(ระบายความเศร้า)ผมทำใจกับสุนัขที่เลี้ยงตายไปไม่ได้

ช่วง 5 วันก่อนสุนัขจะตายเขาป่วยหนักอาหารไม่ยอมกิน กินแต่น้ำ พาไปหาหมอ ผมกับพ่อแม่ก็เห็นว่ามันอาการดีขึ้น จึงดูแลอย่างใกล้ชิด พอมาถึงวันสุดท้ายคือเมื่อวานนี้ พ่อกับแม่ผมไปทำธุระช่วงบ่าย 3 ผมก็ลงมาดูสุนัขและจะป้อนน้ำให้ตอนนั้นยังหายใจอยู่ผมเลยลูบหัวมันแล้วบอกว่า"เดี๋ยวป้อนน้ำให้นะ รอแปปนึง"ผมก็เดินไปกรอกน้ำใส่ถ้วยพร้อมสลิงป้อน แต่ผมกลับมามันก็นอนนิ่งไปเลย คือตอนนั้นผมทำใจไม่ได้เพราะคนจะมาป้อนน้ำสุนัขกลับได้เห็นสุนัขตายต่อหน้าต่อตา เมื่อวานนี้เป็นวันที่แปลกสำหรับผม ปรกติผมเป็นคนนอนตื่นสาย แต่เมื่อวานผมตื่นเช้ามากเพื่อมาดูแลสุนัข มาช่วยพ่อป้อนข้าวป้อนยา ตอนเที่ยงผมก็เห็นมันเดินวนตามที่สถานที่ที่มันเคยอยู่ทั้งๆที่ขาหลังอ่อนแรงมาก ตอนที่เค้าเดินได้ผมรู้สึกดีใจมากที่เดินได้ไม่เซแล้ว แล้วช่วงบ่ายที่พ่อกับแม่ไปทำธุระเค้าก็ชะเง้อมองพ่อกับแม่ที่ออกไปข้างนอก เพราะนึกว่าจะพาเค้าไปหาหมอ พ่อฝากให้ผมมาดูแลตอนพ่อออกไปข้างนอก ตอนที่ผมเห็นเค้าป่วยร่างกายเขาทรุดโทรมมาก อายุเค้าก็ได้แค่ 8 ปี ผมคิดว่า เราดูแลดีที่สุดแล้ว ตอนเย็นก็รอพ่อกับแม่หาที่ฝังให้เค้า แล้วก็ฝังเย็นเมื่อวานเลย ผมก็ร้องไห้ตั้งแต่ฝังเค้าจุดที่เค้าเคยนอน เคยเล่น เคยกิน และเคยเฝ้า ผมก็มองจุดที่เค้าเคยอยู่มาตลอด ตอนนี้ผมยังทำใจไม่ได้เลย ถ้าเค้าพูดได้เค้าคงอยากจะบอกผมว่า"ลาก่อนนะ"
ทุกๆคนในบ้านคิดถึงเค้ามาก เพราะตอนที่เค้ามีชีวิตอยู่เป็นสุนัขที่ร่าเริง ขี้เล่น ทุกคนในบ้านก็เล่นกับมันบ่อยๆด้วย เมื่อวานพ่อเหมือนได้กลิ่นเค้าตอนที่พ่อกินข้าว ส่วนผมก็เหมือนเห็นเขามานอนใกล้ๆเราตอนที่เรานั่ง และตอนกินข้าวก็ชะเง้อมองเพื่อขอกินด้วย