สวัสดีครับ ผมกับภรรยาอยู่กินกันมา8-9ปีมีลูกด้วยกัน1คน เราสองคน
ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะมากผูกพันธ์ผมคิดว่าเค้าเป็นคนไม่กี่คนที่จะไม่มีวัน
หันหลังให้ผมไม่ว่าผมจะพบเจอปัญหาอะไรมากมายแค่ไหนแต่ถ้าวันนึงเรา
ต้องจากกัน จริงๆ (แยกกันอยู่,เลิกกัน) ผมควรมีวิธีทำใจอย่างไรเพื่อที่จะยอมรับ
และทำหน้าที่พ่อและเริ่มต้นใหม่ ให้กับชีวิต กับการอยู่คนเดียว ผมขอวิธีแนะนำ
ในการทำใจให้ยอมรับความจริงแบบต่างๆของเพื่อนๆอยากได้ความเห็นจากคน
ที่ผ่านเหตุการณ์ประมาณนี้ ว่าผ่านเรื่องนี้ไดัยังไงกัน ซึ่งตัวผมเอง ชีวิตผมตลอด
หลายปีมานี่ รู้สึกว่ามีแค่เค้ากับลูกเป็นส่วนนึงในการดำเนินชีวิต มีใครเคยผ่าน
ประสบการณ์แบบนี้ สำหรับผมแค่นึกก็มองไม่เห็นภาพความสุข เคยเป็นที่ปรึกษา
ให้คนอื่นได้ .แต่มาวันนี้เอาเข้าจริง .. เหมือนที่เขาบอกกันเราไม่ยืน อยู่ตรงนั้น
เราไม่มีวันรู้ เราตอบแทนใครไม่ได้แต่ผมต้องผ่านมันไปให้ได้(รึป่าวนะ)
ถ้ายังไงผมขอรบกวนเพื่อนๆสมาชิก
แนะนำหน่อยนะครับ ขอบคุณครับ
(ผมขออนุญาติไม่เอ่ยถึงสาเหตุเชิงลึกนะครับ)
อยู่กับภรรยามานานจนคิดว่าขาดเค้าไม่ได้ ถ้าในวันนึงที่ต้องจากจะทำใจได้ยาก จริงไหม
ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะมากผูกพันธ์ผมคิดว่าเค้าเป็นคนไม่กี่คนที่จะไม่มีวัน
หันหลังให้ผมไม่ว่าผมจะพบเจอปัญหาอะไรมากมายแค่ไหนแต่ถ้าวันนึงเรา
ต้องจากกัน จริงๆ (แยกกันอยู่,เลิกกัน) ผมควรมีวิธีทำใจอย่างไรเพื่อที่จะยอมรับ
และทำหน้าที่พ่อและเริ่มต้นใหม่ ให้กับชีวิต กับการอยู่คนเดียว ผมขอวิธีแนะนำ
ในการทำใจให้ยอมรับความจริงแบบต่างๆของเพื่อนๆอยากได้ความเห็นจากคน
ที่ผ่านเหตุการณ์ประมาณนี้ ว่าผ่านเรื่องนี้ไดัยังไงกัน ซึ่งตัวผมเอง ชีวิตผมตลอด
หลายปีมานี่ รู้สึกว่ามีแค่เค้ากับลูกเป็นส่วนนึงในการดำเนินชีวิต มีใครเคยผ่าน
ประสบการณ์แบบนี้ สำหรับผมแค่นึกก็มองไม่เห็นภาพความสุข เคยเป็นที่ปรึกษา
ให้คนอื่นได้ .แต่มาวันนี้เอาเข้าจริง .. เหมือนที่เขาบอกกันเราไม่ยืน อยู่ตรงนั้น
เราไม่มีวันรู้ เราตอบแทนใครไม่ได้แต่ผมต้องผ่านมันไปให้ได้(รึป่าวนะ)
ถ้ายังไงผมขอรบกวนเพื่อนๆสมาชิก
แนะนำหน่อยนะครับ ขอบคุณครับ
(ผมขออนุญาติไม่เอ่ยถึงสาเหตุเชิงลึกนะครับ)