สวัสดี ไม่รู้จะมีคนเห็นกระทู้นี้ไหม เเต่ชั่งมันเถอะ
คือเรื่องของเรื่องคือ เรื่องมันเกิดเมื่อตอน ม.1 ตอนนั้นเราพึ่งเข้ามัธยมมาใหม่เราไม่ค่อยรู้อะไรหรอกเราเอ๋อๆอยู่นานเหมือนกันแต่เราก็มีเพื่อนน่ะ
ในวันที่ต้องซ้อมกีฬาสีและเป็นวันเเรกที่เราเจอพี่เขาตอนเจอพี่เขาครั้งเเรกมันเจอแบบงงๆวันนั้นพี่เขามาซ้อมสันวันนั้นมันตกมากๆเลยล่ะพี่เขาเต้นได้สุดๆพี่เขาเต้นได้สุดๆไปเลยตลกมากด้วยเรายังบอกเพื่อนเลยว่าพี่คนเนี้ยเต้นได้สุดๆจริงเรามองพี่เขาตลอดเลยจนหมดเวลาจนได้เวลากลับบ้าน ตอนนั้นเรากลับพี่เขาอยู่สีเดียวกัน คือ สีเหลือง หลังจากวันนั้นเราก็ไม่เห็นพี่เขาอีกจนมาถึงวันอาเซียนจะมีรุ่นพี่ ม.2 มาเเต่งชุดไทยเเล้ววันนั้นเราไม่ได้เรียนทั้งวันเลยวันนั้นสนุกมากจริงๆแต่เราก็บังเอิญไปมองพี่เขาจนได้ตอนเเรกเราไม่สนใจเลยเเต่เราไปเจอพี่เขาเดินอยู่เราก็ดันไปมองตาพี่เขาในดวงตาพี่เขามีความอ่อนโยนอยู่เราคิดในใจพี่เขาคงไม่ได้เเย่หรอกมั้งน่ะตอนนั้นเรารีบหลบตาเเล้วเดินไปเเล้วพอเรากลับบ้านเรารีบมาค้นหาเฟสพี่เขาเลยเเต่ก็หาไม่เจอคงเป็นเพราะเราไม่ได้ขอพี่เขาไว้เเต่นี่มันเรื่องบังเอิญหรออยู่ดีๆเราก็เจอยังง่ายดายส่ะงั้นเราจะรอช้าอยู่ทำไมล่ะเราก็เพิ่มเพื่อนดิ้จากวันนั้นเราก้เริ่มเห็นพี่เขาบ่อยขึ้นเราเริ่มทักพี่เขาไปพี่เขาก็ตอบน่ะ พอนานเข้าเราทักบางไม่ทักบาง จนเวลาผ่านมาถึงวันกีฬาอีกครั้ง เราขึ้น ม.2 แล้วพี่เขาก็ ม.3 ล่ะปีสุดท้ายที่เราจะเจอพี่เขา จากเจอกันบ่อยตอนนี้เจอกันเดือนล่ะครั้งสองครั้ง วันกีฬา เราอยู่สีเขียว พี่เขาก็อยู่สีเขียว เราก็คิดนี้มันเรื่องบังเอิญหรืออะไรกันเเน่ แต่ปีนี้พี่เขาไม่ได้เป็นสัน เวลาผ่านมาจนถึงวันปัจฉิมวันนั้นโครตมีความสุขเลย เราได้ถ่ายรูปกับพี่เขา เราได้ให้ของสำคัญที่เราตั้งใจทำเองกับมือ เวลาผ่านมา ถึง 3 เมษา 60 เราได้บอกความในใจกับพี่เขาไปแต่เราก็ผิดหวัง เราก็ไม่ได้อะไร ตอนนี้ก็ 1 ปี 10 เดือนล่ะ อีกไม่นานก็ 2 ปี ล่ะ เเต่ตอนนี้เรายังรู้สีกเสียใจอยู่เลย
