เรามีเพื่อนที่สนิทกันมา 1 ปีครึ่ง เราสนิทกันจนเราเลือกท่จะเช่าห้องอยู่ร่วมกัน จริงๆมันเป็นความบังเอิญ ช่วงนั้นมีเรื่องมากมายเพื่อนหลายๆคนหาเรื่องให้เราทั้งสองคน เราทั้งสองผ่านอะไรมาด้วยกันค่อนข้างเยอะ กินเหล้า เมา ทะเลาะกัน ร้องไห้ด้วยกัน เกิดปัญหามากมายเราช่วยกันแก้ มันถึงช่วงจุดพีคจุดหนึ่งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เราอยู่ด้วยกันมาสักพักแรกๆเราก็เล่นกันหลับไปพร้อมๆกันนอนคุยกัน กินเหล้า กินข้าว เรียน เราใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเราเจอหน้ากัน 24 ชั่วโมง ง่ายๆคือตัวเราติดกันตลอดเวลา อย่างว่าแหล่ะความสุขมันมาอยู่กับเราไม่นาน มันไม่มีเค้าว่าจะเกิดอะไรขึ้นมันไม่มีนาฬิกาบอกเวลาว่าความสุขเราใกล้หมดแล้ว มันไม่มีข้อความแจ้งเตือนว่าฉันจะไปแล้วน่ะ วันที่เพื่อนคนนี้เริ่มหางฉันออกไปบทสนทนาในห้องเริ่มไม่มี บทสนทนาบนโต๊ะอาหารและในห้องเรียนเริ่มจางหายไป ความเป็นเพื่อนของเราเหมือนจางลง สุดท้ายเราจบกันแบบไม่ได้คุยกันแม้แต่คำเดียว เขาเลือกที่จะย้ายห้องออกไป การย้ายห้องของเขามั่นใจว่าอะไรต่างๆนาๆมันจะดีขึ้น แต่เปล่าเลยมันทำให้เราห่างกันไม่ได้คุยกัน แม้แต่มองหน้ายังไม่มองกันเลยด้วยซ้ำ
..ฉันรู้สึกเสียใจทุกครั้งที่มีคนถามถึงเขา( เพราะเมื่อก่อนเราไปไหนมาไหนด้วยกัน คิดง่ายๆมีเขาต้องมีฉัน เห็นฉันต้องเห็นเขา ) ร้องไห้จนรู้สึกว่าเราเองที่ทำมันพังเป็นเพราะเราเองที่อาจจะทำอะไรไม่ดีกับเขา อยู่อย่างนี้มาเกิบ 2 เดือนกินข้าวไม่ลงไม่ออกไปข้างนอก ไม่ซุ่งสิงกับใคร เพื่อนชวนไปไหนไม่ไป อยู่กับห้อง อยู่ในที่ที่เรารู้สึกเซฟใจตัวองมากที่สุด..
+++++++++++
..เรื่องนี้ผ่านมา 4 เดือนแล้วค่ะ ตอนนี้เพื่อนสนิทของเราในวันนั้นเขามีเพื่อนสนิทใหม่แล้วค่ะ เขามีคนที่เขาไว้ใจ เขาดูมีความสุขมากในพื้นที่ตรงที่ไม่มีฉัน ฉันยังไม่กล้าสนิทกับใครยังไม่กล้าให้ใจใครไปค่ะ ถึงเรื่องจะผ่านมานานแล้วแต่บางครั้งที่กลับไปรู้สึกกลับเป็นฉันคนเดียวที่เสีย กลับเป็นฉันคนเดียวที่มานั่งร้องไห้ กลับเป็นฉันคนเดียวที่ยังหวังลึกๆว่าสักวันเขาจะกลับมา สักวันเราจะกลับมาเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนเดิม..
++++++
..เพื่อนและคนรอบข้างพยายามให้เรากลับมาคุยกัน คนรอบข้างบอกว่าเราสองคนรักกันมาก เราสองคนมีทุกอย่างเหมือนกัน เราสองคนใช้ชีวิตเหมือนกัน เราคงรักกันมากสิน่ะ รักกันจนกลายเป็นแบบนี้ รักกันจนเกิดคำว่าเกรงใจ เพื่อนกันรักกันมาก หรอ? ใช่หรอ? แน่ใจหรอ?
ช่วยตอบหน่อยได้ไหมค่ะ
..ฉันรู้สึกเสียใจทุกครั้งที่มีคนถามถึงเขา( เพราะเมื่อก่อนเราไปไหนมาไหนด้วยกัน คิดง่ายๆมีเขาต้องมีฉัน เห็นฉันต้องเห็นเขา ) ร้องไห้จนรู้สึกว่าเราเองที่ทำมันพังเป็นเพราะเราเองที่อาจจะทำอะไรไม่ดีกับเขา อยู่อย่างนี้มาเกิบ 2 เดือนกินข้าวไม่ลงไม่ออกไปข้างนอก ไม่ซุ่งสิงกับใคร เพื่อนชวนไปไหนไม่ไป อยู่กับห้อง อยู่ในที่ที่เรารู้สึกเซฟใจตัวองมากที่สุด..
+++++++++++
..เรื่องนี้ผ่านมา 4 เดือนแล้วค่ะ ตอนนี้เพื่อนสนิทของเราในวันนั้นเขามีเพื่อนสนิทใหม่แล้วค่ะ เขามีคนที่เขาไว้ใจ เขาดูมีความสุขมากในพื้นที่ตรงที่ไม่มีฉัน ฉันยังไม่กล้าสนิทกับใครยังไม่กล้าให้ใจใครไปค่ะ ถึงเรื่องจะผ่านมานานแล้วแต่บางครั้งที่กลับไปรู้สึกกลับเป็นฉันคนเดียวที่เสีย กลับเป็นฉันคนเดียวที่มานั่งร้องไห้ กลับเป็นฉันคนเดียวที่ยังหวังลึกๆว่าสักวันเขาจะกลับมา สักวันเราจะกลับมาเป็นเพื่อนสนิทกันเหมือนเดิม..
++++++
..เพื่อนและคนรอบข้างพยายามให้เรากลับมาคุยกัน คนรอบข้างบอกว่าเราสองคนรักกันมาก เราสองคนมีทุกอย่างเหมือนกัน เราสองคนใช้ชีวิตเหมือนกัน เราคงรักกันมากสิน่ะ รักกันจนกลายเป็นแบบนี้ รักกันจนเกิดคำว่าเกรงใจ เพื่อนกันรักกันมาก หรอ? ใช่หรอ? แน่ใจหรอ?