ยาวครับ ไม่เคยเขียนอธิบายหรือเล่ายาวๆนะครับ ถ้าไม่อยากเสียเวลาก็ข้ามไปอ่าน 3-4บรรทัดล่างได้เลยครับผม ขอบคุณครับ
ประมานช่วงสิ้นเดือนพฤศจิกายน ปี พ.ศ.2555 ผมในตอนนั้น มีอายุ15ปี กับอีก5เดือน ผมได้พบกับผู้หญิงคนนึง เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเรา เราไม่สนิทกันเลยก่อนหน้านี้ เธอเคยตีหลังผมเพราะผมไปแกล้งเธอ จนผมกลัวที่จะโดนตีอีก เราเลิกแกล้งกันไป และแทบจะไม่ได้คุย เราเข้ามาคุยกัน ในโปรแกรม msn ในช่วงเดือน พ.ย.กำลังจะหมดไป ผมเริ่มคุยกับเธอมากขึ้น ที่โรงเรียน ในขณะนั้นเพื่อนๆผมแทบจะทุกคน มีโทรศัพท์ blackberry ไว้แลกพินคุยกันที่โรงเรียน แต่ผมไม่มี ผมได้แต่นั่งรอเธอไปกินข้าวเสร็จ ขึ้นมาตอนช่วงพักกลางวัน รอเรียนตอนบ่าย ผมพยายามเข้าหาเธอ โดนวิธีที่เรียกได้ว่าหาคำอธิบายไม่ได้ คือ ผมจะขอยืมโทรศัพท์เธอมาฟังเพลง เพลงที่ผมไม่ค่อยชอบฟัง เพราะผมจะฟังเพลงพวก พี่ปู ตอนนั้น ผมอยู่ในโรงเรียนที่ดี แต่ผมทำตัวไม่ค่อยดี จนต้องมีเรื่องเข้าห้องกิจการนักเรียนบ่อยๆ ผมจะชอบเอาเรื่องนี้แหละ มาทำเป็นเท่ เป็นแอคกับเธอในตอนนั้น555 ผมพยายามที่จะใกล้ชิดกับเธอมากขึ้น เราคุยกันประมาน2-3อาทิตย์ ผมจีบเธอ ทุกวันๆ จนเธอใจอ่อน เราไปดูหนังกัน ในวันปีใหม่ วันที่ 31/12/12 เราออกมาจากโรงหนัง เค้าดาวนับ4 3 2 1 และ happy new year 2556 ผมตัดสินใจขอเธอเป็นแฟน ในตอนนั้น โดยเราตกลงกันว่า เราให้วันครบรอบของเราเป็นวันที่25ได้มั้ย เพราะเลขมันสวย แล้วมันก็ตรงกับวันคริสมาส
เริ่มเข้าปี พ.ศ.2556 นั่นเป็นสัญญาณ บอกว่าผม กำลังจะเรียนจบ ชั้น ม.3 ผมกำลังมีปัญหาเรื่องการเรียนต่อ เกรดเฉลี่ยผมตกลงมากๆ ผมได้เกรดเฉลี่ย 2.06 นั่นเป็นประเด็นปัญหา ผมกำลังจะต่อ ม.ปลายไม่ได้ (ตอนนั้นเหมือนกำลังมีข่าวว่าให้รับ2.00+ เข้า ก่อนหน้านั้นต้อฃ2.50) ผมไม่มีทางเลือก แม่พาผมไปสมัครสอบที่ โรงเรียน ช่างทหารแห่งหนึ่งใกล้ๆบ้าน ผมไม่ชอบการเป็นทหารเลย เพราะไม่อยากหัวเกรียน ผมเลือกสอบเข้าเฉพาะภาคที่จบไปแล้วไม่ต้องบรรจุราชการ ผมไม่มีเหตุผลตอนนั้น แค่คิดว่า ไม่อยากหัวเกรียน ก่อนถึงวันสอบ ผมได้มีโอกาสไปหาแฟนผม และเพื่อนๆแฟน แฟนของเพื่อนๆผม ทุกคนดูมีดี มีที่ผมไม่มี เขาเก่งเรียนเก่ง หล่อ ผมเลยกลับมามองดูที่ตัวเอง ตัวผมต้องได้รับการเปลี่ยนแปลง ต้องทางใดสักทาง ทางแรก คือผมเข้าไปเรียน ม.ปลาย ในห้องธรรมดา (2.00+)
