพิสูจน์ความรักของเรา2คน
เราโดนรถชน ถือว่าหนักเลยทีเดียว เพราะมันทำให้เราทำงานไม่ได้ รวมๆแล้ว เกือบ 4 เดือน เราก็อยู่แต่บ้านทำงานบ้านดูแลเรื่องเสื้อผ้าชุดทำงาน และทุกๆอย่างที่เราพอจะทำไหว
เเฟนเราเลยต้องทำงานคนเดียว แล้วยังต้องดูแลรับผิดชอบเราอีก
(ตอนเรายังไม่โดนรถชนเราไม่เคยใช้เงินแฟนเลยนะนอกจากไปทานข้าวไปเที่ยวเขาจะเป็นคนจ่าย ค่าน้ำ ค่าไฟ เราก็ช่วยเขาบ้างตามความเหมาะสม )
แต่สิ่งที่ทำให้เราคิดหนักในวันนี้คือ
เราเริ่มทบทวนสิ่งที่ผ่านมา เราเริ่มรู้สึกว่าความรู้สึกอบอุ่น หรือ อะไรที่เราเคยได้จากเขา มันเริ่มน้อยลง เขาเริ่มเป็นผู้นำเราไม่ได้ เริ่มจัดการปัญหาไม่ได้
ไม่สนใจปล่อยให้ปัญหาเลยตามเลย
เลิกงานนอน ตื่นมาทำงาน วันหยุดก็นอนทั้งวันจนลืมสิ่งที่ต้องทำ
บางครั้งก็ละเลยที่จะใส่ใจเราด้วยซ้ำ แรกๆเราก็อดทนนะคิดว่าเขาทำงานก็คงเหนื่อยมากแล้ว อย่าไปบ่นหรือเรียกร้องอะไรจากเขาเลย พอเราไม่พูด เขาก็ยิ่งเป็นหนักขึ้น เราเลยตัดสินใจพูดกับเขา ว่าให้ปรับปรุงตัวนะ ขอให้เป็นเหมือนเดิมได้ไหม เราคิดผิดที่ตัดสินใจพูดกับเขา
เพราะสิ่งที่เขาคิดคือ
เขาไม่ผิด เขาทำงาน เขาก็เอาแต่งานอย่างเดียว อย่างอื่นเขาไม่สนใจ เขาอ้างแค่ ทำงานๆๆๆ แล้วยังมาว่าเรางี่เง่าที่พูดกับเขาแบบนี้
เราเครียดนะ หรือเขาคิดว่าเราเป็นภาระ
เราเลยถามเขา เขายืนยันว่าเขาดูแลเราได้ และบอกเราว่าห้ามคิดแบบนั้นเด็ดขาด เราเลยสบายใจและบอกให้เขาอดทนนะ เดี๋ยวเราก็หายดีแล้ว ทุกๆอย่างจะกลับมาเหมือนเดิมเขาจะไม่เหนื่อยคนเดียว เหมือนเราจะคุยกันรู้เรื่อง
แต่เขาก็ยังคงทำนิสัยแย่ๆออกมาทีละอย่าง บางครั้งก็เป็นคำพูด ที่ทำร้ายเรา
คนที่เคยใส่ใจ คนที่เคยดูแล ค่อยๆหายไป เริ่มโกหกเรา เริ่มเห็นเพื่อนสำคัญกว่า และมันก็ไม่ใช่ครั้งเดียว แต่ที่เราให้อภัยเขา เพราะสิ่งเดียวที่เขาไม่เคยผิดต่อเราคือเรื่องผู้หญิง เขาทำให้เราสบายมาตลอด
ทำให้เรายังเห็นส่วนดีลึกๆของเขาอยู่
แต่เรื่องอื่นมันเริ่มลดลงหมดแล้ว
จนเราเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาจะยังดูแลเราได้ไหม
เราสับสนมากคะ เราควรทำยังไง ควรให้โอกาสให้เวลาเค้าปรับปรุงตัวไหม
อดทนให้มากกว่านี้ เพราะคงไม่มีคู่ไหนดีไปทุกเรื่อง
หรือว่าเราควรเดินออกมาเเล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่คะ อยู่คนเดียว ให้โอกาสตัวเองได้เจอสิ่งใหม่ๆดีค่ะ
ผิดพลาดอะไรขออภัยนะค่ะ กระทู้แรกของชีวิต555 ยืมของเพื่อนมาตั้งด้วย ^^