สวัสดีค่ะ เรื่องมันมีอยู่ว่า มีครอบครัวหนึ่งประกอบไปด้วย พ่อ แม่ พี่ชาย และน้องสาว
พี่ชายจะเรียกว่าพี่จันละกันนะคะ ส่วนน้องสาวนามสมมุติว่าอิ้ง
จุดประสงค์ในการรีวิวครั้งนี้หวังว่าจะเป็นประโยขน์ต่อครอบครัวอื่นๆเรื่องการสอนลูก และแนะแนวทางในการดำเนินชีวิตในฐานะพ่อและแม่
เรื่องนี้จะเขียนในมุมมองของอิ้งนะคะ จะเริ่มก็ตั้งแต่อิ้งจำความได้น่าจะประมาณอนุบาล3
1. ตั้งแต่เด็กอิ้งจำได้ว่า (พี่จันน่าจะอยู่ประมาณม.ต้น) อิ้งใส่ชุดเด็กอนุบาลแม่จูงมือไปหาพี่จันที่ห้องปกครองเป็นประจำ อิ้งสนิทกับครูที่นั่นทุกคน เพราะเมื่ออิ้งอยู่ ม.ต้น ครูทุกคนที่ห้องปกครองเรียนอิ้งว่าน้องไอ่จัน อิ้งจำได้คร่าวๆว่า พี่จันเกเรมากๆ ถูกครูห้องปกครองคนหนึ่งลงโทษจนถึงขั้นทำร้ายร่างกาย แม่ไม่พอใจมาก เอาเรื่องจนถึงที่สุด เรื่องใหญ่โตไปถึงผู้อำนวยการโรงเรียน เพราะถ้าเรื่องถึงตำรวจ ครูคนนี้ต้องออกจากงานแน่ๆ สุดท้ายก็จบลงได้ด้วยดี
2. พี่จันลองเสพยา รู้มาว่าแม่ไม่เคยด่า ซ้ำเติม แม่แค่ร้องไห้เสียใจ และขอร้องให้เลิกยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด
3. ชีวิตช่วงประถมของอิ้งก็เป็นไปตามประสาเด็กทั่วไป แต่ของที่บ้านจะหายเป็นประจำ เครื่องเสียงของพ่อ มอเตอร์ไซค์ เครื่องประทับของแม่ สุดท้ายก็จับได้ว่าเป็นพี่จันนี่แหล่ะที่ขโมยไปขายเพื่อที่จะไปเสพยาบ้า แม่ไม่ว่าพี่จันเหมือนเดิม พ่ออาจจะมีโมโหทะเลาะกับแม่บ้าง แต่แม่เลือกที่จะยื่นคำขาดว่าถ้าพ่อจะทำร้ายพี่จัน แม่จะฆ่าตัวตาย อิ้งอยู่ในเหตุการณ์ตลอด คอยซับน้ำตาแม่ และเดินตามติดแม่ กลัวว่าแม่จะฆ่าตัวตาย
4. คืนหนึ่งอิ้งตื่นมากลางดึก ข้างล่างบ้านมีเสียงดัง พบว่าพ่อกำลังตีพี่จันอยู่เพราะพี่จันดมกาว แม่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเดิม "แต่แม่เลือกที่จะยื่นคำขาดว่าถ้าพ่อจะทำร้ายพี่จัน แม่จะฆ่าตัวตาย อิ้งอยู่ในเหตุการณ์ตลอด คอยซับน้ำตาแม่ และเดินตามติดแม่ กลัวว่าแม่จะฆ่าตัวตาย" อิ้งร้องไห้ตามแม่อยู่ตลอด ทุกครั้งที่แม่เสียใจ อิ้งก็เสียใจไม่แพ้กัน
5. พี่จันเรียนจบม.ต้น แต่ไม่สามารถเรียนต่อได้ เข้าโรงเรียนนั้น ออกโรงเรียนนี้เป็นว่าเล่น เรียนสายพาณิชย์ก็ไม่จบ สายสามัญก็ไม่จบ อิ้งไม่ได้นับหรอกว่ากี่โรงเรียน แต่จำได้ว่าพี่จันก็ยังทำให้พ่อแม่ทุกข์ใจเหมือนเดิม พ่อบ่นประจำว่าทำให้พ่อกับแม่ต้องขายหน้าครู พ่อต้องแบกหน้าไปทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่อยากทำเพื่ออนาคตของพี่จันเอง สุดท้าย แม่ซื้อวุฒิกศน.ม.6ให้พี่จันจนได้
