อนาคตกับความรักไปด้วยกันไม่ได้จริงๆหรอ?

เรื่องที่จะเขียนต่อจากนี้ ประสบการณ์จริงๆที่เคยพบมากับตัวเลยคะ เราเคยคบกับผู้ชายคนนึงคะเป็นรักแรกของเรา แฟนคนแรกของเราเลยก็ว่าได้ เราคบกันมาอีกแค่ไม่กี่วันจะครบ1ปีเต็มแล้วคะ คนคบกันต้องมีบ้างที่ต้องทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ เคยทะเลาะกันหนักสุดมากแค่ไหนสุดท้ายต่างฝ่ายต่างง้อกันอยู่ดี แต่สุดท้ายที่เราไม่อยากให้มาถึง วันที่เค้าเลือกรักตัวเอง เค้าบอกเลิกเราคะ เค้าบอกว่าเค้าหมดใจแล้ว คำพูดที่เค้าบอกเลิกเป็นคำพูดที่รุนแรงมากสำหรับเรา ถ้าใครได้ฟังคงจะต้องพูดเป็นเสียงเดียวกันเลยคะว่านี้หรอคนที่เคยรักกัน เคยคบกัน เรายื้อเค้าจนวินาทีสุดท้าย ยอมรับความจริงไม่ได้คะ เพราะไม่คิดว่าจะเลิกกันได้ง่ายๆที่ผ่านมาๆมันดีมากพึ่งไปกินชาบูมาด้วยกัน ทุกอย่างมันแฮปปี้มาก เค้าบอกว่าไม่ต้องรอเค้า ต่อให้วันที่เค้าประสบความสำเร็จเค้าก็ไม่กลับมา  แต่ในใจตอนนั้นที่ฟังไงก็ยืนหยัดกับตัวเองมากว่าจะรอ เราคบกับเค้าเราซื่อสัตย์กับเค้ามากคะ ไม่สนใจใครไม่คุยกับใครเลย เราทุ่มให้เค้าหมดใจมากคะ เราวางแพลนอนาคตกับเค้าไว้เยอะมากๆ แต่ที่เค้าเลิกกับเราเค้าไม่ได้นอกใจไปมีคนอื่นนะคะ แต่เค้าเลือกอนาคตตัวเอง ถึงเค้าจะบอกว่าเค้าไม่ได้โทษเราแต่คำพูดทุกคำที่ออกมาจากปากเค้าก็มองว่าเราเป็นตัวถ่วงในชีวิตเค้าอยู่ดี เค้าเรียนโท เราเรียนปริญญาตรี อีกไม่กี่เดือนก็จะจบแล้ว เค้าบอกเค้าติดเรามากเกินไป ทุกอย่างที่เป็นเราเค้าควบคุมไม่ได้ เค้าไม่สามารถอ่านหนังสือได้ เค้าบอกเค้าเสียเวลาไปปีนึงฟรีโดยที่เค้าไม่ได้อะไรเลย เค้าสอบงานข้าราชการอะไรก็ไม่ติด อย่างเดียวที่เค้าทำได้ดีที่สุดคือเรียนปริญญาโท เราฟังนี้แรกๆเสียใจมากๆนะคะ หลังๆเริ่มชินชาละ เริ่มไม่รู้สึกอะไรแล้วคะ เราเลยสงสัยว่าความรักกับอนาคตเดินไปด้วยกันไม่ได้หรอคะ ต้องเลือกอย่างใดอย่างนึงแล้วทิ้งอีกอย่างหรอคะ ตอนนี้ก็เลิกกันมาได้เดือนกว่าละคะ ตอนนี้ทำใจยอมรับได้บ้างแล้ว แต่มีคิดถึงนึกถึงอยู่บ้าง สำหรับเราเราสียดายเวลามากกว่านะคะ เรามองว่า1ปีที่เราอยู่ด้วยกันเราทำอะไรด้วยกันมันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดมากๆๆสำหรับเรา แต่สำหรับเค้าไม่มีแม้แต่ความทรงจำหลงเหลืออยุ่แล้ว วันนี้มานั่งถามตัวเองนะคะ ว่าเรารักเค้าไปได้ยังไง ทำไมเราถึงรักเค้าได้มากขนาดนี้ ทุ่มเทให้มากขนาดนี้ ความดีของเราไม่สามารถชนะใจเค้าได้เลยหรอ แต่เรามีเพื่อนมีพี่ชายและครอบครัวที่ดีคะที่คอยให้กำลังใจ คำปรึกษารับฟัง  
