รถบรรทุกความรู้สึก

คือเรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้คือ ชีวิตของผมในช่วงเวลานึง ซึ่งมันก็ผ่านมาได้3ปีแล้วตอนนั้นผมได้เจอกับผู้คนนึง ตอนนั้นผมอยู่ มอ5เธอ อยู่ มอ4 เธอเป็นเด็กใหม่ที่พึ่งย้ายเข้ามา คือตอนแรกๆผมก้ไม่ไดสนใจอะไรหรอก แต่พอนานขึ้นผมเริ่มมองเธอ ทุกวัน ไม่ว่าผมจะมองมุมไหนเธอก็น่ารัก เริ่มมีความรู้สึกว่าจะทำยังไงเธอที่จะได้อยู่กับเธอ ตอนนั้นผมคิดอะไรไม่ออกเลยไปถามเพื่อน แต่มันก็ดันไม่มีคำตอบให้ผมเหมือนกัน พวกมันเลยแบก ผมไปหาน้องเค้า ตรงที่น้องชอบนั่งเป็นประจำ แล้วมันก้บอกว่านี้น้องพี่คนนี้ชอบ แม้ง!!เล่นเอาผมทำไรไม่ถูกเลย คิดในใจ เอาไงดีวะ จะพูดหรือไม่พูดดี คนแม้งก้เยอะ เอาวะพูดแม้งมห้รู้ดำรู้แดงไปเลย น้องๆคือพี่อะชอบน้องมา
นานแล้ว พี่ขอจีบได้ไหม รู้ไหมน้องตอบว่า ได้ค้ะ!! แต่เหมือนกูขืนใจน้องยังไงไม่รุ้ เราคุยกันอยู่นานกว่าจะได้คบกัน ไม่เคยคุยกับใครนานเลยทั้งชีวิต ปกติก็ไม่เกินอาทิต นี้เราคุยไป3-4เดือนกว่าจะจีบน้องคนนี้ติด ที่เราทนเราอยากจะวัดใจกับตัวเองด้วยแหละ และต่อมาเราก็ตกลงเป็นแฟนกัน เราครบกันได้ไม่นานเท่าไหร่ ประมาณปี แต่ตลอดเวลาเราไม่เคย ทำอะไรดีสักอย่างเลยเรื่องดีมันก็มี แต่เรื่อง !เราเยอะกว่า สรุปเลยละกัน แล้วสักพักเราก็เลิกกันเพราะ เราเองความผิดเราเอง เราทั้งคู่ร่วมกันสร้างมา แต่เราเป็นคนเดียวที่ทำมันพัง เราเลิกกันได้ปีนึงมั้ง เนี่ย!แหละ รถบรรทุกเริ่มมาแล้ว...จู่ๆน้องเค้าก็ติดต่อกลับมาเริ่มด้วยการทักทายปกติ ถามนู้นนี้นั้นตามประสา แล้วจุ่ๆเธอก็ร้องไห้ ผมก็ตกใจสิ รออะไร ก็เลยถามน้อง เป็นอะไรร้องไห้ทำไม ร้องอยู่สักพัก ต.ก็บอกหนูพึ่งเลิกกับแฟนค้ะพี่ หนูไม่หรือจะ ทำยังไงไม่รู้จะหันไปหาใครแล้ว เราก็บอกว่า น้องยังมีพี่อยู่นะมีอะไรปรึกษากับพี่ได้ทุก ที่เราพูดไปอ่ะเพราะเราเป็นห่วง กลัวว่าจะเป็นอะไร ถามว่าเราเคยง้อที่ขอที่จะกลับไปไหมเราตอบว่าเคยแต่ก็แค่ช่วงแรกๆ แต่มันทำไม่ได้ไง
เข้าเรื่องเดิมมา!! ที่นี้น้อง.ก็เริ่มเล่าให้ฟังว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้นะ เราก็ได้แต่ให้คำปรึกษาเพราะเราทำไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว เราได้แต่บอกว่าใจเย็นค่อยคิดกันไปอย่าพึ่งไปรีบร้อนตัดสินใจ ซึ่งตอนนั้นที่พูดไปปากแม้งไม่ตรงกับใจเลยวะ
