ทำไมเราถึงรู้สึกเฉยๆกะเรื่องความรัก หรือว่ามันจะถึงจุดอิ่มตัวของมันแล้ว??

เมื่อก่อนเราเป็นคนที่สนุกรู้สึกดี รู้สึกรัก เกี่ยวกับเรื่องความรักมากมาย มีคนเขามาในชีวิตของเรามากมาย มีทั้งดีและไม่ดีปะปนกันไป เราก็ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากคนพวกนั้น เมื่อก่อนเราเป็นคนที่อ่อนไหวกะอะไรได้ง่ายแต่มันต่างกับตอนนี้มากเรย เราเหมือนคนที่ไม่มีหัวใจเหมือนคนที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ หรือเราจะชินกะความรู้สึกแบบนั้นไปแล้วเรยทำให้เรารู้สึกเฉยๆ อยากอยู่กะตัวเองไม่อยากให้ใครมาก้าวก่ายหรือวุ่นวายกะชีวิตเรา? บอกามตรงว่าเราโคตรไม่เข้าใจความรู้สึกของเราเรยว่ะ  มีคัยเป็นแบบเราบ้าง ช่วยแชรืแระสบการณ์มาหน่อยน้ะ เราอยากรู้