ผมชอบผู้หญิงคนนึงมาตั้งแต่ ม.6 เจอกันตอนเรียนพิเศษชอบตั้งแต่ตอนนั้นเลย

จนตอนนี้เรียนจบมาเกือบปีแล้วยังชอบเธออยู่  ทั้งๆที่ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้มีอะไรคืบหน้า แต่ว่าเธอคนนั้นก็ยังไม่มีใคร และผมก็ปฏิเสธผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิตเพื่อรอเธออยู่ แต่เธอก็ดูเป็นคนเรื่อยๆ ชิวๆ  สมัยก่อนคุยกันนั้น น้อยมาก เพราะผมทักคำถามเธอไป กว่าเธอจะตอบก็ครึ่งวัน บางทีข้ามวัน บางครั้ง ไม่อ่าน บางครั้ง อ่านแล้วไม่ตอบ (เธอเรียนสายแพทย์ ผมเข้าใจเวลาน้อย) ปีนึง ได้เจอกัน ไม่เกิน 3 ครั้ง เพราะเธอนั้นไม่ค่อยว่าง แต่พอผมเรียนจบมาก็ได้เจอกันบ่อยขึ้นมาหน่อย เพราะเหมือนกับเธอก็เรียนไม่หนักเท่าแต่ก่อนแล้ว เลยได้เจอกันบ่อยขึ้น  แต่มีอยู่ครั้งนึง เคยชวนเธอไปดูหนังด้วยกัน แล้วเธอก็ถามว่า "ชอบเรารึเปล่า ตอบให้ชั้นสบายใจก่อน" แน่นอน ถ้าตอบว่าชอบ ผมก็รู้ชะตากรรมทันที ว่ามีโอกาสสูงที่จะเสียเธอไป ผมก็เลยตอบไปว่า "อย่าคิดมากหน่า คิดลึกเกินไปแล้ว"  หลายๆคนน่าจะเคยผ่านความรู้สึกแบบนี้มาใช่มั้ยครับ ว่ามันเป็นยังไง  แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามแต่ ผมก็ยืนยันอยู่ว่า ยังอบเธอคนนี้ คนเดียวอยู่ เพราะเคยพยายามเปลี่ยนใจไปหาคนอื่นเพื่อลืมเธอ แต่บอกจากใจ มันทำไม่ได้  แบบนี้แล้ว เพื่อนก็ว่าผมว่า งมงาย  ปักใจ ปิดใจ เกินไปรึเปล่า  อยากถามคนที่มีประสบการณ์คล้ายๆแบบนี้น่ะครับ ว่าคุณวางแผนอะไรต่อไป หากตัดใจไม่ได้จะต้องพบเจอกับอะไร  หากมีคนอื่น แต่มีแล้วมันไม่ใช่ ต่อไปก็อยู่ไม่สุขใจ กรุณาชี้แนะด้วยครับ  ขอบคุณครับ