เราอ่อนแอ หรือ แค่คิดถึง

ผมกับเธอคบกันเป็นแฟน เข้าปีที่ 10

ผมเดินทางเพื่อไปหาเธอในวันหยุดเสมอแม้ว่าเราจะอยู่คนละจังหวัด เพื่อไปเที่ยว ไปกินของที่เเราอยากกิน หรือทำกับข้าวกินกัน

ในวันที่อยู่ห้องเธอ ผมก็จะดูแลเธอเท่าที่ผมจะทำได้ ซักผ้า รีดผ้า กวาดห้อง

เราเรียนคนละที่จนจบก็ทำงานคนละที่ แต่ด้วยความไว้ใจผมไม่เคยที่จะห้ามหรือบังคับเวลาไปไหนมาไหน ขอแค่บอกกัน

ความเชื่อใจผมพังลงเพราะเธอแอบคุยกับพี่ที่ทำงาน หวานเกินกว่าเพื่อนร่วมงาน ซื้อของให้กัน กินข้าวเย็น ดูหนังด้วยกัน แต่เธอโกหกผมว่าทำงาน
สุดท้ายผมรู้จากความบังเอิญที่เห็นภาพที่ถ่ายคู่กัน คำตอบที่ได้คือไม่มีอะไร

8 เดือนที่ผ่าน ผมกลายเป็นคนที่ไม่ไว้ใจเธอ กลายเป็นคนงี่เง่า ที่ค่อยถามคอยห่วง แต่ใจลึกๆ ก็ไม่อยากงี่เง่าเลย

เราคุยกันเพื่อหาทางออกเพราะเราทะเลาะกันบ่อยขึ้น เธอบอกว่าต้องการอิสระ อยากใช้ชีวิตที่ไม่ต้องมีใครบังคับ แต่เธอยังรักผมยังงัยก็ไม่ปล่อยให้ผมไป จะรอผม ผมยิ่งรู้สึกเจ็บเหมือนรักที่ผมให้เธอไปไม่มีคุณค่า เหมือนผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ รู้สึกแย่ที่สุดในชีวิต

ทุกวันนี้เราคุยกันแต่ไม่เหมือนเดิม ผมพยายามที่จะไม่สนใจเธอ แต่มันทรมานที่สุดที่ต้องบังคับตัวเองแบบนี้

วันหยุดผมต้องหากิจกรรมทำ นั่งรถเล่นคนเดียว ไหว้พระคนเดียว นั่งเรือคนเดียว ดูหนังคนเดียว ไปหาเพื่อนบ้าง แต่ 1 วันมันยาวนานมาก

ตั้งใจอยากไปที่ที่เราเคยไปด้วยกัน เป็นสิ่งเดี่ยวที่รู้สึกอบอุ่นกับสถานที่ที่เรายิ้ม กิน เที่ยว ด้วยกัน

วันนี้ผมรู้สึกหมดพลัง ทั้งความรัก การทำงาน และเรียนต่อ

ไม่รู้ว่าที่เป็นแบบนี้ เราอ่อนแอ หรือ แค่คิดถึง