เกริ่นก่อนว่าอยากระบายมากเพราะเล่าให้ใครฟังไม่ได้เลย ต้องสมัคร id ใหม่มาตั้งกระทู้ เราเครียดมาก เราไม่รู้ว่าเราเริ่มจะเป็นโรคซึมเศร้าแล้วรึเปล่า เราเริ่มย้ำคิดย้ำทำ คิดแต่เรื่องเดิมๆ รู้สึกชีวิตไม่มีความสุข ไม่อยากตื่นมาเจอโลก ไม่อยากเจออะไรอีก เราหวังว่าได้ระบายเราคงจะดีขึ้น ตอนนี้มันมีผลกระทบต่องานเรา เราไม่มีสมาธิทำงานเลย เราไม่รู้จะผ่านไปอีกยังไงดี เราเหนื่อยและท้อ เราไม่มีแรงสู้แล้ว ยาวหน่อยนะคะ
เริ่มต้นชีวิตวัยเด็กเราไม่มีความสุขแบบเด็กคนอื่นเลยค่ะ ภาพที่จำได้คือพ่อเมาเหล้าตีแม่ทุกวัน ลามมาถึงเราด้วย เรากับพี่น้องนอนห้องรวมกัน จะนอนก็ไม่ได้โดนตีโดนเตะ นั่งด่าทุกวัน จะกินข้าวก็ต้องใส่กล่องรีบกินก่อนที่พ่อจะขึ้นมา ถ้าขึ้นมาพ่อจะปัดข้าวเทกระจาดทิ้งหมด ทำการบ้านไม่ได้เพราะพ่อขึ้นมาจะปิดไฟตลอด หนักสุดคือตีจนแม่แขนหัก ต้องโทรเรียกตำรวจมาบ้าน แต่สุดท้ายตำรวจมองเป็นเรื่องเล็กว่าเป็นเรื่องครอบครัวจึงไม่ช่วยอะไรเลย เราเหมือนคนใช้ต้องทำงานบ้านแทบทุกอย่าง ที่เราจำอยู่จนถึงทุกวันนี้คือพ่อล่วงละเมิดอวัยวะเพศเราด้วยนิ้วตอนเมา ซึ่งตอนนั้นเรายังเด็กยังไม่เคยมีแฟน เรากลัวและขัดขืนไม่ได้ เรื่องนี้เราไม่เคยบอกใครเลยแม้แต่แม่ เราเคยคิดฆ่าตัวตายหลายครั้ง ได้แต่ลองเอาหัวกระแทกผนัง ต่อยผนัง ลองกินยาหมดอายุ แต่ก็ไม่เป็นไร หลังจากนั้นเราเริ่มใจแตก เริ่มไม่เรียน คบเพื่อนเที่ยว โดดเรียนเที่ยวกับเพื่อน คบแฟน คิดว่านั่นคือความสุข ความอบอุ่นเดียวที่เรามี เราตัดสินใจหนีออกจากบ้านมาอยู่บ้านเพื่อน หางานทำ แต่ออกมาได้ไม่นานแม่ก็ตามมาเจอ เราสงสารแม่ก็เลยกลับมาอยู่บ้านเหมือนเดิม เพื่อนที่เราคบก็ไม่ดี มีครั้งนึงที่เพื่อนเรามีเรื่องตบกับโรงเรียนอื่น ตอนแรกคือนัดกันดิบดีจะช่วยกัน สุดท้ายพอเอาเข้าจริง มันวิ่งหนี ทิ้งเราให้โดนรุมตบคนเดียว เราโดนหนักแถมหยิบกระเป๋าตังค์เราไปอีก หลังจากนั้นเราเลิกคบเพื่อนกลุ่มนั้นเลย
