เมื่อไหร่จะลืม

สวัสดีค่ะขอใช้พื้นที่นี้ระบายความรู้สึกหน่อยนะคะ ไม่รู้ว่าจะให้นิยามกับบุคคลที่จะกล่าวถึงว่าเป็น เพื่อน แฟนเก่า หรือแค่คนรู้จัก เรารู้จักกันครังแรกผ่านการแชทออนไลน์ ตอนนั้นต่างคนก็ต่างมีแฟน สถานะตอนนั้นเลยขอเรียกว่าเพื่อนละกันค่ะ เพื่อนที่รู้ทุกเรื่อง ให้คำปรึกษากันได้ทุกอย่าง เราคุยกันยอมรับว่ามีความสุขที่ได้คุยกับเค้า และคิดว่าเค้าก็คงจะมีความสุขที่คุยกับเรา แต่มันยังมีคำว่าแฟนเค้ากับแฟนเรากั้นกลาง วันนึงเราก็เลิกกับแฟนแต่เราไม่ยอมบอกเค้าว่าเลิก เหตุผลเพราะเราเห็นเค้ารักแฟนมากทั้งๆที่ผู้หญิงคนนั้นทำร้ายเค้าครั้งแล้วครั้งเล่า จนบางทีอยากเอาชนะว่าเรากับแฟนก็รักกันมาก เรารู้จักกันเกือบปีแต่ไม่เคยไปเจอหน้ากันเลย และเราก็ตกลงว่าเราจะไปเจอกันเป็นครั้งแรก เป็นการเดินทางที่แลจะลำบากมากสำหรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องเดินทางคนเดียวในที่ๆไม่เคยไปไปถึงก็เย็นไม่ทันรถที่จะไปถึงต่างอำเภอที่เค้าอยู่เพราะรถเพิ่งออกไป อุปสรรคเยอะแยะมากมาย แต่ไม่ยอมปริปากบ่นสักคำ แค่คิดในใจว่าเรามาทำอะไรที่นี่ การเจอกันครั้งแรกของเราเกือบจะรู้สึกดี แต่ด้วยความที่ว่าเราไม่มั่นใจในตัวเองแฟนเค้าสวย น่ารัก แล้วเราล่ะผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆคนนึง เค้าคงจะผิดหวังน่าดู ตอนนั้นเราเลิกกับแฟนแล้วแต่ก็ยังแกล้งคุยโทรศัพท์กับแฟนอยู่ เพื่อเรียกร้องอะไรก็ไม่รู้ในตอนนั้น เพราะการมาครั้งนี้เหมือนไปเห็นความรักที่เค้ามีให้แฟนเค้าทั้งการจัดห้อง ตุ๊กตาในห้องมีแต่ของที่แฟนเค้าชอบทั้งนั้น ยังถามใจตัวเองตลอดว่าเราไปจุดๆนั้นทำไม แล้วเราก็กลับมาเราก็ยังคุยกันเหมือนเดิม แปลกไปแต่ความรู้สึกของเราที่เทใจไปแล้วหมดใจ แล้วอีกไม่นานเราก็ไปเจอกันอีก แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน เราเกินเลยความเป็นเพื่อนแต่ความรู้สึกที่รู้สึกได้เราว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกรัก มันยังมีอะไรกั้นกลางระว่างความรู้สึกเราสองคนอยู่ และเรื่องราวของเราก็เริ่มเปลี่ยนไป เค้าไม่เหมือนเดิม คุยกันไม่สนิทใจเหมือนเดิม คนเราค่อยๆห่างกันไป แต่ก็ยังรับรู้ได้ถึงความห่วงใยซึ่งกันและกันอยู่ นานๆทีคุยกันบ้างปรึกษาปัญหากันบ้าง กลับมาเป็นเพื่อนที่อยู่ห่างๆอย่างห่วงๆกัน เรามีแฟนใหม่เค้าก็บอกให้ดูให้ดีๆก่อน คอยเตือนนั่นนี่ แล้ววันนึงเค้าเลิกกับแฟนคนนั้น แล้วมีแฟนใหม่ก็ยังเล่าให้เราฟังเหมือนเดิม ใจเราคิดว่าจะตอกย้ำซ้ำเติมใจเราไปถึงไหน ไม่อยากจะรับรู้แล้ว ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงไม่ใช่เราสักที จนวันนึงเค้าแชทมาบอกด้วยความตื่นเต้นว่าเค้าให้ผู้ใหญ่ไปขอหมั้นให้ใจพังเลยค่ะ ตอบได้คำเดียวยินดีด้วยนะ หลังจากนั้นคือเราห่างกันไปเลย จนต่างคนต่างมีครอบครัว จนหลายเดือนที่ผ่านมา เค้าเอาเพลงๆนึงมาให้เราฟัง คือเพลงหนุมานก็คิดถึง แหม๋ฟังไปยิ้มไป ฟังวันละหลายๆรอบแล้วก็ทำให้เราได้มาคุยย้อนเรื่องอดีตกันไป ความคิดตรงกัน แล้วถามว่าทำไมตอนนั้นเราไม่บอกกัน มาบอกกันตอนนี้เพื่ออะไร ความรู้สึกคือยิ่งคุยยิ่งรู้สึกดีวันไหนไม่ทักมาก็จะทักไป แต่ทักไปไม่ตอบก็จะรอ จนรู้สึกว่ามันไม่ใช่ละแบบนี้ เราจะรู้สึกไปคนเดียวเยอะไปแล้วขอหยุดดีกว่า กว่าจะรู้สึกถลำลึกไปกว่านี้ ทุกวันนี้รู้สึกเสียใจที่ทำไมวันนั้นวันที่เราไม่มีใคร เราถึงไม่ยอมบอกเค้าไป จนต้องมานั่งเสียใจและเสียดายอยู่แบบนี้ เรื่องราวผ่านไปเกือบจะ 10 ปีแล้ว แล้วเมื่อไหร่จะลืม