วันนี้อยากฝากไปถึงเค้าคนนั้นนะคะ ว่าตอนนี้เราดีขึ้นมากแล้วนะทั้งร่างกายและสภาพจิตใจ ไม่ต้องห่วง เราอยู่ได้แล้วและกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ บางทีการนับหนึ่งใหม่ก็ไม่ได้แย่อาจจะเหนื่อยมากกว่าเดิมหน่อย แต่เราอาจจะไม่ต้องทุกข์ไม่ต้องเสียใจ ไม่ต้องร้องไห้เหมือนที่ผ่านมา ทุกวันนี้เราให้อภัยและอโหสิกรรมให้เค้าทุกอย่างคะ ความรู้สึกที่มีให้เค้าในทุกวันนี้คือ อยากให้เค้าประสบความสำเร็จอย่างที่ใจหวัง สอบได้เป็นอัยการผู้พิพากษาเหมือนกับพ่อของเค้า มีชีวิตที่ดีและขอให้เค้าพบเจอคนที่รักเค้าและดูแลเค้าได้ เพราะเราไม่สามารถทำหน้าที่ตรงนั้นได้แล้ว มันไม่ใช่ที่ของเราอีกต่อไปแล้ว ชีวิตของเราต่อจากนี้คือการเดินตามทางของตัวเอง ทำตามความฝัน และกลับมารักตัวเอง จริงเขียนกระทู้นี้ขึ้นมา อยากขอบคุณเค้านะคะ เพราะเค้าคือแรงผลักดันที่สำคัญในชีวิตเราตอนนี้ ทำให้เรากลับมามองตัวเองมากขึ้น มารักและให้คุณค่ากับตัวเองมากขึ้น และมองเห็นสิ่งที่เป็นจริงไม่ใช่สิ่งที่เพ้อฝัน ไม่ใช่โลกแห่งจินตนาการ วันนี้ขอบคุณมากๆจริง ถ้าถามว่าวันนี้ความรู้สึกที่มีต่อเค้าเป็นยังไง ยังรักเค้าเหมือนเดิมนะคะ ตลอดเวลาที่คบกันมา1ปีเค้าดุแลเทคแคร์เราดีมากๆ แต่ไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบเสมอไปหรอกคะ แต่เราเลือกที่จะเก็บความทรงจำดีดี สิ่งดีดีที่เค้าเคยทำให้เรามากกว่า ตอนนี้ก็กำลังฟิตภาษาอังกฤษอยู่คะเตรียมตัวไปเรียนต่อภาษาและทำงานที่ต่างประเทศ ไปเปิดโลกกว้างให้กับตัวเอง และเปิดรับอะไรใหม่ๆที่ดีเข้ามา วันนี้เค้าอาจจะไม่ใช่คนที่ดีพร้อมสำหรับเราสักวันเราจะเจอคนที่ดีและใช่สำหรับเราคะ เพราะทุกการเดินทางเรามีสิทธิ์เจอคนอีกมากมายไม่แน่หนึ่งในนั้นอาจจะเป็นคนที่ใช่สำหรับเราก็ได้
ข้อคิดนะคะที่ได้จากความรักครั้งนี้
อย่าพยายามลืมถ้าลืมไม่ได้มันจะกลายเป็นฝืนความรู้สึกตัวเองซะเปล่า
อย่ารักใครมากว่ารักตัวเองวันนึงที่เค้าทิ้งเราไปเราจะเจ็บปวดมาก
อย่าอยู่ด้วยความคาดหวัง ยิ่งคาดหวังมากเมื่อไม่ได้อย่างที่ใจหวังเราจะเจ็บเอง
ทำทุกวันให้เป็นปัจจุบันและมองอดีตให้เป็นบทเรียน
ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านนะคะ เขียนผิดบ้างถูกบ้างก็ขออภัยนะคะ เผื่อเป็นประโยชน์สำหรับใครหลายๆคน