ช่วงปลายม.ต้นที่เราเริ่มใจแตก เราถูกญาติฝั่งพ่อดูถูกสารพัดว่าเกเร ไม่เรียน ทำตัวเหลวแหลก คงท้องก่อนจบ เราฮึดสู้สอบเข้าม.ปลายแถวบ้านได้ ช่วงเข้าไปแรกๆก็มีคนเข้ามาจีบเยอะ เรารู้สึกดีเหมือนมีคนรักมีคนสนใจ ตอนนั้นเราคบรุ่นพี่คนนึง วันหนึ่งเค้าชวนไปกินเลี้ยงสังสรรค์ที่บ้านเพื่อนเค้า ด้วยความไว้ใจก็ไปกับเค้าเพราะเค้าบอกว่ามีเพื่อนผู้หญิงไปด้วย ไปถึงเจอเพื่อนๆเค้าอยู่4-5คน(ไม่เห็นมีผู้หญิงแต่ก็ยังไว้ใจอยู่) ตอนนั้นจำไม่ได้ว่ากินอะไรไปแต่เหมือนอยู่ๆภาพมันตัดไปเลย รู้สึกตัวแค่ว่าแฟนพาไปฉี่ และเหมือนใครทำอะไรกับเราแต่ลืมตาไม่ไหวมึนๆไม่รู้ทำอะไร ตื่นมาทุกอย่างเป็นปกติมาก แฟนก็เรียกแท็กซี่ไปส่งที่บ้านตามปกติ แต่พอมาถึงวันรุ่งขึ้นคลิปเราแชร์กันเต็มโรงเรียนเลยค่ะ พวกกลุ่มพี่เค้ารุมโทรมเราแล้วถ่ายคลิปไว้ตอนที่เราไม่รู้สึกตัว คนรู้กันทั่วโรงเรียนว่าเป็นเรา เราอายมากตอนนั้นเรามืดแปดด้านเลย ขนาดเพื่อนในห้องเรายังมีคลิปเราเลย ตอนนั้นกว่าจะตั้งสติได้ก็ยากอยู่ค่ะ ตั้งสติได้เราก็ดำเนินเรื่องเอาคลิปตัวเองไปให้ครูฝ่ายปกครองดู ครูเรียกแม่มาคุย แล้วแม่ก็พาไปแจ้งความ ความรู้สึกที่ต้องเล่าเรื่องตัวเองที่โดนซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ตำรวจ ให้นักสังคมสงเคราะห์ อัยการ ศาลฟัง (ไม่ได้ขึ้นศาลตรง พูดผ่านกล้องจากอีกห้อง) ต้องเอาคลิปตัวเองให้ครูให้แม่ให้ตำรวจดู มันแย่มากค่ะ เป็นช่วงตกต่ำสุดๆในชีวิต สุดท้ายพวกนั้นก็โดนแค่ออกจากโรงเรียน แทบไม่ได้รับโทษอะไรเลย เพราะเป็นเยาวชนและหลักฐานไม่แน่นพอ (คลิปเห็นหน้าพวกนั้นไม่ชัด แต่หน้าเราชัด)
หลังจากนั้นเราก็ยังมีคบแฟนใหม่ๆอยู่บ้างแต่ระวังตัวขึ้น เพราะเราโหยหาความรักค่ะ เราขาดความรักจากที่บ้าน เรารู้สึกไม่มีใครรักเรา แต่เราก็เจอจุดต่ำในชีวิตอีก คือเราท้องค่ะ!! ตอนนั้นไม่มีความรู้เรื่องการป้องกันเลย มีอะไรกับแฟนปกติ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท้อง เพิ่งมารู้ตอนอาการแพ้ท้องออกตอน2-3เดือน เราเครียดมาก คุยกับแฟนว่าจะทำยังไง สรุปเราเลือกทำแท้งค่ะ ช่วงแรกก็ไปหาซื้อยาขับมากิน แอบกินที่บ้านก่อน ช่วงนั้นเราหยุดเรียนไปหลายวันจนเพื่อนตามมาที่บ้านเพราะเป็นห่วงแต่เราก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเลย กินยาไปซักพักก็มีอาการเลือดทะลักเหมือนแท้ง