มีใครเจอเหตุการณ์ทางครอบครัวแบบนี้บ้างคะ ?? เหมือนทำให้ชีวิตเราเขวไปเลย

ชีวิตเราเหมือนละครมากค่ะ เหมือนมากจนบางทีเล่าให้ใครฟังไม่มีใครเชื่อ ไม่รู้จะมีใครเจอแบบเรามั้ย พ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เรา4หรือ5ขวบไม่แน่ใจ เลิกเพราะพ่อเรามีคนอื่น แต่แม่เราก็ให้โอกาสพ่อได้เลือกนะระหว่างผู้หญิงคนนั้นกับแม่และเราพ่อจะเลือกใคร คำตอบคือพ่อเลือกผู้หญิงคนนั้นคะ เรามีพี่สาวอีกคน แต่พี่สาวคนนี้เป็นพี่น้องพ่อเดียวกันแต่คนละแม่ ถ้าให้พูดง่ายๆก็คือเราก็เป็นลูกเมียน้อยอีกคนนึง หลังจากวันนั้นพ่อเราก็ส่งพี่สาวไปอยู่ภาคนึงของประเทศ(ขอไม่พูดนะ) แม่ก็เอาเรามาด้วย มาอยู่ต่างจังหวัด เราก็มาอยู่กับตายาย แม่เราก็กลับไปใช้ชีวิตต่อทำงานที่กรุงเทพแม่เราไม่ค่อยมีฐานะเพราะตอนอยู่กะพ่อก็ค่อนข้างสบาย พอเลิกกะพ่อแล้วเหมือนต้องเริ่มต้นใหม่ สร้างตัวเองใหม่ เราก็มาเรียนที่ต่างจังหวัดกับตากับยายใช้ชีวิตก็สุขสบายดี หลังจ่กนั้นพ่อไม่เคยติดต่อเรากลับมาอีกเลย แต่ด้วยความเป็นเด็กเราไม่รู้เรื่องเราก็คิดถึงพ่อ ตอนนั้นแม่มารับเราไปกรุงเทพช่วงปิดเทอมพอดี แล้วขับรถผ่านที่ทำงานพ่อ เราจำได้ ตอนนั้นเรา7ขวบ เราบอกแม่ว่า "แม่หนูคิดถึงพ่อ" แม่หันมามองหน้าเราน้ำตาคลอ จอดรถแล้วกดเบอร์พ่อให้เรา พ่อรับสาย "ฮัลโหลสวัสดีครับ" เรา "พ่อจำหนูได้มั้ย" พ่อ "น้อง...หรอลูก" เราร้องไห้ได้แต่บอกกับพ่อว่าคิดถึง แต่ไม่ได้เจอระหว่างนั้นเราโทรติดต่อพ่อตลอด แต่ตากับยายไม่รู้ เราเมมเบอร์พ่อไว้ในโทรสับว่า พ่อ วันนั้นเราวางโทรสับไว้หัวเตียง ยายเรานั่งรีดผ้าอยู่ ยายเราเห็นมีคนโทรมาหยิบโทรสับมาดู เบอขึ้นชื่อว่า พ่อ ยายกดตัดสาย เราโดนด่าคะ ทางตากะยายเกลียดพ่อเรามาก เราได้แต่ขอร้องเค้าว่าเราขอแค่ติดต่อก้ได้ ยายตัดสินใจคุยกับพ่อเรา แล้วถามว่าจะส่งเสียเรามั้ยอะไรประมานนี้ พ่อบอกกับยายว่าจะส่งเสียเราเดือนละ3000บาท ยายเราก้โอเค หลังจากนั้นชีวิตเราก้โอเครู้สึกมีความสุขมากขึ้น แต่ชีวิตคนเรามันมีความสุขได้ไม่นานหรอก พอพ่อเราซื้อบ้าน ชีวิตเราเริ่มรู้สึกว่ามีแต่คนอิจฉาหรืออยากจะแย่งทุกสิ่งอยากไปจากเรา เราเริ่มเกลียดแม่เลี้ยงตัวเอง ที่แย่งพ่อเราไม่พอ ยังจะกีดกันเรากะพ่ออีก เราก้ไม่ได้อยู่กะพ่อนะ จนเราจบป.3อายุประมาน9ขวบเราย้ายมาเรียนกรุงเทพกะแม่ตอนป.4พอป.5-6เราก้มาอยู่กะพ่อ ตลอดเวลาที่เราอยู่กะพ่อ เราต้องนอนกะลูกแม่เลี้ยงสองคนญ1ช1กะพี่สาวเราแล้วก้เรา สี่คน นอนใน1ห้อง พ่อเราเลยซื้อเตียงสองชั้น เราก้ชอบนะ แต่เรารู้สึกว่าทุกสิ่งอย่างในห้องนี้ ทีวี แอร์ เป็นของเค้าหมดเราไม่มีสิท แอร์เค้าชอบหนาวเค้าจะเปิดเท่าไหร่ก้ได้ ในขณะที่เราขี้หนาว ทีวีเค้าจะเปิดดึกแค่ไหนก้ได้ ทั้งๆที่พน.