ผมไม่ได้กลัวการเรียนไม่ดี ผมกลัวตัวเองจะเอาแต่โดดเรียน ทำตัวเหมือนตอน ม.ต้น ผมจึงเริ่มคิดว่า ไปเรียน ปวช อาจจะมีวิชาติดตัวบ้าง และอีกอย่าง ได้เข้าไปฝึกระบบทหาร มันต้องมีข้อดีอะไรบ้าง นี่คือผมคิด ผ่านการสอบของผม ประกาศผลสอบ ผมสอบติด ก่อนผมจะต้องเข้าไปฝึกเบื้องต้นก่อนเข้าเรียน ผมคบกับแฟนมา4เดือน ผมได้ซื้อแหวนมาใส่ให้กับเรา แทนสัญญาใจของเรา เวลาต่อมา ผมได้เข้าเรียน รร.ช่างทหาร ช่วงเป็นนักเรียนใหม่ก่อนเข้า ช่วงปีที่1 ผมเหนื่อยชนิดที่เรียกได้ว่า เกิดมา ผมเอาความเหนื่อยมัดรวมกัน ยังไม่เท่าครึ่งนี้เลย ผมเหนื่อยมาก ลำบากมาก กดดัน เวลาผมท้อภายใต้การฝึก ผมจะหยิบรูปแฟนผมออกมาดู เป็นรูปแผ่นเล็กๆประกบกับรูปของผมอีกฝั่งหนึ่ง ผมเอาติดตัวไว้ ผมนั่งนับวันต่อวัน เมื่อไหร่จะได้กลับไปหา ลืมบอกไป ก่อนผมมาฝึกเป็นเวลา12วัน ผมพิมข้อความไว้ทั้งหมด 36ข้อความ และจัดการส่งให้เพื่อนผมคนนึง ผมฝากให้เขา ส่งข้อความหาแฟนผม ทุกวัน เช้า กลางวัน เย็น 5555 ผมก็พิมไปประมานว่า วันนี้เค้าคงกำลังทำ.... น่าจะเหนื่อยนะ แต่ก็.... ผมก็ว่าของผมไป 36ข้อความ ผมกลับมาจากฝึก ผมตรงไปหาแฟนผมทันที ช่วงเวลา มันผ่านไป ผมเรียนที่ รร ทหาร การฝึกหนักมากมาย ในช่วงปีแรก เวลาของเราเจอกันน้อยลง มาก ผมเริ่มอิจฉาคนอื่นๆ ที่เขามีเวลาให้กัน ผมอดทน ทนเหงาทนเหนื่อย แต่ผมได้ตัดสินใจแล้ว ผมไม่อยากให้แฟนผมต้องอาย เพราะมีผมเป็นแฟน ผมตั้งหน้าตั้งตาทำ ลุยไป เราผ่านอะไรมาด้วยกันมาก ผมผ่านช่วงเวลาที่ เพื่อนไม่ค่อยมี เพราะใจร้อน ผมอยู่กับแฟน หลายครั้ง ผมเอาอารมโมโห ไปลงที่แฟนผม ผมคิดเสมอว่าจะแก้ไข และผมแก้ได้ ผมกำลังจะเรียนจบ ปวช.ปี3 ช่วงนั้นประมาน6-7เดือน ผมไปมีคนอื่น และเลิกกับแฟนไป ผมกลับมาหาแฟนผม เพราะเขาพูดว่า ให้กลับมาตอนที่ยังรู้สึกนะ ผมที่เคยพลาดไป นอกลู่นอกทาง ผมดึงตัวเองกลับมา ผมยอมหักกับผู้หญิงคนนั้น ผมกลับมาหาแฟนผมและให้สัญญาว่า เค้าจะไม่มีคนอื่นอีก และหากวันไหน ถ้าเราจะไปจากกัน ให้รั้งกันไว้นะ เราไม่อยากไปไหน ผมพูดกับตัวเองเสมอ ว่าผมต้องทำตามสัญญา ไม่มีคนอื่น