วันรุ่งขึ้นเราซื้อที่ตรวจมาตรวจอีกรอบแต่ปรากฏว่ายังท้องอยู่ เราไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คืออะไร เราเลยนัดทำแท้งที่คลินิกเถื่อนเพราะถูก มันน่ากลัวมากค่ะ มีการพาขึ้นรถไปทำอีกที่ ไม่ได้ทำที่คลินิก ซึ่งที่ทำมันไกลมาก เป็นเหมือนตึกร้างไม่มีร้านค้าอะไรแถวนั้นเลย (แต่มีคนมาทำเหมือนกันเยอะนะคะ) ขึ้นไปนอนให้น้ำเกลือ พอถึงคิวเรา น่าจะโดนยาสลบ มันวูบไปเลย แล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมากึ่งหลับกึ่งตื่นตอนขูดมดลูก อารมณ์เหมือนคนกำลังจะตายค่ะ รู้สึกเสียเลือดเยอะมาก ภาพอดีตทุกอย่างขึ้นมาในหัวเลย ดีที่ไม่ตาย รอดกลับมา หลังทำแท้งไปไม่นาน แฟนก็บอกเลิกค่ะ ให้เหตุผลว่าอยากอยู่คนเดียว เราฟูมฟายอยู่พักนึงเลย
พอจบม.ปลายเราก็กลับมาตั้งหลัก ตั้งสติ ชีวิตผ่านมาหลายเรื่องมาก เราเลยตั้งใจจะเรียนให้จบหางานทำดีๆ ชีวิตจะได้สบาย เราเลือกเข้ามหาลัยไกลๆบ้านเพื่อจะได้อยู่หอ ไม่ต้องอยู่บ้าน เราน้อยใจที่เราต้องลำบากอยู่คนเดียวตั้งแต่เด็ก ช่วงปิดเทอมต้องไปเดินหางาน past timeทำ ช่วงเรียนมหาลัยก็ต้องยื่นกู้เรียน ที่บ้านแทบไม่ให้เงินเราใช้ เราต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย หาเลี้ยงตัวเอง เหนื่อยมาก โดยที่หันไปดูพี่ๆคนอื่นแทบไม่ต้องทำอะไรเลย งานบ้านไม่ต้องทำ เรียนไม่ต้องกู้เหมือนเราที่ต้องมานั่งใช้หนี้ต่ออีก มีเงินกินเงินใช้ไม่ขาด ไม่ต้องไปหางานทำ มีคนซื้อนู่นนี่ให้ตลอด แตกต่างกับเรามาก เราไม่เคยได้อะไรเลย อาจเพราะเราเป็นผู้หญิงคนเดียวในบ้าน เราไม่ใช่ลูกรัก (ครอบครัวคนจีน)
ช่วงที่อยู่หอ สถานการณ์ที่บ้านเหมือนจะดีขึ้น พ่อเริ่มไม่ค่อยกินเหล้า กลับมาบ้านไม่เจอฉากตบตีอีก เราให้อภัยพ่อลืมเรื่องที่ผ่านมา หลังเราเรียนจบได้งานทำ เราเริ่มหาของมาขาย เจ๊งขาดทุนไปเรื่อย ทั้งขายตลาดนัดทั้งขายในเน็ต สั่งของมาเสีย คืนของไม่ได้ เครียดมากก เราก็สู้ฝ่าฟันมาตลอด เหมือนชีวิตจะดีแล้ว แต่ปัญหามันก็กลับมาอีก พ่อเลิกทำงาน ปล่อยให้แม่หาเลี้ยงคนเดียวในบ้าน (เราไม่ได้อยู่บ้านอีกเลยตั้งแต่อยู่หอแต่ยังส่งเงินให้แม่อยู่) แล้วไปติดเมียน้อย