ทำไมไม่มีกฏเรื่องการสวมปลอกปากหุบปากคนโห่หน่อยครับ

ในสมัยก่อน สนามกีฬาถูกสร้างมาเพื่อรองรับความเถื่อนดิบจากอารมณ์อันป่าเถื่อนของมนุษย์ครับ ความสุข ความสะใจของคนดูสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด และผู้ครองนครก็จัดหรือสร้างสนามกีฬามา เพื่อเอนเตอร์เทนคนดูจริงๆ และให้ทหารมีกิจกรรมระหว่างหยุดพักสงคราม พอตกทอดมาถึงปัจจุบัน มันก็มีการปรับเปลี่ยน แต่คอนเซ็ปต์ยังเหมือนเดิม จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมต้องสร้างสนามกีฬาใหญ่ๆ จุคนดูได้มากๆ โดยเฉพาะกีฬาที่ต้องมีการปะทะกัน การกระทบกระทั่งกันของผู้เล่น ดราม่าในสนาม การสกัดกั้นฝ่ายตรงข้าม เสียงโห่ร้องและอารมณ์ร่วมของคนดูนั่นแหล่ะ ที่ยืนยันว่าเกมนั้นสนุกแค่ไหน ไม่ว่าจะเป็น ฟุตบอล รักบี้ อเมริกันฟุตบอล ฮ็อคกี้ หรือแม้แต่มวย เพราะมันคือฝ่ายแดงกับน้ำเงิน มันมีคู่ตรงข้ามที่อยู่บนเวทีเดียวกัน หรือง่ายๆ คือ เป็นกีฬาที่ลดระดับความรุนแรงลงมาจากนักสู้โคลอสเซียมทั้งนั้น เพียงแต่ใส่กฏ กติกาลงไป แต่พละกำลังร่างกาย การปะทะ ความกระเหี้ยนกระหือรือในชัยชนะก็ยังคงเดิม


แต่กระนั้นกีฬาบางชนิดที่เริ่มและเล่นโดยคนชั้นสูง เช่น กอล์ฟ หรือ เทนนิส เนื้อหากีฬาเป็นการแข่งกับตนเองซะส่วนใหญ่ ในการที่ผู้เล่นต้องรับมือกับสถานการณ์ของเกมที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ผู้เล่นต้องใช้สมาธิและดึงทักษะสูงสุดของตัวเองออกมา ส่วนคนดูก็เสพเอาฝีมือและลวดลายของนักกีฬา คล้ายๆ การรับชมศิลปินสร้างสรรค์ผลงานศิลปะ เหมือนการดูมายากล กายกรรม หรือฟังเพลง ที่สำคัญคือ นักกีฬาทั้งสองฝ่ายไม่ได้ปะทะกันด้านร่างกายโดยตรง แม้แต่เทนนิสก็ยังบังคับว่าลูกเทนนิสต้องสัมผัสพื้นในสนามก่อน ถึงจะนับว่าลูกนั้นได้คะแนน


กีฬาที่เน้นการปะทะ : คนดูสะใจ เสพความแข็งแกร่งทางด้านร่างกาย จิตใจ ของนักกีฬา เสพดราม่าจากการแข่งขัน
กีฬาที่เน้นทักษะ : คนดูเพลิดเพลิน เสพทักษะของนักกีฬา การใช้สมอง การวางแผนแก้สถานการณ์