6. พี่จันยังคงเสพยาบ้ามาตลอด แม่ก็จับได้มาตลอดเช่นกัน เป็นเรื่องเดิมๆที่วนไป วนมาอยู่อย่างนั้นไม่มีวันจบสิ้น อิ้งรับรู้มาตลอด แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย คอยเป็นฟองน้ำที่ซึมทุกอย่างจากความรู้สึกมุมมองของพ่อ แม่ และพี่จัน
7. ในวันที่พี่จันถูกจับ ครั้งที่อิ้งจำได้คือครั้งใหญ่ เพราะพ่อกับแม่เสียเงินค่าคดีเป็นล้านบาท ต้องกู้หนี้ยืมสิน หาเงินมาทุกทาง เพราะพี่จันถูกจับในฐานะคนค้ายาเสพติด แม่ไม่เคยซ้ำเติมความผิด แถมยินดีที่จะทำทุกอย่างในความสามารถที่จะทำให้พี่จันได้ถูกลงโทษอย่างเบาที่สุด มันหนักหนาสาหัสมากคราวนี้ พ่อแม่ถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ พ่อบอกอิ้งว่าพ่อไม่อยากช่วยพี่จัน แต่พ่อต้องทำเพื่อแม่
8. พี่จันติดคุก แม่ไปเยี่ยมทุกวัน เสียเงิน เพื่อซื้อของเยี่ยมตั้งแต่ผู้คุมไปจนถึงผู้ต้องขังคนอื่นๆเพื่อที่พี่จันอยู่ในนั้นจะได้สบาย พ่อต้องทำทุกอย่างเพื่อที่จะฝากพี่จันกับคนในนั้นให้ได้ อิ้งคอยเคียงข้างพ่อกับแม่เสมอ และยังไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวมันต้องเป็นแบบนี้
9. พี่จันติดอยู่ได้ไม่นาน อิ้งจำไม่ได้เพราะอะไรเพราะตอนนั้นอิ้งน่าจะประมาณม.ต้น ทั้งๆที่ข้อหาหนักมาก แต่อิ้งพูดเสมอว่าต้องเป็นเพราะอำนาจของเงินที่พ่อแม่ได้ทุ่มเทลงไป และเส้นสาย อิ้งจำได้ว่าพ่อแม่เลี้ยงคนหมู่มาก คนที่มีผลประโยชน์ต่อคดีนี้ทุกคืนเป็นเวลาหลายเดือน แต่เท่าที่จำได้มันก็เลือนลาง
10. พี่จันออกมาสัญญาว่าจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดอีก แต่ก็กลับไปเหมือนเคย แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้วเพราะว่าเหนื่อย พ่อก็สุดจะทน และอิ้งเอง ก็มีชีวิตเป็นของตนเองในช่วงม.ปลาย
11. พี่จันไม่เคยทำมาหากิน ไม่เคยช่วยพ่อทำงาน แต่ใช้เงินเยอะมาก เรื่องเงินคือปัญหาหนักอีกปัญหาหนึ่งที่ครอบครัวนี้ต้องเผชิญ อิ้งรู้ว่าฐานะทางบ้านเริ่มตกต่ำลงเรื่อยๆ แต่แม่ก็ยังเลี้ยงลูกทั้งสองคนเหมือนเดิม มีพ่อเป็นคนหารายได้จากธุรกิจส่วนตัว
12. อิ้งเรียนจบแล้ว หางานทำ ทำงานเก็บเงิน ตอนนี้พี่จันอายุสามสิบกว่า ไม่เคยทำงานเหมือนเดิม อิ้งไม่ยอมที่พ่อแม่จะให้เงินพี่จันใช้เรื่อยๆ จนครั้งสุดท้าย พี่จันถูกจับเป็นครั้งที่สอง เท่าที่อิ้งรู้ ในฐานะผู้ค้ายาเสพติด แม่ก็ทำเหมือนเดิมคือจ่ายเงินเป็นจำนวนมากเพื่อที่จะให้พี่จันได้ถูกลงโทษน้อยที่สุด ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม อิ้งไม่เคยรับรู้ พี่จันไม่เคยถูกต่อว่า แม่พูดว่า มันเป็นกรรม กรรมของแม่เอง โดยที่อิ้งไม่เคยร่วมกรรมนี้ด้วยแต่ต้องมารับผลกระทบของกรรมนี้ อิ้งทะเลาะกับพ่อแม่อย่างรุนแรง เรียกร้องสิทธิที่อิ้งควรจะได้รับในฐานะที่เป็นด็กดีมาตลอด ไม่เคยขอเงินจากพ่อแม่ตั้งแต่เรียนจบ แต่ทำไมฐานะการเงินของพ่อแม่ถึงไม่ดีขึ้น รอยรั่วที่ไม่สามารถปิดได้ ทำไมแม่ต้องทำแบบนี้ แล้วอิ้งล่ะ ที่แม่บอกว่ารัก แม่พูดว่าชีวิตแม่ให้พี่จันและอิ้งเท่าๆกัน แต่พี่จันต้องการแม่มากกว่าเท่านั้นเอง
สุดท้ายนี้จขกท.ไม่รู้จะจบเรื่องนี้ลงได้อย่างไร นอกจากจะบอกว่าเสียใจที่วันนี้ไม่มีอิ้งบนโลกใบนี้อีกแล้ว อิ้งได้บอกไว้ว่า ไม่รู้จะทำงานหาเงินไปทำไม ในเมื่อพี่จันอยู่เฉยๆก็มีเงินใช้ แต่อิ้งเองที่หน้าหนาไม่พอไม่กล้าขอพ่อกับแม่เอง แค่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม หลายๆปัญหาที่มันเรื้อรัง ไม่มีทางแก้ไข เพราะแม่กับพ่อยืนยันที่จะใช้ชีวิตแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง ไม่มีความเด็ดขาด อิ้งเบื่อที่จะรับรู้กับปัญหา ยิ่งอิ้งโตขึ้นมามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมองหาปัญหานั้นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น แต่เมื่อเสนอทางแก้ปัญหาไป กลับไม่ได้รับความสนใจ ทั้งๆที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ มีหนี้สินที่มีดอกเบี้ยต้องจ่าย
ส่วนจขกท.เอง คิดว่าพี่จันคงต้องกลับไปเข้าคุกในอีกไม่กี่วัน มันคือจุดจบที่ไม่จริงเพราะเมื่อพี่จันออกมา คงล้างผลาญทุกอย่างที่พ่อแม่มีต่อไป โดยที่ไม่มีอิ้งอีกต่อไปแล้ว เท่านั้นเอง...
รีวิว12ข้อเลี้ยงลูกอย่างไรให้เป็นพ่อค้ายาบ้า
พี่ชายจะเรียกว่าพี่จันละกันนะคะ ส่วนน้องสาวนามสมมุติว่าอิ้ง
จุดประสงค์ในการรีวิวครั้งนี้หวังว่าจะเป็นประโยขน์ต่อครอบครัวอื่นๆเรื่องการสอนลูก และแนะแนวทางในการดำเนินชีวิตในฐานะพ่อและแม่
เรื่องนี้จะเขียนในมุมมองของอิ้งนะคะ จะเริ่มก็ตั้งแต่อิ้งจำความได้น่าจะประมาณอนุบาล3
1. ตั้งแต่เด็กอิ้งจำได้ว่า (พี่จันน่าจะอยู่ประมาณม.ต้น) อิ้งใส่ชุดเด็กอนุบาลแม่จูงมือไปหาพี่จันที่ห้องปกครองเป็นประจำ อิ้งสนิทกับครูที่นั่นทุกคน เพราะเมื่ออิ้งอยู่ ม.ต้น ครูทุกคนที่ห้องปกครองเรียนอิ้งว่าน้องไอ่จัน อิ้งจำได้คร่าวๆว่า พี่จันเกเรมากๆ ถูกครูห้องปกครองคนหนึ่งลงโทษจนถึงขั้นทำร้ายร่างกาย แม่ไม่พอใจมาก เอาเรื่องจนถึงที่สุด เรื่องใหญ่โตไปถึงผู้อำนวยการโรงเรียน เพราะถ้าเรื่องถึงตำรวจ ครูคนนี้ต้องออกจากงานแน่ๆ สุดท้ายก็จบลงได้ด้วยดี
2. พี่จันลองเสพยา รู้มาว่าแม่ไม่เคยด่า ซ้ำเติม แม่แค่ร้องไห้เสียใจ และขอร้องให้เลิกยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด
