ยืมไอดีเพื่อนมาเล่นค่ะ มันแนะนำให้มาปรึกษาในนี้
เรื่องมันมีอยู่ว่า เราคบกันแฟนมา 5 ปี คนนี้เป็นรักแรกแฟนคนแรกของเรา เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ เรามาเริ่มคบกันตั้งแต่มัธยมจนถึงม.ปลาย เรารักกันมาก แต่ก็ทะเลาะกันหลายครั้งเกือบจะเลิก และเป็นเราเองที่บอกเลิกทุกครั้ง ทุกครั้งจริงๆ เค้าไม่เคยบอกเลิกเราเลย แต่เค้าค่อนข้างหึงรุนแรง ทำร้ายร่างกายตลอดเวลาทะเลาะกัน แต่เราก็ยังทนค่ะ เพราะว่ารัก เค้าคือผู้ชายคนแรกของเรา ทุกๆเรื่อง เราคิดว่า เรารักกันมาก มากพอที่จะไม่เลิกกัน โลกของเรามันยังมีกันและกัน เราเจออยู่ด้วยกันแทบจะตลอดทั้งวัน กลับบ้านพร้อมกัน ไปรร.พร้อมกัน ตัววติดกันตลอด จนสุดท้ายวันนึง เราทั้งคู่ขึ้นมอ4 ก็มีรุ่นน้อง เด็กใหม่เข้ามา เค้าเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น โลกของเค้าไม่ได้มีแค่เราอีกแล้ว จนเราจับได้ว่าเค้ามีคนอื่น เราก็ง้อค่ะ ทำทุกอย่างไม่ให้เค้าไป รั้งเค้าสุดๆ เราเชื่อว่าเราอยู่ไม่ได้แน่ๆ เราผูกพันธ์มากๆ มากจริงๆ จนเค้าใจอ่อนยอมกลับมา พอเค้ากลับมา มันก็ไม่เหมือนเดิม จากรักที่หวานซึ้ง กลายเป็นความเบื่อหน่าย ความระแวงเราเริ่มไม่ใว้ใจเค้า กลัวว่าวันนึงเค้าจะทิ้งเราไปอีก เราเลยตัดสินใจบอกเลิกค่ะ เรารู้สึกเค้าไม่เหมือนเดิม แต่เค้าก็ไม่ยอมเลิกกับเรา เค้าบอกจะเป็นเหมือนเดิม เราแพ้ต่อความรักอีกแล้ว ใจเราแข็งไม่พอจริงๆ จนสุดท้ายกลับมาคบ พอผ่านไปเราจบมอ4 ช่วงปิดเทอม แฟนเราไปทำงาน เค้าเจอผู้หญิงคนนึง เค้าบอกน่ารักดีชอบ เค้าเจอกันสองวัน เค้ามาบอกเลิกเรา โดยให้เหตุผลว่า เราเบื่อเค้า ไปกันไม่ได้หรอก เค้าไม่ได้รักเราแล้ว เราก็ง้อค่ะ แต่เค้าไม่สนใจเลย จนเรามารู้ทีหลังว่า เค้ามีคนอื่น เราเลยให้เพื่อนเราไปหลอกจีบคนทีแฟนเรากำลังจีบ ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า แฟนเราดูท่ารักเค้ามากๆ จนเราทนไม่ได้ นัดเจอกับแฟนเราที่บ้านเราเพื่อมาเคลีย วันนั้นแฟนเราเอาของมาคืนด้วย เค้าบอกกับเราว่า ลืมเค้าเถอะนะ เค้าไม่ได้รักเราแล้ว เค้ารักผ็หญิงคนนั้น รักมากๆ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนนั้นมีความสุข เค้าบอกกับเราว่าอย่าไปยุ่งกับเค้าอีก ให้ปล่อยเค้าไป เค้าไม่ได้รักเราแล้วจริงๆ เค้าลืมความรักของเราไปหมดแล้ว