หลงเมียน้อยมาก มันเข้าออกบ้านแบบไม่เกรงใจแม่เลย จนชาวบ้านละแวกบ้านทนไม่ไหวตามด่าเมียน้อยแทนแม่ พอโดนขัดขวางพ่อก็กลับมากินเหล้า ทำร้ายร่างกายแม่อีก คราวนี้เป็นหนักกว่าเมื่อก่อนตรงที่ตามมาทำร้ายร่างกายนอกบ้านด้วย จากเดิมที่ทำแค่ในบ้าน เราไม่รู้เมียน้อยเค้าเป่าหูอะไรรึเปล่า แม่แก่แล้ว ร่างกายไม่สามารถรับแรงกระแทกได้เหมือนเมื่อก่อน แต่แม่ไม่เคยฟังอะไรเลย ให้ออกมาก็ไม่ออก ยอมทนอยู่อย่างนั้น กลายเป็นว่าในบ้านมีแต่เราที่ดิ้นรนช่วยแม่อยู่คนเดียวโดยที่คนอื่นไม่สนใจอะไร ทั้งเรื่องเงินและเรื่องพ่อ ล่าสุดคือพ่อเริ่มจับมีดมาขู่ตอนเมา เรากลัวว่าวันนึงจะพลาดอะไรขึ้นมา
พอปัญหาเก่าๆกลับมา ภาพเก่าๆในอดีตเราก็กลับมาหมดเลย มันอยู่ในหัวตลอด ทำอะไรก็คิดแต่เรื่องเก่า ความรู้สึกเก่าๆมันกลับมา เราไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี ชีวิตเราเหนื่อยมากแล้ว เหนื่อยจริงๆ.. เราควรทำยังไงต่อไปดี เราไม่เคยได้อะไรเลย มีแต่คนหวังผลจากเรา เราไม่มีความสุข เราไม่อยากดิ้นรนต่อไปแล้ว เราเหนื่อย เราเห็นคนอื่นมีความสุข เราอิจฉา เราหันมามองตัวเองทำไมเราไม่มีความสุขอย่างคนอื่น
ชีวิตเราเจอเรื่องเลวร้าย เกินที่คนคนนึงจะรับไหว
ขอบคุณทุกคนที่รับฟังค่ะ
เหนื่อยเหลือเกิน ไม่อยากสู้ชีวิตต่อไปแล้ว ขอกำลังใจค่ะ
เริ่มต้นชีวิตวัยเด็กเราไม่มีความสุขแบบเด็กคนอื่นเลยค่ะ ภาพที่จำได้คือพ่อเมาเหล้าตีแม่ทุกวัน ลามมาถึงเราด้วย เรากับพี่น้องนอนห้องรวมกัน จะนอนก็ไม่ได้โดนตีโดนเตะ นั่งด่าทุกวัน จะกินข้าวก็ต้องใส่กล่องรีบกินก่อนที่พ่อจะขึ้นมา ถ้าขึ้นมาพ่อจะปัดข้าวเทกระจาดทิ้งหมด ทำการบ้านไม่ได้เพราะพ่อขึ้นมาจะปิดไฟตลอด หนักสุดคือตีจนแม่แขนหัก ต้องโทรเรียกตำรวจมาบ้าน แต่สุดท้ายตำรวจมองเป็นเรื่องเล็กว่าเป็นเรื่องครอบครัวจึงไม่ช่วยอะไรเลย เราเหมือนคนใช้ต้องทำงานบ้านแทบทุกอย่าง ที่เราจำอยู่จนถึงทุกวันนี้คือพ่อล่วงละเมิดอวัยวะเพศเราด้วยนิ้วตอนเมา ซึ่งตอนนั้นเรายังเด็กยังไม่เคยมีแฟน เรากลัวและขัดขืนไม่ได้ เรื่องนี้เราไม่เคยบอกใครเลยแม้แต่แม่ เราเคยคิดฆ่าตัวตายหลายครั้ง