เราเลี้ยงมินิแฮมสเตอร์ พันธุ์วินเตอร์ไวท์ไว้ตัวหนึ่งชื่อ อามุ ค่ะ ส่วนใหญ่มันชอบหนีไปหาที่ลับ ๆ ซุกตัวนอน ไม่ค่อยเยี่ยมหน้าออกมาให้เห็นเลยคิดว่ามันไม่ค่อยเชื่องเท่าไหร่ จนบางทีก็คิดไปว่าเป็นนิสัยของเผ่าพันธุ์หรือเพราะมันเกลียดเรารึเปล่า(-----) แต่บางครั้งก็มีอะไรที่ดูกันเองน่าชื่นใจ ดูไว้ใจเราโผล่มาบ้างเหมือนกัน
.
ปกติเราจะมีกล่องพลาสติกใหญ่ใบหนึ่งไว้เลี้ยงมัน ใส่ก้านปอ บ้านไม้ ถ้วยข้าวถ้วยน้ำ ของจำเป็นพื้นฐานให้เป็นอย่างดี แต่อามุจะชอบตะกายขอบกล่องขอออกมามากกว่า เราก็ตามใจ เวลาอยู่ห้องก็จะปล่อยมันออกมาใช้ชีวิตนอกกล่องอยู่ในห้อง ส่วนใหญ่มันก็จะวิ่งไปที่เดียวทุกครั้งคือริมขอบเตียง เวลาเราหลับ ตอนเช้าตรู่จัด ๆ ถ้ามันหิว อามุที่ปกติจะซ่อนตัวเงียบกริบจะออกมาเดินพาเรดเหยียบบนหน้าเรา(----) เดินผ่านมั่ง ย่ำอยู่กับที่มั่ง มุดเข้าออกฝ่ามือเรามั่ง เพื่อปลุกให้เราตื่นแล้วหยิบมันกลับไปใส่ในกล่องที่มีอาหารและน้ำ พอกินอิ่มพอใจก็ตะกายขอบกล่องให้เป็นเสียงดัง เรียกเราให้ลุกไปปล่อยมันต่อ
.
บางทีเราไม่หลับ นั่งทำงานอยู่หน้าคอม มันก็จะออกมาจากที่ซ่อน(?)โผล่หน้ามาให้เห็น วัตถุประสงค์แบบเดียวกันคือให้เราเอามันกลับไปกินข้าวและน้ำในกล่อง จะเรียกว่าเชื่องหรือแสนรู้รึเปล่าไม่รู้ แต่เราก็ดีใจที่อย่างน้อยมันก็ไว้ใจและสื่อสาร(?)กับเราเป็น(มั้ง)
.
นอกจากนั้น------ (คิดยาว ๆ) บางทีมันซ่อนอยู่ใต้เตียงในจุดที่เราเอื้อมไม่ถึง เรียกไปก็ไม่มาหาทันทีหรอก ต้องค่อย ๆ เรียกหลายครั้ง เอาไม้บรรทัดเหล็กเคาะพื้นเป็นสัญญาน(เพราะมินิแฮมสายตาไม่ดีมั้ง) ถ้ามันพอใจมันก็จะวิ่งมาหา บางทีก็วิ่งขึ้นมาบนมือบ้างก็มีเหมือนกัน แต่ไม่ถึงกับ 100% แบบสุนัขฟังคำสั่ง เหมือนมันพอใจตอนไหนก็ทำมากกว่า
.
.
.
อย่างนี้พอจะเรียกว่าแสนรู้หรือเชื่องกับเราได้มั้ยคะ ? แล้วเพื่อน ๆ ที่เลี้ยงแฮมสเตอร์หรือมินิแฮมสเตอร์มีเรื่องราวความเชื่องหรือแสนรู้ของพวกมันยังไงกันบ้าง เล่าสู่กันฟังทีค่ะ
ชวนมาเล่าความแสนรู้ของแฮมสเตอร์ที่เลี้ยงอยู่กันค่ะ
.
ปกติเราจะมีกล่องพลาสติกใหญ่ใบหนึ่งไว้เลี้ยงมัน ใส่ก้านปอ บ้านไม้ ถ้วยข้าวถ้วยน้ำ ของจำเป็นพื้นฐานให้เป็นอย่างดี แต่อามุจะชอบตะกายขอบกล่องขอออกมามากกว่า เราก็ตามใจ เวลาอยู่ห้องก็จะปล่อยมันออกมาใช้ชีวิตนอกกล่องอยู่ในห้อง ส่วนใหญ่มันก็จะวิ่งไปที่เดียวทุกครั้งคือริมขอบเตียง เวลาเราหลับ ตอนเช้าตรู่จัด ๆ ถ้ามันหิว อามุที่ปกติจะซ่อนตัวเงียบกริบจะออกมาเดินพาเรดเหยียบบนหน้าเรา(----) เดินผ่านมั่ง ย่ำอยู่กับที่มั่ง มุดเข้าออกฝ่ามือเรามั่ง เพื่อปลุกให้เราตื่นแล้วหยิบมันกลับไปใส่ในกล่องที่มีอาหารและน้ำ พอกินอิ่มพอใจก็ตะกายขอบกล่องให้เป็นเสียงดัง เรียกเราให้ลุกไปปล่อยมันต่อ
.
บางทีเราไม่หลับ นั่งทำงานอยู่หน้าคอม มันก็จะออกมาจากที่ซ่อน(?)โผล่หน้ามาให้เห็น วัตถุประสงค์แบบเดียวกันคือให้เราเอามันกลับไปกินข้าวและน้ำในกล่อง จะเรียกว่าเชื่องหรือแสนรู้รึเปล่าไม่รู้ แต่เราก็ดีใจที่อย่างน้อยมันก็ไว้ใจและสื่อสาร(?)กับเราเป็น(มั้ง)
.
นอกจากนั้น------ (คิดยาว ๆ) บางทีมันซ่อนอยู่ใต้เตียงในจุดที่เราเอื้อมไม่ถึง เรียกไปก็ไม่มาหาทันทีหรอก ต้องค่อย ๆ เรียกหลายครั้ง เอาไม้บรรทัดเหล็กเคาะพื้นเป็นสัญญาน(เพราะมินิแฮมสายตาไม่ดีมั้ง) ถ้ามันพอใจมันก็จะวิ่งมาหา บางทีก็วิ่งขึ้นมาบนมือบ้างก็มีเหมือนกัน แต่ไม่ถึงกับ 100% แบบสุนัขฟังคำสั่ง เหมือนมันพอใจตอนไหนก็ทำมากกว่า
.
.
.
อย่างนี้พอจะเรียกว่าแสนรู้หรือเชื่องกับเราได้มั้ยคะ ? แล้วเพื่อน ๆ ที่เลี้ยงแฮมสเตอร์หรือมินิแฮมสเตอร์มีเรื่องราวความเชื่องหรือแสนรู้ของพวกมันยังไงกันบ้าง เล่าสู่กันฟังทีค่ะ