เค้าบอกว่า เลิกกันมันก็ยังเป็นเพื่อนได้นะ แต่ใจเราแบบมันเป็นเพื่อนไม่ได้จริงๆ เราไม่อยากเปนเพื่อน ในตอนนั้นเราร้องไห้อย่างเดียว มันพูดอะไรไม่ออกจริงๆ เค้าไม่สนใจเราเลย ทั้งๆที่เราร้องไห้ใจจะขาด เค้าเดินไปแบบไม่คิดจะหันหลังกลับมา ความรู้สึกตอนนั้นมันสุดจริงๆ เราพยายามแล้วทุกอย่างแต่เค้าบล้อคเราทุกทาง เราเคว้งมากในตอนนั้น เราพยายามไปตามที่บ้าน แต่เค้าก็ไล่ออกไป มันแย่จริงๆ แย่ๆมากๆ เรามานอนคิดทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมมันเป็นแบบนี้ เค้า้ลืมเราแล้วจริงๆนะเหรอ ทำไมง่ายจัง จิตใจทำด้วยอะไร เราปิดกั้นตัวเองอยู่ในห้อง ข้าวปลาไม่กินน้ำไม่อาบ เละเลยตอนนั้น เอาแต่ร้องไห้จะทำยังไงให้เค้ากลับมา เราเคยจะฆ่าตัวตายหลายครั้ง อนาคตของเรามีเค้าอยู่ตลอด เราเคยคิดจบไปจะไปเรียนทีเดียวกัน ทำอะไรหลายๆอย่างพร้อมกัน ไปต่างประเทศด้วยกัน เราคิดว่าทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้
ตอนนี้ผ่านมาเกือบสองเดือนที่เลิกกัน เรายังสมัครเฟสใหม่เพื่อส่อง ติดตามความเคลื่อนไหวเค้าตลอด เราบอกตัวเอง ไม่รู้ไม่เจ็บนะ แต่สุดท้ายเราห้ามใจตัวเองไม่ได้ เค้าคือทุกอย่างในชีวิตเราจริงๆ เราอยากให้เค้ากลับมาอีกครั้ง เราหวงเค้ามากๆ ยิ่งเห้นเค้าไปเที่ยว เค้าเล่นสงกรานต์ มันทำให้เจ็บ จนอยากจะร้องไห้ เราอยากจะลืมนะ หลายครั้งที่เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เราพยายามเข้มแข็ง พยายามทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร อีกอย่างบ้านเรากับบ้านเค้าอยู่ใกล้ๆกัน หลังติดกัน ถ้ามองจากชั้นสองจะห้องนอนเค้าพอดี เวลาจะออกไปไหนก็ผ่านบ้านเค้าก่อนตลอดเลย เวลาเราเจอหน้าเค้ามันต้องทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆทีในใจโหยหาตลอดเวลา อยากจะกอด แต่ทำได้แค่ยืนมอง เวลาบังเอินเห็นเค้านั่งเล่นกับแฟนใหม่ มันเจ็บมากค่ะ เราอยากจะลืม แต่ลืมไม่ได้ เค้ามองเราเหมือนธาตุอากาศ ไม่สนใจเราเลยแมแต่น้อย เรายังอยากได้ที่ที่เคยเป้ยของเราอยู่ เรายังใช้เฟสไหม่ส่องเฟสเค้าตลอดเวลา ยิ่งเวลานั่งอยู่ในห้องของเรา ภาพวันเก่าๆมันยังติดตา ว่าเราเคยมีความสุขขนาดไหน มองออกไปตรงระเบียงก็เจอห้องเค้า ดีไม่ดีเจอเค้าอยู่กับแฟนใหม่ในห้องอีก มันเจ็บมากๆ เราควรทำยังไงดี เรารู้สึกไม่อยากอยู่บ้าน อยากหนีไปจากตรงนี้ เรารักเค้า อยากได้กลับมา แต่เค้าไม่รักเรา ลืมเราๆง่ายๆ เราควรทำยังไงดีคะ มันทรมานมากๆ
