เรื่องราว มันมีอยุ่ว่า......
ผมกับแฟนเราคบกันมา4ปีแล้ว ตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย ความรักในวัยก็คงเป็นรักแบบหนุ่ม-สาวมากกว่า แต่พอเราเรียนจบเริ่มทำงานแล้ว รู้สึกว่าเราทำงานคนเดียวค่อยหาเลี้ยงให้แฟน กลับรู้สึกว่าเหนื่อยที่ต้องทำงานหาเงินอยุ่คนเดียว แต่ก็ไม่กล้าที่จะทิ้งเธอ เพราะในวันที่เราไม่มีใครเธอก็ไม่เคยทิ้งเรา ถ้าถามว่ารักไหมตอบเลยว่ายังรัก แต่ความรู้สึกบอกว่าถ้ายังคบผู้หญิงคนนี้ไปก็ ชีวิตเราคงไม่มีอะไรดีขึ้น ไม่มีอนาคต (เพราะนิสัยเธอเป็นคนซื่อ คิดอะไรเองไม่ค่อยได้ ต้องค่อยให้ผมเป็นตัดสินใจให้ทุกอย่าง เป็นคนที่ไม่ค่อยมีความพยายามจะทำอะไร)เลยเป็นความรู้สึกที่ว่า "รักแต่มันยังไม่ใช่"
#บอกเลยผมไม่ได้นอกใจเธอหรือไปชอบคนอื่น เลยยังไม่มีเหตุผลที่จะทิ้งเธอไป
#เพิ่งตั้งกระทู้เป็นครั้งแรก ใช้ภาษาไม่ถูกหรือพิมอะไรผิดไป ขออภัยด้วยครับ
รักแต่มันยังไม่ใช่
ผมกับแฟนเราคบกันมา4ปีแล้ว ตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย ความรักในวัยก็คงเป็นรักแบบหนุ่ม-สาวมากกว่า แต่พอเราเรียนจบเริ่มทำงานแล้ว รู้สึกว่าเราทำงานคนเดียวค่อยหาเลี้ยงให้แฟน กลับรู้สึกว่าเหนื่อยที่ต้องทำงานหาเงินอยุ่คนเดียว แต่ก็ไม่กล้าที่จะทิ้งเธอ เพราะในวันที่เราไม่มีใครเธอก็ไม่เคยทิ้งเรา ถ้าถามว่ารักไหมตอบเลยว่ายังรัก แต่ความรู้สึกบอกว่าถ้ายังคบผู้หญิงคนนี้ไปก็ ชีวิตเราคงไม่มีอะไรดีขึ้น ไม่มีอนาคต (เพราะนิสัยเธอเป็นคนซื่อ คิดอะไรเองไม่ค่อยได้ ต้องค่อยให้ผมเป็นตัดสินใจให้ทุกอย่าง เป็นคนที่ไม่ค่อยมีความพยายามจะทำอะไร)เลยเป็นความรู้สึกที่ว่า "รักแต่มันยังไม่ใช่"
#บอกเลยผมไม่ได้นอกใจเธอหรือไปชอบคนอื่น เลยยังไม่มีเหตุผลที่จะทิ้งเธอไป
#เพิ่งตั้งกระทู้เป็นครั้งแรก ใช้ภาษาไม่ถูกหรือพิมอะไรผิดไป ขออภัยด้วยครับ