เช้าเราต้องเรียน เราไม่มีสิทเลือกช่องนะเวลาอยากดูอะไร หลังจากนั้น เค้าก้กลั่นแกล้งเรามาตลอดจนเราอยู่ไม่ไหว เรามีปันหาทะเลาะกันกับแม่เลี้ยงบ่อยมาก เราก้บอกพ่อนะ แต่พ่อก้เชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง แต่ปกป้องเราไม่ได้เลยแม้แต่นิด(เลือดของความเป็นพ่อคงไม่แรงเท่าเลือดของแม่ที่ทนทรมานคลอดเราออกมา) จบป.6ขึ้นม.1เราย้ายมาอยู่กะแม่ แม่เราอยู่กรุงเทพพ่อเราอยู่ปริมณฑลไม่ได้ไกลกันมากเท่าไหร่ เราเลยตัดสินใจอยู่กะแม่ดีกว่า เสาอาทิตพ่อก้มารับเราที่รร.ทุกวันศุกร์ตอนเย็น หกโมงบ้างทุ่มบ้าง รับเสร้จก้จะพาไปกินนั่นนี่ แบบนี้เกือบทุกอาทิต แต่ระหว่างที่เราไปอาทิตย์ละสองวัน เค้าก้ยังหาเรื่องมาแกล้งเราได้ตลอด แต่เราทำไรไม่ได้เราเป็นเด็ก ได้แต่เงียบ มีปากเสียง กันบ้างหลายๆครั่ง เราอยู่กับแม่เราได้นอนกอดแม่ทุกวัน แม่ก้มีแฟนใหม่นะ แต่เค้าดีกะเรามาก แม่เลือกเราเสมอ แฟนแม่ไม่เคยแตะเราได้แท่แต่ปลายเล็บ บางทีเสื้อผ้าชุดนร.ต้องรีดให้เราอีก เค้าดีจนเรารักเค้าเหมือนพ่อเราอีกคน แต่เรานอนกะพ่อ เราไม่มีสิทได้นอนกอดพ่อ ไม่เคยได้นอนกะพ่อ ห้องพ่อจะเข้าทุกครั้งต้องขอนุญาต เราไม่ซีเท่าไหร่ เรียนม.1ได้ปีเดียว แม่เรามีปัญหานิดหน่อย เลยต้องส่งเรากลับไปเรียนต่างจังหวัดกับตายายอีกครั้งเรียนต่อม.2-3 ระหว่างนั้นเราก้เริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ เราเริ่มรู้สึกว่าเราเริ่มทำอะไรหลายๆอย่างได้ ตอนเรามาเรียนต่างจังหวัด พ่อก้ยังมารับเราบ่อยๆนะเสาอาทิตหรือวันหยุดยาวๆ ก้ยังมีเหตุการณ์กลั่นแกล้งเราอยู่เสมอ จนเราขึ้นม.4เราขออนุญาตตายายและแม่มาอยู่กะพ่อ ไม่มีใครอยากให้เรามาเลยกลัวเราทะเลาะกะแม่เลี้ยงละแม่เราต้องเดือดร้อนไปรับดึกๆบ่อยๆ เราบอกเราโตแล้วเราโอเค เราอยู่ใครอยู่มัน พ่อเราซื้อบ้านใหม่อีกหลัง ห้องนอนมีแค่เรากับพี่สาว ซึ่งเราโอเคนะ พอเราย้ายมาอยู่เราก็ไม่มีปันหากะแม่เลี้ยงจริงๆนะ แต่..