เกษียณแล้วจะไปอยู่ ต่างจังหวัด เหงานะจะบอกให้

บางคนซื้อที่ไว้เตรียมทำการเกษตร ขอบอกว่า ทำไม่ไหวหรอก  ทั้งแมลง งู  ทั้งเรื่องกับที่ดินข้างเคียง ทั้งความปลอดภัยตอนกลางคืน ฯลฯ

แล้วคนไม่เคยจับจอบ เสียม มาจับหลังอายุ 60 นรกชัดๆ  แทนจะได้ขึ้นสวรรค์หลังเกษียณ

ทุ่มหนึ่ง ก็เงียบสงัด แต่อาจสะดุ้งตื่นตอนเช้า ด้วยเสียงสารพัด คน ตจว.เขาหูตึง ต้องทำอะไรดังๆ

บางทีบ้านห่างกันห้าร้อยเมตร เสียงเบส เสียงเร่งรถ เสียงตามสาย ยังทะลุหน้าต่างเข้ามา

แม้จะอยู่ในจังหวัดที่เจริญ อย่างชลบุรี  ก็ไม่มีอะไรให้ทำ ห้างมีแต่สองสามห้าง ต้องขับรถไปไกล  เดินไปเดินมาเจอคนรู้จักต้องทักทายอีก

ในขณะที่ กทม.มีเป็นร้อยห้าง อยู่ใกล้ๆกัน เดินสบายไม่ต้องกลัวคนทัก  จะดูหนัง ก็มีให้เลือกหลายร้อยโรง หนังเข้าฉายทุกเรื่อง ไม่เหมือน ตจว.ที่ฉายแต่หนังไทย

มีงานโชว์ อีเว้นท์  ตลาดนัด สารพัด ทุกสัปดาห์ ดึกดื่นเที่ยงคืน ก็ยังมีรถสาธารณะวิ่งทั่วกรุง

น้ำไฟ ไม่เคยดับ  ประปาใสขนาดกินได้เลย

ระบบโรงพยาบาล ก็พร้อมกว่า ขนาดวอร์กอินเข้า รพ.จุฬาฯ กดบัตรตามระบบ ถึงคิวก็พบอาจารย์หมอที่เก่งระดับต้นๆของประเทศได้

ยกเว้นว่า ครอบครัวจะอยู่ที่จังหวัดนั้น และเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก  ถ้าอย่างนั้นอยู่ได้