3. ชีวิตช่วงประถมของอิ้งก็เป็นไปตามประสาเด็กทั่วไป แต่ของที่บ้านจะหายเป็นประจำ เครื่องเสียงของพ่อ มอเตอร์ไซค์ เครื่องประทับของแม่ สุดท้ายก็จับได้ว่าเป็นพี่จันนี่แหล่ะที่ขโมยไปขายเพื่อที่จะไปเสพยาบ้า แม่ไม่ว่าพี่จันเหมือนเดิม พ่ออาจจะมีโมโหทะเลาะกับแม่บ้าง แต่แม่เลือกที่จะยื่นคำขาดว่าถ้าพ่อจะทำร้ายพี่จัน แม่จะฆ่าตัวตาย อิ้งอยู่ในเหตุการณ์ตลอด คอยซับน้ำตาแม่ และเดินตามติดแม่ กลัวว่าแม่จะฆ่าตัวตาย
4. คืนหนึ่งอิ้งตื่นมากลางดึก ข้างล่างบ้านมีเสียงดัง พบว่าพ่อกำลังตีพี่จันอยู่เพราะพี่จันดมกาว แม่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนเดิม "แต่แม่เลือกที่จะยื่นคำขาดว่าถ้าพ่อจะทำร้ายพี่จัน แม่จะฆ่าตัวตาย อิ้งอยู่ในเหตุการณ์ตลอด คอยซับน้ำตาแม่ และเดินตามติดแม่ กลัวว่าแม่จะฆ่าตัวตาย" อิ้งร้องไห้ตามแม่อยู่ตลอด ทุกครั้งที่แม่เสียใจ อิ้งก็เสียใจไม่แพ้กัน
5. พี่จันเรียนจบม.ต้น แต่ไม่สามารถเรียนต่อได้ เข้าโรงเรียนนั้น ออกโรงเรียนนี้เป็นว่าเล่น เรียนสายพาณิชย์ก็ไม่จบ สายสามัญก็ไม่จบ อิ้งไม่ได้นับหรอกว่ากี่โรงเรียน แต่จำได้ว่าพี่จันก็ยังทำให้พ่อแม่ทุกข์ใจเหมือนเดิม พ่อบ่นประจำว่าทำให้พ่อกับแม่ต้องขายหน้าครู พ่อต้องแบกหน้าไปทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่อยากทำเพื่ออนาคตของพี่จันเอง สุดท้าย แม่ซื้อวุฒิกศน.ม.6ให้พี่จันจนได้
6. พี่จันยังคงเสพยาบ้ามาตลอด แม่ก็จับได้มาตลอดเช่นกัน เป็นเรื่องเดิมๆที่วนไป วนมาอยู่อย่างนั้นไม่มีวันจบสิ้น อิ้งรับรู้มาตลอด แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย คอยเป็นฟองน้ำที่ซึมทุกอย่างจากความรู้สึกมุมมองของพ่อ แม่ และพี่จัน
7. ในวันที่พี่จันถูกจับ ครั้งที่อิ้งจำได้คือครั้งใหญ่ เพราะพ่อกับแม่เสียเงินค่าคดีเป็นล้านบาท ต้องกู้หนี้ยืมสิน หาเงินมาทุกทาง เพราะพี่จันถูกจับในฐานะคนค้ายาเสพติด แม่ไม่เคยซ้ำเติมความผิด แถมยินดีที่จะทำทุกอย่างในความสามารถที่จะทำให้พี่จันได้ถูกลงโทษอย่างเบาที่สุด มันหนักหนาสาหัสมากคราวนี้ พ่อแม่ถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ พ่อบอกอิ้งว่าพ่อไม่อยากช่วยพี่จัน แต่พ่อต้องทำเพื่อแม่
8. พี่จันติดคุก แม่ไปเยี่ยมทุกวัน เสียเงิน เพื่อซื้อของเยี่ยมตั้งแต่ผู้คุมไปจนถึงผู้ต้องขังคนอื่นๆเพื่อที่พี่จันอยู่ในนั้นจะได้สบาย พ่อต้องทำทุกอย่างเพื่อที่จะฝากพี่จันกับคนในนั้นให้ได้ อิ้งคอยเคียงข้างพ่อกับแม่เสมอ และยังไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวมันต้องเป็นแบบนี้
9. พี่จันติดอยู่ได้ไม่นาน อิ้งจำไม่ได้เพราะอะไรเพราะตอนนั้นอิ้งน่าจะประมาณม.ต้น ทั้งๆที่ข้อหาหนักมาก แต่อิ้งพูดเสมอว่าต้องเป็นเพราะอำนาจของเงินที่พ่อแม่ได้ทุ่มเทลงไป และเส้นสาย อิ้งจำได้ว่าพ่อแม่เลี้ยงคนหมู่มาก คนที่มีผลประโยชน์ต่อคดีนี้ทุกคืนเป็นเวลาหลายเดือน แต่เท่าที่จำได้มันก็เลือนลาง