เราดันทะเลาะกะพ่อตัวเองบ่อยส้ะงั้น ช่วงเทอมแรกไม่เท่าไหร่ ยังพอคุยกันไหว พอมาปลายๆเทอมแรก แม่เราเริ่มเดือดร้อนต้องมารับเวลาดึกๆบ่อยๆ เพราะทะเลาะกะพ่อ ไล่เราออกจากบ้านบ้าง ตบเราเข้ากำแพงบ้าง ไม่ให้เราไปบ้านเพื่อนพอเราเอาเพื่อนมาบ้าน ก้มารุมทำร้ายเรา ตบเรา เรายอมรับนะ เลือดแม่เราแรงไม่เคยยอมใคร พ่อตบเราเราไม่เคยสู้ แต่พี่สาวของพ่อตบเราเรายอมไม่ได้ เราสู้คะขอตบกลับส้ะทีเถอะ เป็นใครไม่เคยเลี้ยงเราแม้แต่บาทเดียว มาทำกับเราแบบนี้ไม่แคร์หรอกไม่ได้หาให้กิน หน้าก็ไม่ได้เหมือนแม่ วันนั้นพ่อไล่เราออกจากบ้าน เราคว้าโทรสับได้เราออกมาจากบ้าน ไม่มีตังซักบาท เราออกมาจากบ้านเวลาเกือบตีหนึ่ง แล้วซอยเข้าหมู่บ้านเรามืดและเปลี่ยวมากก สองข้างทางเป็นป่าเกือบครึ่งทางได้ แล้วตรงข้ามหมู่บ้านเราพวกก่อสร้างเยอะ เพราะกำลังสร้างอีกหนึ่งหมู่บ้าน แต่เราต้องเดินเดินออกไป กลัวก้กลัว เราโทรบอกให่แม่มารับเราเราจะรออยู่แถวๆนั้น แม่รีบมา แม่มาถึงบอกเราว่าพ่อโทรมาถามแม่ว่า ลูกโทรไปหามั้ย แม่เราเลยถามทำไม?อยู่กะลูกเลี้ยงลูกยังไงทำไมโทรมาถามชั้น เค้าก้บอกทะเลาะก้ลูก แม่เราก้ไม่ได้บอก พอถึงคอนโดแม่ถึงโทรไปบอกว่าเราไปหาแม่ที่คอนโด แล้ววันนั้นเป็นวันอาทิต เราต้องหยุดเรียนประมานสามวัน เพราะเหตุผลหลายๆอย่าง เป็นแบบนี้เกือบทุกอาทิต มันเริ่มทำให้เราไม่อยากเรียน เริ่มทำให้เราท้อ ไม่มีกำลังใจ จากเด็กที่ตั้งใจเรียนในระดับหนึ่งกลับกลายเป็นเด็กโดดเรียน ไม่ไปเรียน ไปก้ไม่เข้า ไปสาย แบบนี้ประจำ การเรียนเราเริ่มตกต่ำ จนเทอมสองมา เราต้องย้ายมาอยู่ห้องเช่าใกล้โรงเรียนกับแม่ แม่เป็นลูกจ้างธรรมดา ตอนแรกพ่อก้จะส่งเราเรียน เราไปเรียนได้ประมาน2เดือนไปบ้างไม่ไปบ้าง มันก้จะขึ้นโทรสับพ่อตลอด เค้าส่งเงินให้เราอาทิตละ1200แค่3อาทิตหลังจากนั้นเราไม่เคยได้เห็นเงินเค้าอีกเลย เราโกหกแม่สารพัด ว่าเราไปเรียน แต่เราไม่ได้ไป จนครูประจำชั้นโทรไปบอกเรื่องทั้งหมดกับแม่ แม่เราร้องไห้หนักมาก ผิดหวังในตัวเรา หลังจากปีใหม่ เราบอกแม่เราขอดรอป เรารู่สึกว่าเราแย่ พอเราขอดรอป เราบอกเค้าเลยว่าเราขอเที่ยวนะ เที่ยวให้พอ แล้วจะกลับไปเรียน ขอเรียนรู้ชีวิตจริง เราเทียวกลางคืนทุกวัน ผับ บาร์ ร้านเหล้า อยู่กับมอไซบิ้กไบท์ ออกทริป ไปทะเลเกือบทุกอาทิต แต่เราไม่เคยขอเงินแม่เลย เราหาเงินเอง ไปออกทริปไปเที่ยวก้มีเพื่อนๆพี่ๆพาเราไปออกเงินให้เราทุกครั้ง เค้าชอบเราที่เราเฟรนลี่ เข้ากับคนง่าย นิสัยดูโต พอใกล้ถึงเวลาที่เราต้องเรียน แม่บอกกับเราว่า กลับไปเรัยนต่างจังหวัดนะ เพราะตากับยายเป็นสองคนที่คุมเราได้ดีที่สุด แล้วไม่ปล่อยให้เราอดตายแน่นอน เราก้โอเค แต่ใจจริงๆเราไม่ได้อยากไปนะ เราเจอเพื่อนที่ดีกับเรามาก เราใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนคนนี้หลายเดือน แล้วต้องมาจากกัน เราแย่ เราติดเพื่อนยอมรับ เรามีเพื่อนคนเดียวที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน แล้วเราเชื่ออะว่าคนนี้ดี เราไปเข้าห้องน้ำมันยังตามเราไปเลย5555 แต่เราก้ตัดสินใจไปเรียนตจว.เพื่ออนาคตของตัวเราเอง เรามาเรียนต่อสายอาชีพปวช.ปี1 พ่อเราไม่ส่งเสียเรา เพราะก่อนหน้านี้มีปันหากัน คือวันนั้นเรากลับบ้านเที่ยงคืนครึ่ง พ่อเราด่าหนักมากโทรตามเป็น10สาย เรากลับบ้านมาให้ลูกพี่ลูกน้องที่มาอยู่เปิดประตูให้ เราก้กะจะขึ้นห้องไปนอนเราเหนื่อยเราไปทำงานมา แต่ห้องล้อคเราเข้าไม่ได้ พ่อล้อคเพราะคิดว่าเราจะต้องไปเคาะประตูเรียก แต่เราไม่เคาะ เราไม่อาบน้ำ ยืมกางเกงขาสั้นของลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้ชายมาใส่ แล้วเราก้บอก เอาหมอนมาเดี๋ยวเราจะนอนพื้นข้างเตียง เค้าบอกไม่เป็นไรขึ้นมานอนข้างบนดิไรงี้ เราก้ไม่ได้คิดไรอะคือ เป็นพี่น้องกันมานาน ตีสามเราหลับ ไม่รู้สึกตัวเลยเราเหนื่อยมาก จนเรารู้สึกตัวอีกทีตอนประมานตี5เค้าพยายามจะข่มขืนเรา นิ้วเค้าเข้ามาอยู่ใน..เรา แต่พอเรารู้สึกตัวเราก้เอาออกแต่แรงเค้าเยอะนะเราก้พอสู้ได้ พอเราเอาตัวเค้าออกไปได้เรากลัวมากเราร้องไห้เราสั่นไปหมด ไม่คิดว่าจะมาเจอเรื่องร้ายขนาดนี้ เราคว้าโทรสับได้เปิดเฟสดู แฟนเราเห็นเราออนโทรมาพอดี เราเลยบอกให้เค้ามารับประมาน เที่ยงๆเราตื่นเค้าก้มารับ แล้วเราก้ไม่กลับบ้านอีกเลย พ่อโทรมาหาเราบอกให้เรากลับบ้านแต่เรากลัว เราพูดกะพ่อว่าพ่อหนูมีไรจะบอก พ่อบอกว่าอย่าให้กูเครียดกะไปมากกว่านี้น้ำตาเราไหลเราพูดไรไม่ออกไม่กล้าพูดละบอกว่างั้นหนูไม่พูดดีกว่าเดี๋ยวพ่อจะเครียดไปมากกว่านี้ เราเลยบอกเค้าว่าไม่ต้องห่วงเรานะ เรามาวันเกิดเพื่อน เย็นวันนั้นเราก้ให้แฟนมาส่งบ้านเพื่อนที่เราอยู่ด้วย หลังจากวันนั้นเรากลับบ้านที่ตจว.เพื่อนเรามาส่งขับรถมากะแฟนนางเรามาถึงขึ้นห้องเราเล่าให้แม่ฟังเช้ามาแม่เล่าให้ตากะยายเราฟัง ตากะยายเราโมโหมากจะเอาเรื่อง แต่ทำไรไม่ได้ หลักฐานไม่มี เราไม่ได้โวยวาย เพราะเรากลัวเค้าทำไรเราอีก ตาโทรไปบอกพ่อพ่อไม่เชื่อกลับบอกว่าเราอะไปโดนใครทำไรมาจากข้างนอกแล้วโทษคนในบ้าน เรานึกในใจพ่อเราเห็นเราเป็นคนแบบไหน นี่เราเป็นลูกเค้าจริงๆรึปล่าว ทำให้ทุกวันนี้เราคิดมาตลอดว่าพ่อเราแท้ๆตายไปแล้ว ตายไปจากใจเราเลย