และตอนนี้ผมกำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย พระจอมเกล้า ผมคบกับแฟนมา ประมาน3-4ปีได้แล้วครับ ผมเรียนหนักมาก ผมเรียนไม่เก่ง บวกกับไปเรียนสายอาชีพมา ผมทำวิชาคำนวนสู้เพื่อนๆไม่ได้เลย แรกๆที่ผมเข้ามาเรียน ความรักของเราไปได้ดี (เธอเรียนไม่ไกลจากผมมากนัก มหาลัยของเรามีแค่แม่น้ำเจ้าพระยากั้นไว้เท่านั้น) เรามีปิดเทอม เราไปเที่ยว ภูกระดึงด้วยกัน เธออยากไปพิสูจน์ความรัก เราไปกันโดยรถทัวร์ เราพากันขึ้นไปจนถึงที่ มีความเหน็ดเหนื่อย เมื่อยล้า แต่เต็มไปด้วยความสุข ช่วงเวลาแห่งความสุขจบลงอย่างรวดเร็วเสมอ เปิดเทอมกำลังใกล้เข้ามา ผมกลับไปตั้งใจเรียน อ่านหนังสือ เพราะมันยาก และผมไม่เก่ง หลังจากสอบมิดเทอม ปี1เทอมที่2เสร็จสิ้น หลังจากเหนื่อยล้าจากการอ่านหนังสือมานาน ผมระบายความเครียดนั้นด้วยการ เล่นเกม เตะฟุตบอล จนผม ละเลย สิ่งที่สำคัญที่สุดของผมไป เธอนั่นเอง เธอที่อยู่เคียงข้างผมมาตลอด เธอคอยจะพูด ย้ำผม ว่าให้กลับมาหาเธอบ้าง ผมไม่สนใจตอบไลน์เธอ ไม่โทรไปหา คุยกันวันละไม่กี่นาที ไม่กี่ประโยค ผมกำลังจะสูญเสียหัวใจของผมไป โดยที่ผม ยังไม่รู้ตัว....
เวลาผ่านไปประมาน1เดือน ผมไม่กลับบ้านเลย ไม่เจอเธอเลย ไม่สนใจไม่ใส่ใจ เข้าสู่ช่วงสอบของผมอีกครั้ง ไฟนอลสุดท้าย ก่อนจะจบปี1
ผมหมกมุ่นกับการอ่านหนังสือ และเล่นเกมบ้าง จนผมสอบวิชา แคลคูลัสเสร็จ ผมโทรหาเธอ เธอไม่ค่อยรับ อีกวันผมสอบเสร็จ โทรไปหา เธอไม่รับผมอีกครั้ง ตอนนี้ผมพิมพ์ไปทั้งน้ำตา ผมทำพลาดไป ผมทักเธอไปในคืนวันอังคาร หลังสอบเสร็จ2วิชาแรก (เหมือนผมยกหินออกจากอก เพราะมันจะหยุด พ พฤสอบตัวง่าย และ ศ ส อา จ ) เธอบอกเลิกผม คืนวันอังคาร 23นาฬิกา 21นาที ผมคิดว่าเธอแกล้งผม แต่เปล่า เธอหมดความรู้สึกของเธอที่มีต่อผมไปแล้ว อย่างที่ไม่รู้จะมีโอกาสกลับคืนมาหรือเปล่า ผมฟูมฟาย ร้องไห้ จนตอนนี้ ก็ยังเป็นอยู่ ผมไม่รู้ ทางไหนคือทางที่ผมจะง้อเธอกลับมา ผมไปหาเธอ วันพฤหลังสอบการง้อยังไม่สำเร็จ จนถึงตอนนี้ วันเสาร์ บางคนอาจจะมองว่ามันแค่ระยะไม่นาน แต่สำหรับผมแล้ว คำพูดที่เธอพูดมาว่า พอเถอะ สายไปแล้ว เค้าไม่กลับไป มันเป็นเหมือนหอกเหล็ก ร้อนๆ พุ่งมาแทงเต็มตัวของผม ผมหมดเรี่ยวแรงในการจะทำการใดๆ ร่างกายผมสั่งปิดตัวลง ชัทดาวน์ลง ผมเหลือเพียง หัวใจของผม สั่งให้ผมไปต่อ ผมทำทุกอย่าง ผมไม่รู้ว่าเธอจะหยิบความดีความไม่ดีของผมตรงไหนไปคิดเพื่อตัดสินใจบ้าง ผมแค่ต้องทำทุกอย่าง เหมือนที่เราเคยสัญญากันในวันนั้น ว่าต้องรั้งไว้นะ ผมคิดผิดมาเสมอ ผมเคยคิดว่าผมไม่มีผู้หญิง ไม่เจ้าชู้ ผมจะรักกับแฟนผมได้ต่อไป แต่ผิดเลย ผมละเลยเขา นั่นคือประเด็นหลัก ตอนนี้ผมทำได้แค่เพียงขอให้มีอะไรสักอย่าง ดลจิตดลใจเธอ ให้ย้อนกลับนึกถึงความดีของผม ขอบคุณครับ (เรื่องราวของผม ไม่ได้ต้องการให้ทุกคนสรุป ว่าใครผิดหรือไม่ผิด ความผิดทั้งหมดผมรับไว้ และยินดีแก้ไข หากแต่เธอให้โอกาสกลับไปเป็นเหมือนเดิม ผมไม่ได้ต้องการให้ทุกคนให้กำลังใจผม คุณจะด่าผมก็ได้ ผมเขียนลงไป เพราะผมอยากให้ใครสักคน ที่อาจจะบังเอิญเข้ามาอ่าน และกำลังคิดว่าแฟนของคุณ คือของตาย ไม่มีวันไปไหน ผมอยากจะเตือนก่อน ที่เขาจะเสียใจ แบบผม )
ปล. ผมจะทำทุกอย่าง เพื่อจะตามหัวใจของผมกลับคืนมา
25/12/12 - .... ผมเชื่อลึกๆเสมอ ว่าผมต้องทำให้ได้ นี่คือความตั้งใจของผม
ปล2. ผมจะมีสอบ ในวันอังคาร พุธ พฤหัส นี้แล้ว 😭😭
ผมทำทุกๆอย่างเพื่อเพิ่มโอกาสที่จะให้เธอกลับมาหาผม
ประมานช่วงสิ้นเดือนพฤศจิกายน ปี พ.ศ.2555 ผมในตอนนั้น มีอายุ15ปี กับอีก5เดือน ผมได้พบกับผู้หญิงคนนึง เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเรา เราไม่สนิทกันเลยก่อนหน้านี้ เธอเคยตีหลังผมเพราะผมไปแกล้งเธอ จนผมกลัวที่จะโดนตีอีก เราเลิกแกล้งกันไป และแทบจะไม่ได้คุย เราเข้ามาคุยกัน ในโปรแกรม msn ในช่วงเดือน พ.ย.กำลังจะหมดไป ผมเริ่มคุยกับเธอมากขึ้น ที่โรงเรียน ในขณะนั้นเพื่อนๆผมแทบจะทุกคน มีโทรศัพท์ blackberry ไว้แลกพินคุยกันที่โรงเรียน แต่ผมไม่มี ผมได้แต่นั่งรอเธอไปกินข้าวเสร็จ ขึ้นมาตอนช่วงพักกลางวัน รอเรียนตอนบ่าย ผมพยายามเข้าหาเธอ โดนวิธีที่เรียกได้ว่าหาคำอธิบายไม่ได้ คือ ผมจะขอยืมโทรศัพท์เธอมาฟังเพลง เพลงที่ผมไม่ค่อยชอบฟัง เพราะผมจะฟังเพลงพวก พี่ปู ตอนนั้น ผมอยู่ในโรงเรียนที่ดี แต่ผมทำตัวไม่ค่อยดี จนต้องมีเรื่องเข้าห้องกิจการนักเรียนบ่อยๆ ผมจะชอบเอาเรื่องนี้แหละ มาทำเป็นเท่ เป็นแอคกับเธอในตอนนั้น555 ผมพยายามที่จะใกล้ชิดกับเธอมากขึ้น