การจะลืมรักแรกทำไมมันยากเย็นขนาดนี้
เรื่องมันมีอยู่ว่า เราคบกันแฟนมา 5 ปี คนนี้เป็นรักแรกแฟนคนแรกของเรา เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ เรามาเริ่มคบกันตั้งแต่มัธยมจนถึงม.ปลาย เรารักกันมาก แต่ก็ทะเลาะกันหลายครั้งเกือบจะเลิก และเป็นเราเองที่บอกเลิกทุกครั้ง ทุกครั้งจริงๆ เค้าไม่เคยบอกเลิกเราเลย แต่เค้าค่อนข้างหึงรุนแรง ทำร้ายร่างกายตลอดเวลาทะเลาะกัน แต่เราก็ยังทนค่ะ เพราะว่ารัก เค้าคือผู้ชายคนแรกของเรา ทุกๆเรื่อง เราคิดว่า เรารักกันมาก มากพอที่จะไม่เลิกกัน โลกของเรามันยังมีกันและกัน เราเจออยู่ด้วยกันแทบจะตลอดทั้งวัน กลับบ้านพร้อมกัน ไปรร.พร้อมกัน ตัววติดกันตลอด จนสุดท้ายวันนึง เราทั้งคู่ขึ้นมอ4 ก็มีรุ่นน้อง เด็กใหม่เข้ามา เค้าเริ่มเป็นที่รู้จักมากขึ้น โลกของเค้าไม่ได้มีแค่เราอีกแล้ว จนเราจับได้ว่าเค้ามีคนอื่น เราก็ง้อค่ะ ทำทุกอย่างไม่ให้เค้าไป รั้งเค้าสุดๆ เราเชื่อว่าเราอยู่ไม่ได้แน่ๆ เราผูกพันธ์มากๆ มากจริงๆ จนเค้าใจอ่อนยอมกลับมา พอเค้ากลับมา มันก็ไม่เหมือนเดิม จากรักที่หวานซึ้ง กลายเป็นความเบื่อหน่าย ความระแวงเราเริ่มไม่ใว้ใจเค้า กลัวว่าวันนึงเค้าจะทิ้งเราไปอีก เราเลยตัดสินใจบอกเลิกค่ะ เรารู้สึกเค้าไม่เหมือนเดิม แต่เค้าก็ไม่ยอมเลิกกับเรา เค้าบอกจะเป็นเหมือนเดิม เราแพ้ต่อความรักอีกแล้ว ใจเราแข็งไม่พอจริงๆ จนสุดท้ายกลับมาคบ พอผ่านไปเราจบมอ4 ช่วงปิดเทอม แฟนเราไปทำงาน เค้าเจอผู้หญิงคนนึง เค้าบอกน่ารักดีชอบ เค้าเจอกันสองวัน เค้ามาบอกเลิกเรา โดยให้เหตุผลว่า เราเบื่อเค้า ไปกันไม่ได้หรอก เค้าไม่ได้รักเราแล้ว เราก็ง้อค่ะ แต่เค้าไม่สนใจเลย จนเรามารู้ทีหลังว่า เค้ามีคนอื่น เราเลยให้เพื่อนเราไปหลอกจีบคนทีแฟนเรากำลังจีบ ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า แฟนเราดูท่ารักเค้ามากๆ จนเราทนไม่ได้ นัดเจอกับแฟนเราที่บ้านเราเพื่อมาเคลีย วันนั้นแฟนเราเอาของมาคืนด้วย เค้าบอกกับเราว่า ลืมเค้าเถอะนะ เค้าไม่ได้รักเราแล้ว เค้ารักผ็หญิงคนนั้น รักมากๆ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนนั้นมีความสุข เค้าบอกกับเราว่าอย่าไปยุ่งกับเค้าอีก ให้ปล่อยเค้าไป เค้าไม่ได้รักเราแล้วจริงๆ เค้าลืมความรักของเราไปหมดแล้ว
