.... ถ้าโลกส่วนตัวสูง ตามที่เข้าใจและอ่านมา
ถ้าโลกส่วนตัวสูง อยู่ในระดับ ราวๆ มัธยม master
ถ้าโลกส่วนตัวสูงจัด อยู่ในระดับปริญญาโท maximum expert
ฮิคิโคโมริ คงเป็นระดับ ปริญญาเอกเกีติรนิยม ลาสบอสของจริง
..จะว่ายังไงดีล่ะ อนุมานว่าเนื้อหาข้างล่างนี้เป็น ผม ในอีกโลกคู่ขนานแล้วกัน
เดิมทีดูผิวเผินไม่ได้เข้ามาสัมผัส ก็มองเป็น สิ่งมีชีวิต ประกอบฉาก ของคนอื่นๆ ทั่วๆ ไปในชีวิตประจำวัน ไม่ได้แต่งตัวหลุดโลก แฟชั่นล้ำสมัยจน ผู้คนต้องเอียงคอมาเหลียวมองอะไร เพียงแต่บางทีหากเป็นคนช่างสังเกตุหน่อยอาจจะมองว่า ไอนี่ดูหลุดๆ แปลกๆ หรือหากอยู่ด้วยนานๆ อาจจะโดนว่า ไม่เต็มเอาได้ อะไรประมาณนั้น etc.
ชีวิตผมน่ะเรอะ..เหอๆ พูดในสิ่งที่พูดได้แล้วกัน
เดิมทีชีวิตผมก็เหมือนคนปรกติทั่วไป ตอนเป็นวัยรุ่น ก็ใช้ชีวิตตามประสาวัยรุ่น มีแฟน มีเพื่อนปรกติ ไม่ได้มากมาย เพราะพูดไม่เก่ง ไม่ได้เป็นหัวโจก ไม่ได้มีจุดเด่น( ในด้านเรียกร้องความสนใจผู้คน )อะไรที่ทำให้สังคมรอบข้างจดจำ แต่หลังจาก 2-3 ปี ชีวิตผมเปลี่ยนไป ราวกับนรกและสวรรค์เลยทีเดียว เป็นเรื่องร้ายแรงระดับความเป็นความตาย
หลังจากนั้นมา ผมก็เหมือนเข้าไปอีกโลกนึงราวกับว่า จริงๆ แล้วนี่มันคือตัวตนเรา เมื่อก่อนบางทีต้องฝืนความเป็นตัวเองเพื่อให้คนอื่นสบายใจ แต่ให้ตายสิในภาวะแบบนี้ รู้สึกไม่ใช่ตัวตน ที่จะต้องฝืนทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง จากวันเป็นปี จากปีเป็นหลายๆ ปีจน แอบคิดเล่นๆ ว่า เราไม่ได้มีตัวตนอยู่ในโลกนี้เป็นเรื่องเป็นราวอะไร
- คนที่เรียกว่าเพื่อนได้เต็มปากน่ะ ในชีวิตนี้มีไม่กี่คนหรอก
- facebook น่ะหรอ มีสิปัดโถ่ตามสมัยนิยมล่ะนะ แต่ไม่ได้ใช้ ตามจุดประสงค์ของคนส่วนใหญ่หรอก เพราะมีไว้งั้นๆ เป็นเฟสวตาลด้วย แถมยังตั้งรูปโปรเป็น อนิเมะอีก เหอๆ มีไว้ดูข่าวกับซื้อของอย่างเดียว ถ้าจะให้ปฏิสัมพันธ์คนอื่น นั่งกดมือถือ เล่น social เป็นวันๆ ไม่มีทางหรอก ( แค่20นาทีก็เยอะละ ) ไร้สาระให้ตายสิ
- เทศกาลต่างๆ สงการต์ ลอยกระทง ไม่ไปไหน อยู่ในห้องสี่เหลี่ยม
- กินเหล้าเข้าสังคม อะไรแบบนั้น ไม่หรอก รู้สึกไม่ใช่
- เป็นไปได้ จะหลีกเลี่ยงที่ ที่มีคนอยู่เยอะๆ ( 5นาทีก็เยอะแล้ว ) รู้สึกไม่ดี รู้สึกอยากกลับบ้านเร็วๆ เหมือนพลังงานจะหมด
- ออกไปเที่ยวไหน แทบไม่เคย ถ้าต้องไปที่ที่มีคนเยอะเช่นห้าง หรือโรงหนัง ตลาด ไม่มีวันไปเด็ดขาด ต่อให้เอาปืนมาจ่อก็เถอะ ถ้าไม่มีคนไปด้วย ฟังดูย้อนแย้ง นะแต่ก็เป็นข้อยกเว้นในสถานที่เหล่านั้นแค่นั้นแหละ