เราคุยกันประมาน2-3อาทิตย์ ผมจีบเธอ ทุกวันๆ จนเธอใจอ่อน เราไปดูหนังกัน ในวันปีใหม่ วันที่ 31/12/12 เราออกมาจากโรงหนัง เค้าดาวนับ4 3 2 1 และ happy new year 2556 ผมตัดสินใจขอเธอเป็นแฟน ในตอนนั้น โดยเราตกลงกันว่า เราให้วันครบรอบของเราเป็นวันที่25ได้มั้ย เพราะเลขมันสวย แล้วมันก็ตรงกับวันคริสมาส
เริ่มเข้าปี พ.ศ.2556 นั่นเป็นสัญญาณ บอกว่าผม กำลังจะเรียนจบ ชั้น ม.3 ผมกำลังมีปัญหาเรื่องการเรียนต่อ เกรดเฉลี่ยผมตกลงมากๆ ผมได้เกรดเฉลี่ย 2.06 นั่นเป็นประเด็นปัญหา ผมกำลังจะต่อ ม.ปลายไม่ได้ (ตอนนั้นเหมือนกำลังมีข่าวว่าให้รับ2.00+ เข้า ก่อนหน้านั้นต้อฃ2.50) ผมไม่มีทางเลือก แม่พาผมไปสมัครสอบที่ โรงเรียน ช่างทหารแห่งหนึ่งใกล้ๆบ้าน ผมไม่ชอบการเป็นทหารเลย เพราะไม่อยากหัวเกรียน ผมเลือกสอบเข้าเฉพาะภาคที่จบไปแล้วไม่ต้องบรรจุราชการ ผมไม่มีเหตุผลตอนนั้น แค่คิดว่า ไม่อยากหัวเกรียน ก่อนถึงวันสอบ ผมได้มีโอกาสไปหาแฟนผม และเพื่อนๆแฟน แฟนของเพื่อนๆผม ทุกคนดูมีดี มีที่ผมไม่มี เขาเก่งเรียนเก่ง หล่อ ผมเลยกลับมามองดูที่ตัวเอง ตัวผมต้องได้รับการเปลี่ยนแปลง ต้องทางใดสักทาง ทางแรก คือผมเข้าไปเรียน ม.ปลาย ในห้องธรรมดา (2.00+)
ผมไม่ได้กลัวการเรียนไม่ดี ผมกลัวตัวเองจะเอาแต่โดดเรียน ทำตัวเหมือนตอน ม.ต้น ผมจึงเริ่มคิดว่า ไปเรียน ปวช อาจจะมีวิชาติดตัวบ้าง และอีกอย่าง ได้เข้าไปฝึกระบบทหาร มันต้องมีข้อดีอะไรบ้าง นี่คือผมคิด ผ่านการสอบของผม ประกาศผลสอบ ผมสอบติด ก่อนผมจะต้องเข้าไปฝึกเบื้องต้นก่อนเข้าเรียน ผมคบกับแฟนมา4เดือน ผมได้ซื้อแหวนมาใส่ให้กับเรา แทนสัญญาใจของเรา เวลาต่อมา ผมได้เข้าเรียน รร.ช่างทหาร ช่วงเป็นนักเรียนใหม่ก่อนเข้า ช่วงปีที่1 ผมเหนื่อยชนิดที่เรียกได้ว่า เกิดมา ผมเอาความเหนื่อยมัดรวมกัน ยังไม่เท่าครึ่งนี้เลย ผมเหนื่อยมาก ลำบากมาก กดดัน เวลาผมท้อภายใต้การฝึก ผมจะหยิบรูปแฟนผมออกมาดู เป็นรูปแผ่นเล็กๆประกบกับรูปของผมอีกฝั่งหนึ่ง ผมเอาติดตัวไว้ ผมนั่งนับวันต่อวัน เมื่อไหร่จะได้กลับไปหา ลืมบอกไป ก่อนผมมาฝึกเป็นเวลา12วัน ผมพิมข้อความไว้ทั้งหมด 36ข้อความ และจัดการส่งให้เพื่อนผมคนนึง ผมฝากให้เขา ส่งข้อความหาแฟนผม ทุกวัน เช้า กลางวัน เย็น 5555 