10. พี่จันออกมาสัญญาว่าจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติดอีก แต่ก็กลับไปเหมือนเคย แม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแล้วเพราะว่าเหนื่อย พ่อก็สุดจะทน และอิ้งเอง ก็มีชีวิตเป็นของตนเองในช่วงม.ปลาย
11. พี่จันไม่เคยทำมาหากิน ไม่เคยช่วยพ่อทำงาน แต่ใช้เงินเยอะมาก เรื่องเงินคือปัญหาหนักอีกปัญหาหนึ่งที่ครอบครัวนี้ต้องเผชิญ อิ้งรู้ว่าฐานะทางบ้านเริ่มตกต่ำลงเรื่อยๆ แต่แม่ก็ยังเลี้ยงลูกทั้งสองคนเหมือนเดิม มีพ่อเป็นคนหารายได้จากธุรกิจส่วนตัว
12. อิ้งเรียนจบแล้ว หางานทำ ทำงานเก็บเงิน ตอนนี้พี่จันอายุสามสิบกว่า ไม่เคยทำงานเหมือนเดิม อิ้งไม่ยอมที่พ่อแม่จะให้เงินพี่จันใช้เรื่อยๆ จนครั้งสุดท้าย พี่จันถูกจับเป็นครั้งที่สอง เท่าที่อิ้งรู้ ในฐานะผู้ค้ายาเสพติด แม่ก็ทำเหมือนเดิมคือจ่ายเงินเป็นจำนวนมากเพื่อที่จะให้พี่จันได้ถูกลงโทษน้อยที่สุด ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม อิ้งไม่เคยรับรู้ พี่จันไม่เคยถูกต่อว่า แม่พูดว่า มันเป็นกรรม กรรมของแม่เอง โดยที่อิ้งไม่เคยร่วมกรรมนี้ด้วยแต่ต้องมารับผลกระทบของกรรมนี้ อิ้งทะเลาะกับพ่อแม่อย่างรุนแรง เรียกร้องสิทธิที่อิ้งควรจะได้รับในฐานะที่เป็นด็กดีมาตลอด ไม่เคยขอเงินจากพ่อแม่ตั้งแต่เรียนจบ แต่ทำไมฐานะการเงินของพ่อแม่ถึงไม่ดีขึ้น รอยรั่วที่ไม่สามารถปิดได้ ทำไมแม่ต้องทำแบบนี้ แล้วอิ้งล่ะ ที่แม่บอกว่ารัก แม่พูดว่าชีวิตแม่ให้พี่จันและอิ้งเท่าๆกัน แต่พี่จันต้องการแม่มากกว่าเท่านั้นเอง
สุดท้ายนี้จขกท.ไม่รู้จะจบเรื่องนี้ลงได้อย่างไร นอกจากจะบอกว่าเสียใจที่วันนี้ไม่มีอิ้งบนโลกใบนี้อีกแล้ว อิ้งได้บอกไว้ว่า ไม่รู้จะทำงานหาเงินไปทำไม ในเมื่อพี่จันอยู่เฉยๆก็มีเงินใช้ แต่อิ้งเองที่หน้าหนาไม่พอไม่กล้าขอพ่อกับแม่เอง แค่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม หลายๆปัญหาที่มันเรื้อรัง ไม่มีทางแก้ไข เพราะแม่กับพ่อยืนยันที่จะใช้ชีวิตแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง ไม่มีความเด็ดขาด อิ้งเบื่อที่จะรับรู้กับปัญหา ยิ่งอิ้งโตขึ้นมามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมองหาปัญหานั้นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น แต่เมื่อเสนอทางแก้ปัญหาไป กลับไม่ได้รับความสนใจ ทั้งๆที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ มีหนี้สินที่มีดอกเบี้ยต้องจ่าย
ส่วนจขกท.เอง คิดว่าพี่จันคงต้องกลับไปเข้าคุกในอีกไม่กี่วัน มันคือจุดจบที่ไม่จริงเพราะเมื่อพี่จันออกมา คงล้างผลาญทุกอย่างที่พ่อแม่มีต่อไป โดยที่ไม่มีอิ้งอีกต่อไปแล้ว เท่านั้นเอง...