เราพยายามพูดให้น้องหยุดร้องไห้พยายามทำให้น้องหัวเราะ แล้วเราก็พูดว่าพี่สัญญาละกันว่าพี่จะเป็นพี่ต. ไปตลอด ไม่ว่าเรื่องอะไรก็มาคุยกับพี่ละกันให้พี่เป็นตัวเลือกสุดท้ายของต.แล้วกันนะ แล้วที่ก็วางสายกันไปเราก็ดีใจนะที่เราทำใหิ้ร้องหายเศร้าหายเจ็บได้ ซึ่งตอนที่เราคบกันเราไม่เคยกับแบบนี้เลย มีแต่ทำให้ร้องไห้เสียใจตลอด แล้ววันต่อมาน้องก็คืนดีกับแฟน เราเห็นเราก็โอเครนะเราไม่ซีเรียส คือน้องโอเครเราก้โอเคร และผ่านไปอีกสักพักก็มาอีกแบบเดิมเลยเราก็พูดแบบ เดิมที่เราพูด ก็เป็นแบบนี้อยู่ตลอดแต่ก้นานๆครั้ง ตัดมาปีที่ผ่านมาเราเริ่มคิดละว่าเราไม่อยากเป็นแค่พี่กับ น้องเราอยากเป็นคนที่อยู่ข้างๆ ที่นี้น้องก็เลนหายไปเลยไม่ติดต่อมา ติดต่อไม่ได้ คือทุกอย่างเราติดต่อไม่ได้เลยถามว่าเรารุ้บ้านไหมเรารู้แต่เราไม่อยากไปเพราะเราไม่มีสิทธิอะไรขนาดนั้น.. ต.หายไปได้นึงจู่ๆเราไปเจอIG ของน้อง. เราก้เลยกดติดตามไป ที่นี้รับเว้ย เราเลยทักแชทในIGไป ถาม สบายดีไหมเป็นยังไงบ้าง ฯลฯ... เธอก็ไม่ตอบกลับมา ผ่านไปเกือบเดือนจู่ๆเธอก็ตอบมา อะทีนี้เราก็ตอบกลับให้ไวเลยคับพี่น้อง
ก็คุยกันปกตินะเฮฮาไปเรื่อยเปื่อย จู่ๆน้องก็บอกว่า พี่โทรหาหนุหน่อย น้องก็ให้เบอะไว้เราก้โทรหา คุยก็ปกติสนุกสนาน ตามประสาคนไม่ได้คุยกันเป็นปี ที่นี่ก็เราว่างไปไม่ได้อะไร อยู่เว้ยน้องก็มาหาเราที่บ้าน
ด้วยความตกใจ&งง ว่ามาได้ไงวะเนี่ย เราก็ถามไปว่ามาไงเนี่ย น้องตอบ ไม่จะไปไหนดี ในใจเราคิดละว่า
มันต้องเกิดอะไรกับน้องเราแน่ ก็คุยกันได้สักพัก เราบอกจะกลับบ้านบอกพี่นะเด่วพี่ไปส่ง น้องตอบ ไม่อยากกลับอยากจะหาที่นอน อ่าเราก็ไม่ขัด เราเริ่มรู้ละว่าเกิดแะไรขึ้น เราก้เลยหาที่นอนให้ แล้วที่นี้มายาวเรา เบื่อแฟน ทะเลาะกับแฟนนู้นนี้นั้นเราก็อะเหมือนเดิม ได้แต่ให้คำปรึกษา อยากจะกอดแต่ทำไม่ได้ อยากจะจับมือก็ทำไม่ได้
ได้แต่ แบกรับความรู้สึกของน้องเราไว้ แบกมันไว้ทุกเรื่อง มันเป็นเพราะเราเองที่เป็นห่วง และใส่ใจมากเกินไปเกินก็กว่าสถานะของตัวเอง เราทำอะไรไม่ได้ ตลอดเวลาที่เราเลิกกันมา เราคอยดูอยู่ตลอดว่าน้องจะเป็นยังไงบ้าง
คอยเป็นห่วงตลอด เพราะอะไรหรอ เพราะตอนนั้นที่คบกันเราไม่เคยได้ทำอะไรแบบนี้เลย เราอยากจะชดเชยในสิ่งที่เราทำผิดไว้ มันเลยทำให้เราเป็นรถบรรทุกของความรู้สึกของแฟนเก่า ถามว่าเรายังรักไหม? เราตอบเลยว่ารัก
แต่เราไม่าอยากผิดคำพูดที่เราพูดไป เพราะกลัวว่าน้องเค้าจะหายไปอีก...
เรามันเป็นคนที่เห็นแก่ตัว.