*ยาวหน่อย
ขอสารภาพว่าสมัครล็อคอินใหม่มาหาเพื่อนโดยเฉพาะ
เจ้าของกระทู้อายุ 34 จบนิติราม แต่ตอนนี้เป็นฟรีแลนซ์ 3D Animation และทำคอนเท้นต์เกี่ยวกับอนิเมะญี่ปุ่น สามารถบอกได้เลยว่าอนาคตยังไม่แน่นอน
ผมจำไม่ได้แล้วว่ามีเพื่อนต่างเพศล่าสุดเมื่อไหร่ จริงๆคือจำไม่ได้แล้วว่ามีเพื่อนจริงๆครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่เพราะทำงานที่บ้าน(อยู่ศาลายา)ไม่ได้มีสังคมกับเขาเท่าไหร่นัก โชคดีที่ไม่ได้มีภาระค่าใช้จ่ายอื่น ก็เลยพออยู่พอกินตัวคนเดียวได้
ผมแทบจะไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลยตั้งแต่ช่วงโควิด ชีวิตประจำวันจะมีแค่ เขียนสคริปต์ อัดคลิป ดูซีรีส์ อ่านหนังสือ คุยกับแมว บางครั้งก็ออกไปดูหนังในโรงบ้าง
บอกตรงๆว่าถึงจะอายุ 34 แต่ประสบการณ์ชีวิตไม่ต่างอะไรกับเด็กจบใหม่
ช่วงหลังมานี้มีโปรเจ็กต์ที่อยากจะพัฒนา IP เป็นของตัวเอง ก็เลยไปลงคลาสพัฒนา Storytelling
และนั่นเป็นเหตุให้เกิดกระทู้นี้
อย่างที่บอกไปก่อนหน้าว่าผมไม่ได้จบวิชาชีพสายฟิล์มหรือแอนิเมชั่นโดยตรง ผมอาศัยหาความรู้จาก Youtube พัฒนาเป็นคลิปสั้นและส่งผลงานเข้าประกวดในโครงการต่างๆจนได้รางวัลและมีเครดิตพอจะเอามาประกอบอาชีพได้นิดหน่อย
การมาลงเรียนคลาสเกี่ยวกับโครงสร้างการเล่าเรื่องและการพัฒนาคาแลคเตอร์ เป็นอะไรที่เปิดโลกสำหรับผมมาก ผมมั่นใจมากว่านี่แหละเป้าหมายที่ผมอยากจะทำจริงๆ
ผมตั้งใจเขียนพล็อตเรื่องนี้ ทำ Pitch Deck ตามสูตรแบบเป๊ะๆ เพื่อส่งให้ครูในคลาสตรวจ
ผลคือ
เรื่องของเธอมันก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่มันเต็มไปด้วยพล็อตเพราะพยายามจะจับทุกอย่างมารวมในเรื่องเดียว อีกอย่างควรพัฒนามิติของตัวละครเพราะเหมือนใส่มาแค่มุมมองเดียว เธอน่าจะหา co-Writer ที่เป็นผู้หญิงมาช่วยนะ
ก็ต้องยอมรับตรงๆว่า จริงอย่างที่ครูเขาบอก มุมมองของผมมันแคบเกินไป การจะเขียนเรื่องให้ออกมาดี เราจะอ่านแต่ในหนังสือหรือดูหนังอย่างเดียวไม่ได้ มันต้องออกไปใช้ชีวิตด้วย
เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ ทุกคนคงเข้าใจหัวข้อกระทู้แล้ว
จริงๆก็ใช่ว่าจะไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับผู้หญิงเลย ผมเองก็เคยมีแฟน คบกันนาน 8 ปี แต่ก็เลิกกันไป 5 ปีแล้ว
คิดๆดูแล้วก็เหงาเหมือนกัน
ชีวิตนี้ผมไม่ได้คาดหวังอะไรกับความสัมพันธ์แบบนั้นแล้ว ยอมรับความจริงว่าอายุเริ่มเยอะ อนาคตก็ไม่แน่นอน โปรไฟล์ก็ไม่ได้ดีอะไร แถมตังค์น้อย สาวที่ไหนเขาจะมามอง
ในตอนนี้คงโฟกัสที่งาน และหาเพื่อนผู้หญิงจากสายวิทยาศาสตร์หรือสุขภาพที่สามารถพูดคุยแลกเปลี่ยนมุมมองหรือมีทัศนคติเดียวกัน คุณสามารถแชร์ปัญหา อยากระบายความรู้สึก หรือชวนไปออกกำลังกายได้
ถึงผมจะพูดไม่เก่ง แต่ข้อดีคือเป็นผู้ฟังที่ดี ระบายปัญหากับผมได้ ผมพร้อมเป็นที่พึ่งทางใจ หรือให้นั่งทำงานข้างๆได้ทั้งวัน ผมไม่เที่ยวไม่ดื่มและให้เกียรติผู้หญิงเสมอ เป็นอินโทรเวิร์ตที่อยู่ติดบ้าน ถ้าจะชวนไปเที่ยว ขอเป็นที่ๆไม่วุ่นวาย และอย่างที่บอก ตังค์น้อย
ถ้าพูดถึงความสัมพันธ์ในอนาคต อาจฟังดูเห็นแก่ตัวแต่ในตอนนี้อย่าเพิ่งคาดหวังอะไรกับผม
ขณะที่พิมพ์อยู่นี้คือเวลาตีห้า ขอบคุณที่สละเวลาอ่าน หวังว่าเราจะได้คุยกันเร็วๆนี้ครับ
