สวัสดีค่ะทุกคน ก่อนอื่นเลยต้องบอกว่านี่เป็นกระทู้แรกในชีวิต
หากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ
ในที่นี้จะขอแทนตัวเองว่าเรานะคะ
จริงๆอายุอานามก็อาจจะยังน้อยกว่าพี่ๆทุกคนในนี้
ก็อยากจะมาขอคำปรึกษานิดๆหน่อยๆน่ะค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า ตั้งแต่เด็กๆ เราถูกเลี้ยงดูแบบประคบประหงมตลอด
ไม่เคยต้องทำอะไรด้วยตัวเอง
ตอนเด็กๆนี่เรียกว่าอาบน้ำเองไม่ได้ยันชั้นประถมเลยค่ะ
ป.3-ป.4 ยังมีพี่เลี้ยงคอยจัดการอะไรต่างๆนานาให้ตลอด
จนตอนนี้อยู่ชั้นมัธยมแล้ว พี่เลี้ยงก็กลับบ้านเกิดหมด
เหลือเพียงคนเดียวที่คอยดูแลปู่กับย่าของเรา (ตอนนี้เราอาบน้ำเองได้แล้วนะคะ555)
ทีนี้เรื่องพวกนั้นก็ส่วนนึงค่ะ แต่ว่ามันส่งผลจนถึงตอนนี้มากๆ
เราเคยอยากทำอะไรด้วยตัวเองหลายครั้ง
แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกใจแม่ (เหตุผลหลักๆคือเป็นห่วงนั่นแหละค่ะ)
เราก็มีอารมณ์ต่อต้านว่าเราโตแล้วนะ เราก็อยากหัดทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง
แต่จนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่เคยได้ซักผ้า ล้างจานหรือหุงข้าว
มีแต่ช่วยเหลืออะไรเล็กๆน้อยๆเท่านั้น
(คือเราเป็นคนไม่ค่อยละเอียดละอออะไรเท่าไร ตรงนี้เลยโดนแม่ติบ่อยๆค่ะ)
คือแล้วช่วงนี้แม่ของเราก็ดูจะอารมณ์ฉุนเฉียวกว่าปกติ
หรือที่เรารู้กันคืออาการของผู้ใหญ่ที่เริ่มก้าวเข้าสู่ช่วงวัยทอง
เราทำอะไรก็เหมือนจะไม่ถูกใจแม่ไปหมดเลยค่ะ
สมัยก่อนแม่เป็นคนใจดีและใจเย็นมาก เ
พื่อนๆเราก็ชอบพูดว่าแม่เราดูเป็นคนอบอุ่น ใจดี
จริงๆก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ แต่ช่วงนี้เราเข้าใจว่าเป็นช่วงวัยปรับเปลี่ยน
ซึ่งเราเป็นคนที่ค่อนข้างมีปัญหากับการพูดกับคนอื่นค่ะ
คือไม่ใช่ว่าเราไปมีเรื่องราวอะไรนะคะ คือเรากลัวว่าเราจะพูดไม่ถูกใจคนอื่น
หรืออะไรต่างๆ(เราชอบคิดเยอะมากๆก่อนจะพูดกับใคร ถ้าเราประหม่า เราก็ไม่อยากจะพูดเลยค่ะ กลัวเขารำคาญ)
ทำให้เราออกจะกลัวคนมากไปหน่อย (แค่กับพนักงานร้านอาหารเรายังไม่กล้าจะพูดเท่าไรเลยค่ะ แหะๆ)
ซึ่งอาการพวกนี้เราก็อยากเปลี่ยนนะคะ แต่ว่ามันก็ต้องใช้เวลานิดนึง(กับคนสนิทเราคุยปกติค่ะ)
คือประเด็นมันอยู่ตรงที่แม่จะหงุดหงิดเวลาที่เรานั่งเฉยๆ
คือว่าบ้านเราเป็นร้านค้าค่ะ เราก็มีหน้าที่ดูลูกค้าที่มาซื้อของ
แล้วเวลาลูกค้ามา พอเราเรียกแม่ ก็เหมือนกับว่าเราพึ่งท่านตลอด
ก็เลยโดนดุประจำค่ะ (เราเคยโดนลูกค้าว่าตอนเด็กๆ มันฝังใจค่ะเลยไม่ค่อยชอบขายของ)
และในส่วนที่เราอยากจะขอคำปรึกษาคือ บางครั้งที่แม่หงุดหงิดใส่เรามากๆ
เราควรทำยังไงคะ
เราเคยเงียบฟังท่านแล้ว ท่านยิ่งไม่พอใจหนักเลยค่ะ
(ปกติแม่เราเป็นคนน่ารักนะคะ แต่ท่านดูจะปรี๊ดแตกง่ายมากๆเลยช่วงนี้)
คือเราก็เป็นห่วงว่าท่านจะเครียดเพราะเราเกินไปหรือเปล่า
แล้วก็เราควรจะใช้คำพูดยังไงให้ดูไม่เป็นการเถียง ถ้าบางครั้งเราอยากจะช่วยแม่ทำอะไรบ้าง
หรือบางครั้งเราดูไร้ประโยชน์จนท่านหงุดหงิดอีก
รบกวนขอคำแนะนำด้วยค่ะ อาจจะงงๆกัยภาษาเด็กๆไปบ้างก็ขออภัยด้วยนะคะ
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำแนะนำค่ะ
ปล.คือเราเป็นคนซุ่มซ่ามเด๋อๆด๋าๆมากๆด้วยค่ะ ล่าสุดก็โดนแม่ตีมือเพราะเผลอทำอาหารหก เหมือนเด็กเล็กๆเลยค่ะT^T
แม่เรากำลังเข้าสู่วัยทอง เราควรทำยังไงคะ?
หากผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ
ในที่นี้จะขอแทนตัวเองว่าเรานะคะ
จริงๆอายุอานามก็อาจจะยังน้อยกว่าพี่ๆทุกคนในนี้
ก็อยากจะมาขอคำปรึกษานิดๆหน่อยๆน่ะค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่า ตั้งแต่เด็กๆ เราถูกเลี้ยงดูแบบประคบประหงมตลอด
ไม่เคยต้องทำอะไรด้วยตัวเอง
ตอนเด็กๆนี่เรียกว่าอาบน้ำเองไม่ได้ยันชั้นประถมเลยค่ะ
ป.3-ป.4 ยังมีพี่เลี้ยงคอยจัดการอะไรต่างๆนานาให้ตลอด
จนตอนนี้อยู่ชั้นมัธยมแล้ว พี่เลี้ยงก็กลับบ้านเกิดหมด
เหลือเพียงคนเดียวที่คอยดูแลปู่กับย่าของเรา (ตอนนี้เราอาบน้ำเองได้แล้วนะคะ555)
ทีนี้เรื่องพวกนั้นก็ส่วนนึงค่ะ แต่ว่ามันส่งผลจนถึงตอนนี้มากๆ
เราเคยอยากทำอะไรด้วยตัวเองหลายครั้ง
แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกใจแม่ (เหตุผลหลักๆคือเป็นห่วงนั่นแหละค่ะ)
เราก็มีอารมณ์ต่อต้านว่าเราโตแล้วนะ เราก็อยากหัดทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง
แต่จนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่เคยได้ซักผ้า ล้างจานหรือหุงข้าว
มีแต่ช่วยเหลืออะไรเล็กๆน้อยๆเท่านั้น
(คือเราเป็นคนไม่ค่อยละเอียดละอออะไรเท่าไร ตรงนี้เลยโดนแม่ติบ่อยๆค่ะ)
คือแล้วช่วงนี้แม่ของเราก็ดูจะอารมณ์ฉุนเฉียวกว่าปกติ
หรือที่เรารู้กันคืออาการของผู้ใหญ่ที่เริ่มก้าวเข้าสู่ช่วงวัยทอง
เราทำอะไรก็เหมือนจะไม่ถูกใจแม่ไปหมดเลยค่ะ
สมัยก่อนแม่เป็นคนใจดีและใจเย็นมาก เ
พื่อนๆเราก็ชอบพูดว่าแม่เราดูเป็นคนอบอุ่น ใจดี
จริงๆก็เป็นแบบนั้นแหละค่ะ แต่ช่วงนี้เราเข้าใจว่าเป็นช่วงวัยปรับเปลี่ยน
ซึ่งเราเป็นคนที่ค่อนข้างมีปัญหากับการพูดกับคนอื่นค่ะ
คือไม่ใช่ว่าเราไปมีเรื่องราวอะไรนะคะ คือเรากลัวว่าเราจะพูดไม่ถูกใจคนอื่น
หรืออะไรต่างๆ(เราชอบคิดเยอะมากๆก่อนจะพูดกับใคร ถ้าเราประหม่า เราก็ไม่อยากจะพูดเลยค่ะ กลัวเขารำคาญ)
ทำให้เราออกจะกลัวคนมากไปหน่อย (แค่กับพนักงานร้านอาหารเรายังไม่กล้าจะพูดเท่าไรเลยค่ะ แหะๆ)
ซึ่งอาการพวกนี้เราก็อยากเปลี่ยนนะคะ แต่ว่ามันก็ต้องใช้เวลานิดนึง(กับคนสนิทเราคุยปกติค่ะ)
คือประเด็นมันอยู่ตรงที่แม่จะหงุดหงิดเวลาที่เรานั่งเฉยๆ
คือว่าบ้านเราเป็นร้านค้าค่ะ เราก็มีหน้าที่ดูลูกค้าที่มาซื้อของ
แล้วเวลาลูกค้ามา พอเราเรียกแม่ ก็เหมือนกับว่าเราพึ่งท่านตลอด
ก็เลยโดนดุประจำค่ะ (เราเคยโดนลูกค้าว่าตอนเด็กๆ มันฝังใจค่ะเลยไม่ค่อยชอบขายของ)
และในส่วนที่เราอยากจะขอคำปรึกษาคือ บางครั้งที่แม่หงุดหงิดใส่เรามากๆ
เราควรทำยังไงคะ
เราเคยเงียบฟังท่านแล้ว ท่านยิ่งไม่พอใจหนักเลยค่ะ
(ปกติแม่เราเป็นคนน่ารักนะคะ แต่ท่านดูจะปรี๊ดแตกง่ายมากๆเลยช่วงนี้)
คือเราก็เป็นห่วงว่าท่านจะเครียดเพราะเราเกินไปหรือเปล่า
แล้วก็เราควรจะใช้คำพูดยังไงให้ดูไม่เป็นการเถียง ถ้าบางครั้งเราอยากจะช่วยแม่ทำอะไรบ้าง
หรือบางครั้งเราดูไร้ประโยชน์จนท่านหงุดหงิดอีก
รบกวนขอคำแนะนำด้วยค่ะ อาจจะงงๆกัยภาษาเด็กๆไปบ้างก็ขออภัยด้วยนะคะ
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำแนะนำค่ะ
ปล.คือเราเป็นคนซุ่มซ่ามเด๋อๆด๋าๆมากๆด้วยค่ะ ล่าสุดก็โดนแม่ตีมือเพราะเผลอทำอาหารหก เหมือนเด็กเล็กๆเลยค่ะT^T