- กระแสสังคม เฟอบี้เอย ไอซ์บักเกตเอย.. เข้าไม่ถึง - -"
- คุยเรื่องเทคนิค หรืออะไรที่เป็น วิชาการกับใครไม่เข้าใจหรอก บางทีโดนมองว่าแปลกๆ ด้วยซ้ำ
ก็มีแต่ weboard เท่านั้นแหละ ที่ไม่ต้องสนใจอายุและหน้าตา ไม่ต้องมีระบบอาวุโส วัดกันที่ตรรกะความคิดล้วนๆ
- ชีวิตประจำวัน 98% อยู่กับตัวเอง 2% บรรยากาศนอกห้องสี่เหลี่ยม ออกมาหาเสบียง และ หมาแมว
- หนังสือในห้องมีเยอะขนาดเปิด ร้านเช่าย่อมๆได้เลย
- ดูอนิเมะ อ่านหนังสือ ทำงานอยู่ในห้อง จนรู้สีกว่านี่เราไม่ได้พูดกับคนจริงๆ มานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
- ญาติคนอื่นมาบ้าน ต้องบอกคนในบ้านว่าไม่อยู่ หรือไม่สบาย เหอๆ ก็มันทำตัวไม่ถูกนี่
- อาหาร( ประจำ )โปรด มาม่ากระป๋อง
- ห้องมันรกเหมือนบ่อขยะ
- การทำความสะอาดห้อง ต้องใช้ความพยายามอย่างสูงงงงงง
- อยู่ในห้องนานสุด 6 เดือนไม่คุยกับใครเลยติดห้องอย่างหนัก จนย่า ต้องมาเคาะบ่อยๆ กลัวตาย
- โดนบังคับให้ออกไปนอกบ้านทีนึง ..ให้ตายสิรู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูก
- รับรู้ความเคลื่อนไหวของโลกภายนอก ได้ทางจอมอนิเตอร์เท่านั้น
- ชีวิตประจำวัน ตื่น 3 โมง เช็คคอม อ่านสือ ดูเมะ อ่านสือ อ่านหนังสือ xxx xxx หาสเบียง xxx เข้าเว็บ นอน
ผมอาจจะเป็นโรคกลัวสังคม ..ก็ไม่ใช่เพราะหากต้องสมาคมกับคนอื่นจริงๆ แล้ว ก็ไม่ได้แย่อะไร บางทีนี่อาจจะเป็นตัวตนจริงๆ ตอนเด็ก ก็มีความคิดแปลกแยก กว่าเด็กรุ่นเดียวกัน จนถูกยัดเข้าระบบ โรงเรียน เลยต้องไหลไปตามกรอบก็นั่นแหละ ..เป็นแบบนี้ก็อาจจะดีแล้ว ชาบูๆๆ
มีใครเคยมีคนรู้จัก ที่ โลกส่วนตัวสูงจัด เป็นตัวเองสูงจัด หรือ ฮิคิโคโมริบ้างครับ
ถ้าโลกส่วนตัวสูง อยู่ในระดับ ราวๆ มัธยม master
ถ้าโลกส่วนตัวสูงจัด อยู่ในระดับปริญญาโท maximum expert
ฮิคิโคโมริ คงเป็นระดับ ปริญญาเอกเกีติรนิยม ลาสบอสของจริง
..จะว่ายังไงดีล่ะ อนุมานว่าเนื้อหาข้างล่างนี้เป็น ผม ในอีกโลกคู่ขนานแล้วกัน
เดิมทีดูผิวเผินไม่ได้เข้ามาสัมผัส ก็มองเป็น สิ่งมีชีวิต ประกอบฉาก ของคนอื่นๆ ทั่วๆ ไปในชีวิตประจำวัน ไม่ได้แต่งตัวหลุดโลก แฟชั่นล้ำสมัยจน ผู้คนต้องเอียงคอมาเหลียวมองอะไร เพียงแต่บางทีหากเป็นคนช่างสังเกตุหน่อยอาจจะมองว่า ไอนี่ดูหลุดๆ แปลกๆ หรือหากอยู่ด้วยนานๆ อาจจะโดนว่า ไม่เต็มเอาได้ อะไรประมาณนั้น etc.