เค้าบอกว่า เลิกกันมันก็ยังเป็นเพื่อนได้นะ แต่ใจเราแบบมันเป็นเพื่อนไม่ได้จริงๆ เราไม่อยากเปนเพื่อน ในตอนนั้นเราร้องไห้อย่างเดียว มันพูดอะไรไม่ออกจริงๆ เค้าไม่สนใจเราเลย ทั้งๆที่เราร้องไห้ใจจะขาด เค้าเดินไปแบบไม่คิดจะหันหลังกลับมา ความรู้สึกตอนนั้นมันสุดจริงๆ เราพยายามแล้วทุกอย่างแต่เค้าบล้อคเราทุกทาง เราเคว้งมากในตอนนั้น เราพยายามไปตามที่บ้าน แต่เค้าก็ไล่ออกไป มันแย่จริงๆ แย่ๆมากๆ เรามานอนคิดทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมมันเป็นแบบนี้ เค้า้ลืมเราแล้วจริงๆนะเหรอ ทำไมง่ายจัง จิตใจทำด้วยอะไร เราปิดกั้นตัวเองอยู่ในห้อง ข้าวปลาไม่กินน้ำไม่อาบ เละเลยตอนนั้น เอาแต่ร้องไห้จะทำยังไงให้เค้ากลับมา เราเคยจะฆ่าตัวตายหลายครั้ง อนาคตของเรามีเค้าอยู่ตลอด เราเคยคิดจบไปจะไปเรียนทีเดียวกัน ทำอะไรหลายๆอย่างพร้อมกัน ไปต่างประเทศด้วยกัน เราคิดว่าทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนี้
ตอนนี้ผ่านมาเกือบสองเดือนที่เลิกกัน เรายังสมัครเฟสใหม่เพื่อส่อง ติดตามความเคลื่อนไหวเค้าตลอด เราบอกตัวเอง ไม่รู้ไม่เจ็บนะ แต่สุดท้ายเราห้ามใจตัวเองไม่ได้ เค้าคือทุกอย่างในชีวิตเราจริงๆ เราอยากให้เค้ากลับมาอีกครั้ง เราหวงเค้ามากๆ ยิ่งเห้นเค้าไปเที่ยว เค้าเล่นสงกรานต์ มันทำให้เจ็บ จนอยากจะร้องไห้ เราอยากจะลืมนะ หลายครั้งที่เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่น เราพยายามเข้มแข็ง พยายามทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร อีกอย่างบ้านเรากับบ้านเค้าอยู่ใกล้ๆกัน หลังติดกัน ถ้ามองจากชั้นสองจะห้องนอนเค้าพอดี เวลาจะออกไปไหนก็ผ่านบ้านเค้าก่อนตลอดเลย เวลาเราเจอหน้าเค้ามันต้องทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆทีในใจโหยหาตลอดเวลา อยากจะกอด แต่ทำได้แค่ยืนมอง เวลาบังเอินเห็นเค้านั่งเล่นกับแฟนใหม่ มันเจ็บมากค่ะ เราอยากจะลืม แต่ลืมไม่ได้ เค้ามองเราเหมือนธาตุอากาศ ไม่สนใจเราเลยแมแต่น้อย เรายังอยากได้ที่ที่เคยเป้ยของเราอยู่ เรายังใช้เฟสไหม่ส่องเฟสเค้าตลอดเวลา ยิ่งเวลานั่งอยู่ในห้องของเรา ภาพวันเก่าๆมันยังติดตา ว่าเราเคยมีความสุขขนาดไหน มองออกไปตรงระเบียงก็เจอห้องเค้า ดีไม่ดีเจอเค้าอยู่กับแฟนใหม่ในห้องอีก มันเจ็บมากๆ เราควรทำยังไงดี เรารู้สึกไม่อยากอยู่บ้าน อยากหนีไปจากตรงนี้ เรารักเค้า อยากได้กลับมา แต่เค้าไม่รักเรา ลืมเราๆง่ายๆ เราควรทำยังไงดีคะ มันทรมานมากๆ