ได้แต่ลองเอาหัวกระแทกผนัง ต่อยผนัง ลองกินยาหมดอายุ แต่ก็ไม่เป็นไร หลังจากนั้นเราเริ่มใจแตก เริ่มไม่เรียน คบเพื่อนเที่ยว โดดเรียนเที่ยวกับเพื่อน คบแฟน คิดว่านั่นคือความสุข ความอบอุ่นเดียวที่เรามี เราตัดสินใจหนีออกจากบ้านมาอยู่บ้านเพื่อน หางานทำ แต่ออกมาได้ไม่นานแม่ก็ตามมาเจอ เราสงสารแม่ก็เลยกลับมาอยู่บ้านเหมือนเดิม เพื่อนที่เราคบก็ไม่ดี มีครั้งนึงที่เพื่อนเรามีเรื่องตบกับโรงเรียนอื่น ตอนแรกคือนัดกันดิบดีจะช่วยกัน สุดท้ายพอเอาเข้าจริง มันวิ่งหนี ทิ้งเราให้โดนรุมตบคนเดียว เราโดนหนักแถมหยิบกระเป๋าตังค์เราไปอีก หลังจากนั้นเราเลิกคบเพื่อนกลุ่มนั้นเลย
ช่วงปลายม.ต้นที่เราเริ่มใจแตก เราถูกญาติฝั่งพ่อดูถูกสารพัดว่าเกเร ไม่เรียน ทำตัวเหลวแหลก คงท้องก่อนจบ เราฮึดสู้สอบเข้าม.ปลายแถวบ้านได้ ช่วงเข้าไปแรกๆก็มีคนเข้ามาจีบเยอะ เรารู้สึกดีเหมือนมีคนรักมีคนสนใจ ตอนนั้นเราคบรุ่นพี่คนนึง วันหนึ่งเค้าชวนไปกินเลี้ยงสังสรรค์ที่บ้านเพื่อนเค้า ด้วยความไว้ใจก็ไปกับเค้าเพราะเค้าบอกว่ามีเพื่อนผู้หญิงไปด้วย ไปถึงเจอเพื่อนๆเค้าอยู่4-5คน(ไม่เห็นมีผู้หญิงแต่ก็ยังไว้ใจอยู่) ตอนนั้นจำไม่ได้ว่ากินอะไรไปแต่เหมือนอยู่ๆภาพมันตัดไปเลย รู้สึกตัวแค่ว่าแฟนพาไปฉี่ และเหมือนใครทำอะไรกับเราแต่ลืมตาไม่ไหวมึนๆไม่รู้ทำอะไร ตื่นมาทุกอย่างเป็นปกติมาก แฟนก็เรียกแท็กซี่ไปส่งที่บ้านตามปกติ แต่พอมาถึงวันรุ่งขึ้นคลิปเราแชร์กันเต็มโรงเรียนเลยค่ะ พวกกลุ่มพี่เค้ารุมโทรมเราแล้วถ่ายคลิปไว้ตอนที่เราไม่รู้สึกตัว คนรู้กันทั่วโรงเรียนว่าเป็นเรา เราอายมากตอนนั้นเรามืดแปดด้านเลย ขนาดเพื่อนในห้องเรายังมีคลิปเราเลย ตอนนั้นกว่าจะตั้งสติได้ก็ยากอยู่ค่ะ ตั้งสติได้เราก็ดำเนินเรื่องเอาคลิปตัวเองไปให้ครูฝ่ายปกครองดู ครูเรียกแม่มาคุย แล้วแม่ก็พาไปแจ้งความ ความรู้สึกที่ต้องเล่าเรื่องตัวเองที่โดนซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ตำรวจ ให้นักสังคมสงเคราะห์ อัยการ ศาลฟัง (ไม่ได้ขึ้นศาลตรง พูดผ่านกล้องจากอีกห้อง) ต้องเอาคลิปตัวเองให้ครูให้แม่ให้ตำรวจดู มันแย่มากค่ะ เป็นช่วงตกต่ำสุดๆในชีวิต สุดท้ายพวกนั้นก็โดนแค่ออกจากโรงเรียน แทบไม่ได้รับโทษอะไรเลย เพราะเป็นเยาวชนและหลักฐานไม่แน่นพอ (คลิปเห็นหน้าพวกนั้นไม่ชัด แต่หน้าเราชัด)
