มาแชร์ความทุกข์กันคะ

นี่คือทุกข์ของเราคะ พ่อแม่เราเลิกกันตั้งแต่เรา 8 ขวบเรามีน้องชายแต่แม่เอาน้องชายไปเลี้ยงและไม่มีใครสนใจเราอีกเลย เราต้องไปอยู่บ้านอา จนถึง 10 ขวบแบบคนใช้ในบ้าน หลังจากนั้นก็ทันไม่ไหวย้ายไปอยู่กับลุงกับป้า ช่วยงานตัดอ้อย เกี่ยวข้าว ถากรุ่นดายหญ่า หาเงินส่งตัวเองจบ มอหก กู้เงิน กยส เรียนทำงานกลางคืนเป็นสาวเชียร์เบียร์ได้นอนวันละสามชั่วโมงพอแม่รู้ว่าเรามีเงินก็มาเคาระประตูหอพักขอเงิน 1,000 บาททุกอาทิตย์ จนเราจบปริญญา ด้วยความรักที่เราขาดมาตลอดทำให้รักแม่รักน้องมาก ยอมทำงานหนักมากหาเงินได้หลายล้านให้แม่และส่งน้องเรียนจนจบสัตว์แพทย์ สิบปีที่ทำงานหนักมากจนล้มป่วย โรค เคลียด ซึมเศร้า ไบโพร่า ชักกระตุก เป็นที่เดียวพร้อมกันเลย แม่กับน้องชายทิ้งเราไปเลยเพราเราหมดประโยชน์ เข้าออกโรงพยาบาล 10กว่าครั้งไม่มีใครไปเยี่ยมเลย รถ crv และรถเก๋ง มิสซูโดนแม่เอาพ่อเลี้ยงมาขโมย ไปจำจอด  เครื่องใช้ไฟฟ้าถูกพ่อเลี้ยงขโมยไปโรงรับจำนำ แม่รักผัวใหม่และน้องชายเรามาก จนไม่เคยสนใจเรา สุดท้ายให้เราไปค้ำประกันเงินกู้ให้อีกสองล้าน เราทำเพราะคิดว่า ขอตอบแทนบุญคุณแม่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะออกจากงาน และกินยาฆ่าตัวตาย ถึง 7 ครั้งแต่ก็ไม่ตายมีคนมาช่วยตลอด จนสุดท้ายป่วยหนักเพราะร่างกายทรุดโทรมสุดๆแล้วทำงานไม่ได้มา 3 ปีแล้ว น้องกับแม่ไม่เคยสนใจ เราเข้าไปนอนคุกบ้างบางเวลา เพราะติดหนี้ที่แม่ก่อเอาไว้ ทุกวันนี้ยังหางานทำไม่ได้เลย พ่อแม่น้องชายทิ้งเราไปหมดเพราะเราป่วยหนัก กลัวเราไปเป็นภาระ ทุกวันนี้คิดอยากตายตลอดเวลา เงินก็มีติดตัวบ้างเพราะมาเจอแฟน เมื่อ 3 ปีที่แล้วเป็นเพื่อนของเพื่อนเขาได้รับรู้เรื่องราวชีวิตของเราเลยรับเรามาดูแล ก็ได้แค่กินไปวันๆ ก็ยังรักษาโรคที่ป่วยอยู่และยังหางานทำไม่เลิกแ่ยังไม่ได้งานคงเพราะอายุเยอะแล้วมั้งคะ ทุกวันนี้ก็อยู่กับยา และความเสียใจที่น้องชายเปิดคลีนิคสัตวแพทย์รับแม่ไปอยู่ด้วย แต่ไม่เคยมาเยี่ยมรึโทรหาเลย ขอยืมเงินมาลงทุนก็ไม่ให้ ชีวิตเราไม่เหลือใครแล้วกับแฟนก็ไม่หวังอะไรกับเค้ามากคิดแค่ว่าสักวันถ้าเขาทิ้งเราเราจะได้ไม่เสียใจอีก ขอบคุณแฟนที่ยังอุตส่าเลี้ยงดูเราให้ข้าวให้น้ำเรากินทุกวีนนี้ไม่อยากมีชีวิตอยู่ ไม่อยากเป็นภาระใคร ความกตัญญูมันฆ่าเราทั้งเป็น พี่น้องทุกคนตัดเราจากความเป็นญาติทิ้งหมดกลัวเราไปเป็นภาระ จากคนที่ไม่มีใครต้องการ