เคยไหม ? ที่ลืมคนที่ชอบมานานไม่ได้
คือเรื่องของเรื่องคือ เรื่องมันเกิดเมื่อตอน ม.1 ตอนนั้นเราพึ่งเข้ามัธยมมาใหม่เราไม่ค่อยรู้อะไรหรอกเราเอ๋อๆอยู่นานเหมือนกันแต่เราก็มีเพื่อนน่ะ
ในวันที่ต้องซ้อมกีฬาสีและเป็นวันเเรกที่เราเจอพี่เขาตอนเจอพี่เขาครั้งเเรกมันเจอแบบงงๆวันนั้นพี่เขามาซ้อมสันวันนั้นมันตกมากๆเลยล่ะพี่เขาเต้นได้สุดๆพี่เขาเต้นได้สุดๆไปเลยตลกมากด้วยเรายังบอกเพื่อนเลยว่าพี่คนเนี้ยเต้นได้สุดๆจริงเรามองพี่เขาตลอดเลยจนหมดเวลาจนได้เวลากลับบ้าน ตอนนั้นเรากลับพี่เขาอยู่สีเดียวกัน คือ สีเหลือง หลังจากวันนั้นเราก็ไม่เห็นพี่เขาอีกจนมาถึงวันอาเซียนจะมีรุ่นพี่ ม.2 มาเเต่งชุดไทยเเล้ววันนั้นเราไม่ได้เรียนทั้งวันเลยวันนั้นสนุกมากจริงๆแต่เราก็บังเอิญไปมองพี่เขาจนได้ตอนเเรกเราไม่สนใจเลยเเต่เราไปเจอพี่เขาเดินอยู่เราก็ดันไปมองตาพี่เขาในดวงตาพี่เขามีความอ่อนโยนอยู่เราคิดในใจพี่เขาคงไม่ได้เเย่หรอกมั้งน่ะตอนนั้นเรารีบหลบตาเเล้วเดินไปเเล้วพอเรากลับบ้านเรารีบมาค้นหาเฟสพี่เขาเลยเเต่ก็หาไม่เจอคงเป็นเพราะเราไม่ได้ขอพี่เขาไว้เเต่นี่มันเรื่องบังเอิญหรออยู่ดีๆเราก็เจอยังง่ายดายส่ะงั้นเราจะรอช้าอยู่ทำไมล่ะเราก็เพิ่มเพื่อนดิ้จากวันนั้นเราก้เริ่มเห็นพี่เขาบ่อยขึ้นเราเริ่มทักพี่เขาไปพี่เขาก็ตอบน่ะ พอนานเข้าเราทักบางไม่ทักบาง จนเวลาผ่านมาถึงวันกีฬาอีกครั้ง เราขึ้น ม.2 แล้วพี่เขาก็ ม.3 ล่ะปีสุดท้ายที่เราจะเจอพี่เขา จากเจอกันบ่อยตอนนี้เจอกันเดือนล่ะครั้งสองครั้ง วันกีฬา เราอยู่สีเขียว พี่เขาก็อยู่สีเขียว เราก็คิดนี้มันเรื่องบังเอิญหรืออะไรกันเเน่ แต่ปีนี้พี่เขาไม่ได้เป็นสัน เวลาผ่านมาจนถึงวันปัจฉิมวันนั้นโครตมีความสุขเลย เราได้ถ่ายรูปกับพี่เขา เราได้ให้ของสำคัญที่เราตั้งใจทำเองกับมือ เวลาผ่านมา ถึง 3 เมษา 60 เราได้บอกความในใจกับพี่เขาไปแต่เราก็ผิดหวัง เราก็ไม่ได้อะไร ตอนนี้ก็ 1 ปี 10 เดือนล่ะ อีกไม่นานก็ 2 ปี ล่ะ เเต่ตอนนี้เรายังรู้สีกเสียใจอยู่เลย