แฟนคนแรกในชีวิต คบมาจะ 10 ปีแล้ว
เราสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่พอช่วงเรียนมหาลัยเขาติดเพื่อน ติดปาร์ตี้ ทิ้งเราไว้หอคนเดียว เวลาที่เขาไปเที่ยวจะชอบชนแก้ว ชอบคุยกับผญ. หลายครั้งที่เราไปด้วยเรารับไม่ได้เลยค่ะ แต่ไม่อยากทะเลาะกันกับเขาเลยพยายามไม่ไปเที่ยวด้วย เขาเป็นคนขี้เหงามากๆ เราพูดไม่เก่งเหมือนที่เขาต้องการ พยายามจูนกันให้ติดแต่ไม่เลย พอบ่นไปเขาก็ขึ้นเสียงใส่เราก็แพ้น็อคตลอดเพราะเราไม่ชอบการทะเลาะขึ้นเสียงใส่กัน
เราพยายามมากแล้วที่จะรักษาเขาไว้แต่อีกฝ่ายคิดว่ายังไงเราก็ไปไม่พ้นเขาหรอก เลยเป็นจุดด้อยไผเลยกับการเริ่มต้นใหม่ทำให้เราต้องมาทนเจ็บอยู่ทุกวันนี้
สถานะ "รักก็ไม่รัก ทิ้งก็ไม่ทิ้ง" เจอแบบนี้โคตรเจ็บ
เราสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่พอช่วงเรียนมหาลัยเขาติดเพื่อน ติดปาร์ตี้ ทิ้งเราไว้หอคนเดียว เวลาที่เขาไปเที่ยวจะชอบชนแก้ว ชอบคุยกับผญ. หลายครั้งที่เราไปด้วยเรารับไม่ได้เลยค่ะ แต่ไม่อยากทะเลาะกันกับเขาเลยพยายามไม่ไปเที่ยวด้วย เขาเป็นคนขี้เหงามากๆ เราพูดไม่เก่งเหมือนที่เขาต้องการ พยายามจูนกันให้ติดแต่ไม่เลย พอบ่นไปเขาก็ขึ้นเสียงใส่เราก็แพ้น็อคตลอดเพราะเราไม่ชอบการทะเลาะขึ้นเสียงใส่กัน
เราพยายามมากแล้วที่จะรักษาเขาไว้แต่อีกฝ่ายคิดว่ายังไงเราก็ไปไม่พ้นเขาหรอก เลยเป็นจุดด้อยไผเลยกับการเริ่มต้นใหม่ทำให้เราต้องมาทนเจ็บอยู่ทุกวันนี้