แค่ร้องไห้

อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก อึดอัดในใจ อยากอยู่คนเดียวในที่เงียบๆ ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น

ขอเกริ่นก่อนเลยนะคะว่าเรามีสติครบถ้วนเมื่อตอนอายุได้ประมาณ16-17  เราจะรู้สึกว่าเราคิดถึงเเละโหยหาคนคนนึงมากโดยที่เราไม่รู้ว่าคนคนนั้นเป็นใครความรู้สึกนี้เป็นมาตั้งเเต่เด็กเเล้วเเละรู้สึกว่าคนคนนั

เคยเชื่อมาตลอดว่าทุกคนเกิดมาต้องมีคู่แต่ผมไม่มี ตามหารักแท้จนตัวเองติดเชื้อก็ยังไม่ยอมจบคนที่เข้ามาก็มีแต่คนหลอกลวงทั้งนั้น เสียใจแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้

ช่วงนี้จิตใจไม่อยู่กับตัวเลยค่ะ รู้สึกเศร้ามาก เฮริตจนร้องไห้ไม่ออกแล้ว เขาอยากไปข้างหน้าต่อโดยที่ไม่มีเรา แต่เรายังจมอยู่กับความทรงจำดีๆที่เขาสร้างไว้ให้อยู่เลยค่ะ เขาลืมรักของเราไปง่ายดายมากเลยค่ะ T

ทุกคนผ่านช่วงอกหักกันทั้งนั้นแต่เวลาเศร้ากันทำยังไง เริ่มต้นเราเปิดเพลงให้ร้องไห้พอจากนั้นร้องเสร็จหิวเลยออกไปหาอะไรกินเป็นอย่างนี้ตอนช่วงอกหักใหม่ๆ ปล.เพลงที่ฟังนั้นเพลงเกาหลีสงสัยสิว่าทำไมถึงร้องได

ช่วงนี้ผมเหนื่อยๆ ท้อๆ การงานแย่ หาเงินยาก นั่งทำงานอยู่ดีๆ น่ำตามันก็ไหลออกมาเองโดยที่เราไม่ได้สะอึกสะอื้นร้องไห้ มันเป็นความรู้สึกที่แย่จริงๆครับ ยิ่งโตยิ่งเหนื่อย ความรับผิดชอบยิ่งสูงขึ้น

เหนื่อยมาก เหนื่อยกับทุกอย่าง เวลาอยู่คนเดียวจะร้องไห้ จะเก็บทุกอย่าง  โดยที่ครอบครัวไม่เคยรู้ว่าความรู้สึกเป็นไง เอาแต่ถามเรื่องที่เราบั่นทอนมาตลอด พอพูดก็บอกไม่ฟัง เหนื่อยจัง แค่อยากระบายค่ะ

ขอวิธีกำจัดความเหงาเมื่อเราต้องอยู่คนเดียวหน่อยค่ะ พึ่งแยกทางกับคนที่รัก แต่เหงาและเศร้ามาก ​จะจัดการกับความรู้สึกยังไงดี😭😭มันอยู่คนเดียวไม่ได้เลยมันดิ่งเกินที่จะไหว เพื่อนก็ไม่มี

เราจะบอกให้ว่าถ้ารู้ว่าเข้ากันไม่ได้ อยู่ด้วยกันแล้วทะเลาะบ่อย มักไม่้เข้าใจกันบ่อยๆ ฝ่ายใดฝ่ายนึงขี้บ่นมากขี้ตำหนิมาก ไม่ต้องทนฝืนคบ ใครบอกให้ปรับตัวอย่าไปฟัง สันดานใครสันดานมันเปลี่ยนไม่ได้หรอก แล้ว