ผมก็พิมไปประมานว่า วันนี้เค้าคงกำลังทำ.... น่าจะเหนื่อยนะ แต่ก็.... ผมก็ว่าของผมไป 36ข้อความ ผมกลับมาจากฝึก ผมตรงไปหาแฟนผมทันที ช่วงเวลา มันผ่านไป ผมเรียนที่ รร ทหาร การฝึกหนักมากมาย ในช่วงปีแรก เวลาของเราเจอกันน้อยลง มาก ผมเริ่มอิจฉาคนอื่นๆ ที่เขามีเวลาให้กัน ผมอดทน ทนเหงาทนเหนื่อย แต่ผมได้ตัดสินใจแล้ว ผมไม่อยากให้แฟนผมต้องอาย เพราะมีผมเป็นแฟน ผมตั้งหน้าตั้งตาทำ ลุยไป เราผ่านอะไรมาด้วยกันมาก ผมผ่านช่วงเวลาที่ เพื่อนไม่ค่อยมี เพราะใจร้อน ผมอยู่กับแฟน หลายครั้ง ผมเอาอารมโมโห ไปลงที่แฟนผม ผมคิดเสมอว่าจะแก้ไข และผมแก้ได้ ผมกำลังจะเรียนจบ ปวช.ปี3 ช่วงนั้นประมาน6-7เดือน ผมไปมีคนอื่น และเลิกกับแฟนไป ผมกลับมาหาแฟนผม เพราะเขาพูดว่า ให้กลับมาตอนที่ยังรู้สึกนะ ผมที่เคยพลาดไป นอกลู่นอกทาง ผมดึงตัวเองกลับมา ผมยอมหักกับผู้หญิงคนนั้น ผมกลับมาหาแฟนผมและให้สัญญาว่า เค้าจะไม่มีคนอื่นอีก และหากวันไหน ถ้าเราจะไปจากกัน ให้รั้งกันไว้นะ เราไม่อยากไปไหน ผมพูดกับตัวเองเสมอ ว่าผมต้องทำตามสัญญา ไม่มีคนอื่น และตอนนี้ผมกำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย พระจอมเกล้า ผมคบกับแฟนมา ประมาน3-4ปีได้แล้วครับ ผมเรียนหนักมาก ผมเรียนไม่เก่ง บวกกับไปเรียนสายอาชีพมา ผมทำวิชาคำนวนสู้เพื่อนๆไม่ได้เลย แรกๆที่ผมเข้ามาเรียน ความรักของเราไปได้ดี (เธอเรียนไม่ไกลจากผมมากนัก มหาลัยของเรามีแค่แม่น้ำเจ้าพระยากั้นไว้เท่านั้น) เรามีปิดเทอม เราไปเที่ยว ภูกระดึงด้วยกัน เธออยากไปพิสูจน์ความรัก เราไปกันโดยรถทัวร์ เราพากันขึ้นไปจนถึงที่ มีความเหน็ดเหนื่อย เมื่อยล้า แต่เต็มไปด้วยความสุข ช่วงเวลาแห่งความสุขจบลงอย่างรวดเร็วเสมอ เปิดเทอมกำลังใกล้เข้ามา ผมกลับไปตั้งใจเรียน อ่านหนังสือ เพราะมันยาก และผมไม่เก่ง หลังจากสอบมิดเทอม ปี1เทอมที่2เสร็จสิ้น หลังจากเหนื่อยล้าจากการอ่านหนังสือมานาน ผมระบายความเครียดนั้นด้วยการ เล่นเกม เตะฟุตบอล จนผม ละเลย สิ่งที่สำคัญที่สุดของผมไป เธอนั่นเอง เธอที่อยู่เคียงข้างผมมาตลอด เธอคอยจะพูด ย้ำผม ว่าให้กลับมาหาเธอบ้าง ผมไม่สนใจตอบไลน์เธอ ไม่โทรไปหา คุยกันวันละไม่กี่นาที ไม่กี่ประโยค ผมกำลังจะสูญเสียหัวใจของผมไป โดยที่ผม ยังไม่รู้ตัว....