ชีวิตผมน่ะเรอะ..เหอๆ พูดในสิ่งที่พูดได้แล้วกัน
เดิมทีชีวิตผมก็เหมือนคนปรกติทั่วไป ตอนเป็นวัยรุ่น ก็ใช้ชีวิตตามประสาวัยรุ่น มีแฟน มีเพื่อนปรกติ ไม่ได้มากมาย เพราะพูดไม่เก่ง ไม่ได้เป็นหัวโจก ไม่ได้มีจุดเด่น( ในด้านเรียกร้องความสนใจผู้คน )อะไรที่ทำให้สังคมรอบข้างจดจำ แต่หลังจาก 2-3 ปี ชีวิตผมเปลี่ยนไป ราวกับนรกและสวรรค์เลยทีเดียว เป็นเรื่องร้ายแรงระดับความเป็นความตาย
หลังจากนั้นมา ผมก็เหมือนเข้าไปอีกโลกนึงราวกับว่า จริงๆ แล้วนี่มันคือตัวตนเรา เมื่อก่อนบางทีต้องฝืนความเป็นตัวเองเพื่อให้คนอื่นสบายใจ แต่ให้ตายสิในภาวะแบบนี้ รู้สึกไม่ใช่ตัวตน ที่จะต้องฝืนทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเอง จากวันเป็นปี จากปีเป็นหลายๆ ปีจน แอบคิดเล่นๆ ว่า เราไม่ได้มีตัวตนอยู่ในโลกนี้เป็นเรื่องเป็นราวอะไร
- คนที่เรียกว่าเพื่อนได้เต็มปากน่ะ ในชีวิตนี้มีไม่กี่คนหรอก
- facebook น่ะหรอ มีสิปัดโถ่ตามสมัยนิยมล่ะนะ แต่ไม่ได้ใช้ ตามจุดประสงค์ของคนส่วนใหญ่หรอก เพราะมีไว้งั้นๆ เป็นเฟสวตาลด้วย แถมยังตั้งรูปโปรเป็น อนิเมะอีก เหอๆ มีไว้ดูข่าวกับซื้อของอย่างเดียว ถ้าจะให้ปฏิสัมพันธ์คนอื่น นั่งกดมือถือ เล่น social เป็นวันๆ ไม่มีทางหรอก ( แค่20นาทีก็เยอะละ ) ไร้สาระให้ตายสิ
- เทศกาลต่างๆ สงการต์ ลอยกระทง ไม่ไปไหน อยู่ในห้องสี่เหลี่ยม
- กินเหล้าเข้าสังคม อะไรแบบนั้น ไม่หรอก รู้สึกไม่ใช่
- เป็นไปได้ จะหลีกเลี่ยงที่ ที่มีคนอยู่เยอะๆ ( 5นาทีก็เยอะแล้ว ) รู้สึกไม่ดี รู้สึกอยากกลับบ้านเร็วๆ เหมือนพลังงานจะหมด
- ออกไปเที่ยวไหน แทบไม่เคย ถ้าต้องไปที่ที่มีคนเยอะเช่นห้าง หรือโรงหนัง ตลาด ไม่มีวันไปเด็ดขาด ต่อให้เอาปืนมาจ่อก็เถอะ ถ้าไม่มีคนไปด้วย ฟังดูย้อนแย้ง นะแต่ก็เป็นข้อยกเว้นในสถานที่เหล่านั้นแค่นั้นแหละ
- กระแสสังคม เฟอบี้เอย ไอซ์บักเกตเอย.. เข้าไม่ถึง - -"
- คุยเรื่องเทคนิค หรืออะไรที่เป็น วิชาการกับใครไม่เข้าใจหรอก บางทีโดนมองว่าแปลกๆ ด้วยซ้ำ
ก็มีแต่ weboard เท่านั้นแหละ ที่ไม่ต้องสนใจอายุและหน้าตา ไม่ต้องมีระบบอาวุโส วัดกันที่ตรรกะความคิดล้วนๆ
- ชีวิตประจำวัน 98% อยู่กับตัวเอง 2% บรรยากาศนอกห้องสี่เหลี่ยม ออกมาหาเสบียง และ หมาแมว
- หนังสือในห้องมีเยอะขนาดเปิด ร้านเช่าย่อมๆได้เลย
- ดูอนิเมะ อ่านหนังสือ ทำงานอยู่ในห้อง จนรู้สีกว่านี่เราไม่ได้พูดกับคนจริงๆ มานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
- ญาติคนอื่นมาบ้าน ต้องบอกคนในบ้านว่าไม่อยู่ หรือไม่สบาย เหอๆ ก็มันทำตัวไม่ถูกนี่
- อาหาร( ประจำ )โปรด มาม่ากระป๋อง
- ห้องมันรกเหมือนบ่อขยะ
- การทำความสะอาดห้อง ต้องใช้ความพยายามอย่างสูงงงงงง
- อยู่ในห้องนานสุด 6 เดือนไม่คุยกับใครเลยติดห้องอย่างหนัก จนย่า ต้องมาเคาะบ่อยๆ กลัวตาย
- โดนบังคับให้ออกไปนอกบ้านทีนึง ..ให้ตายสิรู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูก
- รับรู้ความเคลื่อนไหวของโลกภายนอก ได้ทางจอมอนิเตอร์เท่านั้น
- ชีวิตประจำวัน ตื่น 3 โมง เช็คคอม อ่านสือ ดูเมะ อ่านสือ อ่านหนังสือ xxx xxx หาสเบียง xxx เข้าเว็บ นอน
ผมอาจจะเป็นโรคกลัวสังคม ..ก็ไม่ใช่เพราะหากต้องสมาคมกับคนอื่นจริงๆ แล้ว ก็ไม่ได้แย่อะไร บางทีนี่อาจจะเป็นตัวตนจริงๆ ตอนเด็ก ก็มีความคิดแปลกแยก กว่าเด็กรุ่นเดียวกัน จนถูกยัดเข้าระบบ โรงเรียน เลยต้องไหลไปตามกรอบก็นั่นแหละ ..เป็นแบบนี้ก็อาจจะดีแล้ว ชาบูๆๆ