หลังจากนั้นเราก็ยังมีคบแฟนใหม่ๆอยู่บ้างแต่ระวังตัวขึ้น เพราะเราโหยหาความรักค่ะ เราขาดความรักจากที่บ้าน เรารู้สึกไม่มีใครรักเรา แต่เราก็เจอจุดต่ำในชีวิตอีก คือเราท้องค่ะ!! ตอนนั้นไม่มีความรู้เรื่องการป้องกันเลย มีอะไรกับแฟนปกติ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท้อง เพิ่งมารู้ตอนอาการแพ้ท้องออกตอน2-3เดือน เราเครียดมาก คุยกับแฟนว่าจะทำยังไง สรุปเราเลือกทำแท้งค่ะ ช่วงแรกก็ไปหาซื้อยาขับมากิน แอบกินที่บ้านก่อน ช่วงนั้นเราหยุดเรียนไปหลายวันจนเพื่อนตามมาที่บ้านเพราะเป็นห่วงแต่เราก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเลย กินยาไปซักพักก็มีอาการเลือดทะลักเหมือนแท้ง วันรุ่งขึ้นเราซื้อที่ตรวจมาตรวจอีกรอบแต่ปรากฏว่ายังท้องอยู่ เราไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คืออะไร เราเลยนัดทำแท้งที่คลินิกเถื่อนเพราะถูก มันน่ากลัวมากค่ะ มีการพาขึ้นรถไปทำอีกที่ ไม่ได้ทำที่คลินิก ซึ่งที่ทำมันไกลมาก เป็นเหมือนตึกร้างไม่มีร้านค้าอะไรแถวนั้นเลย (แต่มีคนมาทำเหมือนกันเยอะนะคะ) ขึ้นไปนอนให้น้ำเกลือ พอถึงคิวเรา น่าจะโดนยาสลบ มันวูบไปเลย แล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมากึ่งหลับกึ่งตื่นตอนขูดมดลูก อารมณ์เหมือนคนกำลังจะตายค่ะ รู้สึกเสียเลือดเยอะมาก ภาพอดีตทุกอย่างขึ้นมาในหัวเลย ดีที่ไม่ตาย รอดกลับมา หลังทำแท้งไปไม่นาน แฟนก็บอกเลิกค่ะ ให้เหตุผลว่าอยากอยู่คนเดียว เราฟูมฟายอยู่พักนึงเลย
พอจบม.ปลายเราก็กลับมาตั้งหลัก ตั้งสติ ชีวิตผ่านมาหลายเรื่องมาก เราเลยตั้งใจจะเรียนให้จบหางานทำดีๆ ชีวิตจะได้สบาย เราเลือกเข้ามหาลัยไกลๆบ้านเพื่อจะได้อยู่หอ ไม่ต้องอยู่บ้าน เราน้อยใจที่เราต้องลำบากอยู่คนเดียวตั้งแต่เด็ก ช่วงปิดเทอมต้องไปเดินหางาน past timeทำ ช่วงเรียนมหาลัยก็ต้องยื่นกู้เรียน ที่บ้านแทบไม่ให้เงินเราใช้ เราต้องทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย หาเลี้ยงตัวเอง