เวลาผ่านไปประมาน1เดือน ผมไม่กลับบ้านเลย ไม่เจอเธอเลย ไม่สนใจไม่ใส่ใจ เข้าสู่ช่วงสอบของผมอีกครั้ง ไฟนอลสุดท้าย ก่อนจะจบปี1
ผมหมกมุ่นกับการอ่านหนังสือ และเล่นเกมบ้าง จนผมสอบวิชา แคลคูลัสเสร็จ ผมโทรหาเธอ เธอไม่ค่อยรับ อีกวันผมสอบเสร็จ โทรไปหา เธอไม่รับผมอีกครั้ง ตอนนี้ผมพิมพ์ไปทั้งน้ำตา ผมทำพลาดไป ผมทักเธอไปในคืนวันอังคาร หลังสอบเสร็จ2วิชาแรก (เหมือนผมยกหินออกจากอก เพราะมันจะหยุด พ พฤสอบตัวง่าย และ ศ ส อา จ ) เธอบอกเลิกผม คืนวันอังคาร 23นาฬิกา 21นาที ผมคิดว่าเธอแกล้งผม แต่เปล่า เธอหมดความรู้สึกของเธอที่มีต่อผมไปแล้ว อย่างที่ไม่รู้จะมีโอกาสกลับคืนมาหรือเปล่า ผมฟูมฟาย ร้องไห้ จนตอนนี้ ก็ยังเป็นอยู่ ผมไม่รู้ ทางไหนคือทางที่ผมจะง้อเธอกลับมา ผมไปหาเธอ วันพฤหลังสอบการง้อยังไม่สำเร็จ จนถึงตอนนี้ วันเสาร์ บางคนอาจจะมองว่ามันแค่ระยะไม่นาน แต่สำหรับผมแล้ว คำพูดที่เธอพูดมาว่า พอเถอะ สายไปแล้ว เค้าไม่กลับไป มันเป็นเหมือนหอกเหล็ก ร้อนๆ พุ่งมาแทงเต็มตัวของผม ผมหมดเรี่ยวแรงในการจะทำการใดๆ ร่างกายผมสั่งปิดตัวลง ชัทดาวน์ลง ผมเหลือเพียง หัวใจของผม สั่งให้ผมไปต่อ ผมทำทุกอย่าง ผมไม่รู้ว่าเธอจะหยิบความดีความไม่ดีของผมตรงไหนไปคิดเพื่อตัดสินใจบ้าง ผมแค่ต้องทำทุกอย่าง เหมือนที่เราเคยสัญญากันในวันนั้น ว่าต้องรั้งไว้นะ ผมคิดผิดมาเสมอ ผมเคยคิดว่าผมไม่มีผู้หญิง ไม่เจ้าชู้ ผมจะรักกับแฟนผมได้ต่อไป แต่ผิดเลย ผมละเลยเขา นั่นคือประเด็นหลัก ตอนนี้ผมทำได้แค่เพียงขอให้มีอะไรสักอย่าง ดลจิตดลใจเธอ ให้ย้อนกลับนึกถึงความดีของผม ขอบคุณครับ (เรื่องราวของผม ไม่ได้ต้องการให้ทุกคนสรุป ว่าใครผิดหรือไม่ผิด ความผิดทั้งหมดผมรับไว้ และยินดีแก้ไข หากแต่เธอให้โอกาสกลับไปเป็นเหมือนเดิม ผมไม่ได้ต้องการให้ทุกคนให้กำลังใจผม คุณจะด่าผมก็ได้ ผมเขียนลงไป เพราะผมอยากให้ใครสักคน ที่อาจจะบังเอิญเข้ามาอ่าน และกำลังคิดว่าแฟนของคุณ คือของตาย ไม่มีวันไปไหน ผมอยากจะเตือนก่อน ที่เขาจะเสียใจ แบบผม )
ปล. ผมจะทำทุกอย่าง เพื่อจะตามหัวใจของผมกลับคืนมา
25/12/12 - .... ผมเชื่อลึกๆเสมอ ว่าผมต้องทำให้ได้ นี่คือความตั้งใจของผม
ปล2. ผมจะมีสอบ ในวันอังคาร พุธ พฤหัส นี้แล้ว 😭😭