[หาเพื่อน]ผู้หญิงที่พร้อมผลักดันชีวิตไปด้วยกันครับ
ขอสารภาพว่าสมัครล็อคอินใหม่มาหาเพื่อนโดยเฉพาะ
เจ้าของกระทู้อายุ 34 จบนิติราม แต่ตอนนี้เป็นฟรีแลนซ์ 3D Animation และทำคอนเท้นต์เกี่ยวกับอนิเมะญี่ปุ่น สามารถบอกได้เลยว่าอนาคตยังไม่แน่นอน
ผมจำไม่ได้แล้วว่ามีเพื่อนต่างเพศล่าสุดเมื่อไหร่ จริงๆคือจำไม่ได้แล้วว่ามีเพื่อนจริงๆครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่เพราะทำงานที่บ้าน(อยู่ศาลายา)ไม่ได้มีสังคมกับเขาเท่าไหร่นัก โชคดีที่ไม่ได้มีภาระค่าใช้จ่ายอื่น ก็เลยพออยู่พอกินตัวคนเดียวได้
ผมแทบจะไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลยตั้งแต่ช่วงโควิด ชีวิตประจำวันจะมีแค่ เขียนสคริปต์ อัดคลิป ดูซีรีส์ อ่านหนังสือ คุยกับแมว บางครั้งก็ออกไปดูหนังในโรงบ้าง
บอกตรงๆว่าถึงจะอายุ 34 แต่ประสบการณ์ชีวิตไม่ต่างอะไรกับเด็กจบใหม่
ช่วงหลังมานี้มีโปรเจ็กต์ที่อยากจะพัฒนา IP เป็นของตัวเอง ก็เลยไปลงคลาสพัฒนา Storytelling
และนั่นเป็นเหตุให้เกิดกระทู้นี้
อย่างที่บอกไปก่อนหน้าว่าผมไม่ได้จบวิชาชีพสายฟิล์มหรือแอนิเมชั่นโดยตรง ผมอาศัยหาความรู้จาก Youtube พัฒนาเป็นคลิปสั้นและส่งผลงานเข้าประกวดในโครงการต่างๆจนได้รางวัลและมีเครดิตพอจะเอามาประกอบอาชีพได้นิดหน่อย
การมาลงเรียนคลาสเกี่ยวกับโครงสร้างการเล่าเรื่องและการพัฒนาคาแลคเตอร์ เป็นอะไรที่เปิดโลกสำหรับผมมาก ผมมั่นใจมากว่านี่แหละเป้าหมายที่ผมอยากจะทำจริงๆ
ผมตั้งใจเขียนพล็อตเรื่องนี้ ทำ Pitch Deck ตามสูตรแบบเป๊ะๆ เพื่อส่งให้ครูในคลาสตรวจ
ผลคือ เรื่องของเธอมันก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่มันเต็มไปด้วยพล็อตเพราะพยายามจะจับทุกอย่างมารวมในเรื่องเดียว อีกอย่างควรพัฒนามิติของตัวละครเพราะเหมือนใส่มาแค่มุมมองเดียว เธอน่าจะหา co-Writer ที่เป็นผู้หญิงมาช่วยนะ
ก็ต้องยอมรับตรงๆว่า จริงอย่างที่ครูเขาบอก มุมมองของผมมันแคบเกินไป การจะเขียนเรื่องให้ออกมาดี เราจะอ่านแต่ในหนังสือหรือดูหนังอย่างเดียวไม่ได้ มันต้องออกไปใช้ชีวิตด้วย
เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ ทุกคนคงเข้าใจหัวข้อกระทู้แล้ว
จริงๆก็ใช่ว่าจะไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับผู้หญิงเลย ผมเองก็เคยมีแฟน คบกันนาน 8 ปี แต่ก็เลิกกันไป 5 ปีแล้ว
คิดๆดูแล้วก็เหงาเหมือนกัน
ชีวิตนี้ผมไม่ได้คาดหวังอะไรกับความสัมพันธ์แบบนั้นแล้ว ยอมรับความจริงว่าอายุเริ่มเยอะ อนาคตก็ไม่แน่นอน โปรไฟล์ก็ไม่ได้ดีอะไร แถมตังค์น้อย สาวที่ไหนเขาจะมามอง
ในตอนนี้คงโฟกัสที่งาน และหาเพื่อนผู้หญิงจากสายวิทยาศาสตร์หรือสุขภาพที่สามารถพูดคุยแลกเปลี่ยนมุมมองหรือมีทัศนคติเดียวกัน คุณสามารถแชร์ปัญหา อยากระบายความรู้สึก หรือชวนไปออกกำลังกายได้
ถึงผมจะพูดไม่เก่ง แต่ข้อดีคือเป็นผู้ฟังที่ดี ระบายปัญหากับผมได้ ผมพร้อมเป็นที่พึ่งทางใจ หรือให้นั่งทำงานข้างๆได้ทั้งวัน ผมไม่เที่ยวไม่ดื่มและให้เกียรติผู้หญิงเสมอ เป็นอินโทรเวิร์ตที่อยู่ติดบ้าน ถ้าจะชวนไปเที่ยว ขอเป็นที่ๆไม่วุ่นวาย และอย่างที่บอก ตังค์น้อย
ถ้าพูดถึงความสัมพันธ์ในอนาคต อาจฟังดูเห็นแก่ตัวแต่ในตอนนี้อย่าเพิ่งคาดหวังอะไรกับผม
ขณะที่พิมพ์อยู่นี้คือเวลาตีห้า ขอบคุณที่สละเวลาอ่าน หวังว่าเราจะได้คุยกันเร็วๆนี้ครับ