จขกท อายุ 27 ปี ตอนนี้ทำธุรกิจส่วนตัว เปิดร้านค้าขายเล็กๆ รายได้ก้ค่อนข้างดีพอสมควร เปิดร้านตั้งแต่ 9 โมงถึง 4 ทุ่ม ทุกวัน ใน 1 เดือนมีวันหยุด 1 วัน อยู่ร้านคนเดียว ไม่มีลูกจ้าง ทำอย่างนี้มาได้ 2 ปีละครับ ช่วงหลังมานี่ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุขในชีวิตเลย มีความเครียดสูง ปกติเป็นคนยิ้มง่าย หัวเราะง่าย ก้ไม่ค่อยจะยิ้ม แฟนที่คบกันมา 6 ปี ก้ขอเลิก เพราะเราไม่มีเวลาให้ เเล้วก้บ่นเครียด บ่นเซ็งให้เค้าฟังทุกวัน เค้าเลยเบื่ออ
เคยลองทำอะไรหลายๆอย่างเเล้ว เช่น ไปเที่ยวต่างจังหวัด พักผ่อน แต่ด้วยเวลาที่ว่างไม่ตรงกับเพื่อน เลยไม่มีใครไปด้วยได้ ไปคนเดียวก้เคย ก้รู้สึกดีอยู่ช่วงสั้นๆ กลับมาก้ลูบเดิม นัดไปกินเหล้ากับเพื่อน เที่ยวกลางคืน ก้ไม่ได้ช่วยเท่าไร เข้าวัดทำบุญ บริจาคของให้เด็กกำพร้า ก้โอเคขึ้นนิดนึง
บางวัน ถึงขั้นไม่อยากจะหลับตาลงนอนเลย เพราะไม่อยากตื่นมาทำงาน 55 รุ้สึกว่าจะเป็นโรคเครียดแล้วครับ คือพยายามคิดแล้วว่าชีวิตเราตอนนี้ดีกว่าอีกหลายๆคน มีอีกเยอะที่ลำบากกว่าเรา แต่มันก้ผ่านไปแต่ละวันอยากไม่แฮปปี้เลย
อยากขอคำแนะนำหน่อยครับ สำหรับคนที่เคยมีปัญหาคล้ายๆกันนี้ มีวิธีคิดยังไง ถึงผ่านมันไปได้
ตอนนี้อยากเซ้งร้านไปทำอย่างอื่นที่มันดีกว่านี้ แต่ด้วยภาระหนี้สินที่ยังมี เลยปล่อยไปไม่ได้
มีวิธีสร้างแรงผลักดันในการไปทำงานแต่ละวัน ยังไงมั้งครับ
เคยลองทำอะไรหลายๆอย่างเเล้ว เช่น ไปเที่ยวต่างจังหวัด พักผ่อน แต่ด้วยเวลาที่ว่างไม่ตรงกับเพื่อน เลยไม่มีใครไปด้วยได้ ไปคนเดียวก้เคย ก้รู้สึกดีอยู่ช่วงสั้นๆ กลับมาก้ลูบเดิม นัดไปกินเหล้ากับเพื่อน เที่ยวกลางคืน ก้ไม่ได้ช่วยเท่าไร เข้าวัดทำบุญ บริจาคของให้เด็กกำพร้า ก้โอเคขึ้นนิดนึง
บางวัน ถึงขั้นไม่อยากจะหลับตาลงนอนเลย เพราะไม่อยากตื่นมาทำงาน 55 รุ้สึกว่าจะเป็นโรคเครียดแล้วครับ คือพยายามคิดแล้วว่าชีวิตเราตอนนี้ดีกว่าอีกหลายๆคน มีอีกเยอะที่ลำบากกว่าเรา แต่มันก้ผ่านไปแต่ละวันอยากไม่แฮปปี้เลย
อยากขอคำแนะนำหน่อยครับ สำหรับคนที่เคยมีปัญหาคล้ายๆกันนี้ มีวิธีคิดยังไง ถึงผ่านมันไปได้
ตอนนี้อยากเซ้งร้านไปทำอย่างอื่นที่มันดีกว่านี้ แต่ด้วยภาระหนี้สินที่ยังมี เลยปล่อยไปไม่ได้