เหนื่อยมาก โดยที่หันไปดูพี่ๆคนอื่นแทบไม่ต้องทำอะไรเลย งานบ้านไม่ต้องทำ เรียนไม่ต้องกู้เหมือนเราที่ต้องมานั่งใช้หนี้ต่ออีก มีเงินกินเงินใช้ไม่ขาด ไม่ต้องไปหางานทำ มีคนซื้อนู่นนี่ให้ตลอด แตกต่างกับเรามาก เราไม่เคยได้อะไรเลย อาจเพราะเราเป็นผู้หญิงคนเดียวในบ้าน เราไม่ใช่ลูกรัก (ครอบครัวคนจีน)
ช่วงที่อยู่หอ สถานการณ์ที่บ้านเหมือนจะดีขึ้น พ่อเริ่มไม่ค่อยกินเหล้า กลับมาบ้านไม่เจอฉากตบตีอีก เราให้อภัยพ่อลืมเรื่องที่ผ่านมา หลังเราเรียนจบได้งานทำ เราเริ่มหาของมาขาย เจ๊งขาดทุนไปเรื่อย ทั้งขายตลาดนัดทั้งขายในเน็ต สั่งของมาเสีย คืนของไม่ได้ เครียดมากก เราก็สู้ฝ่าฟันมาตลอด เหมือนชีวิตจะดีแล้ว แต่ปัญหามันก็กลับมาอีก พ่อเลิกทำงาน ปล่อยให้แม่หาเลี้ยงคนเดียวในบ้าน (เราไม่ได้อยู่บ้านอีกเลยตั้งแต่อยู่หอแต่ยังส่งเงินให้แม่อยู่) แล้วไปติดเมียน้อย หลงเมียน้อยมาก มันเข้าออกบ้านแบบไม่เกรงใจแม่เลย จนชาวบ้านละแวกบ้านทนไม่ไหวตามด่าเมียน้อยแทนแม่ พอโดนขัดขวางพ่อก็กลับมากินเหล้า ทำร้ายร่างกายแม่อีก คราวนี้เป็นหนักกว่าเมื่อก่อนตรงที่ตามมาทำร้ายร่างกายนอกบ้านด้วย จากเดิมที่ทำแค่ในบ้าน เราไม่รู้เมียน้อยเค้าเป่าหูอะไรรึเปล่า แม่แก่แล้ว ร่างกายไม่สามารถรับแรงกระแทกได้เหมือนเมื่อก่อน แต่แม่ไม่เคยฟังอะไรเลย ให้ออกมาก็ไม่ออก ยอมทนอยู่อย่างนั้น กลายเป็นว่าในบ้านมีแต่เราที่ดิ้นรนช่วยแม่อยู่คนเดียวโดยที่คนอื่นไม่สนใจอะไร ทั้งเรื่องเงินและเรื่องพ่อ ล่าสุดคือพ่อเริ่มจับมีดมาขู่ตอนเมา เรากลัวว่าวันนึงจะพลาดอะไรขึ้นมา
พอปัญหาเก่าๆกลับมา ภาพเก่าๆในอดีตเราก็กลับมาหมดเลย มันอยู่ในหัวตลอด ทำอะไรก็คิดแต่เรื่องเก่า ความรู้สึกเก่าๆมันกลับมา เราไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี ชีวิตเราเหนื่อยมากแล้ว เหนื่อยจริงๆ.. เราควรทำยังไงต่อไปดี เราไม่เคยได้อะไรเลย มีแต่คนหวังผลจากเรา เราไม่มีความสุข เราไม่อยากดิ้นรนต่อไปแล้ว เราเหนื่อย เราเห็นคนอื่นมีความสุข เราอิจฉา เราหันมามองตัวเองทำไมเราไม่มีความสุขอย่างคนอื่น
ชีวิตเราเจอเรื่องเลวร้าย เกินที่คนคนนึงจะรับไหว
ขอบคุณทุกคนที่รับฟังค่ะ