ขอพื้นที่ระบายปัญหาชีวิตนะคะ

สวัสดีดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของหนู ลังเลอยู่นานว่าจะลงตั้งดีหรือเปล่า แต่ก็ตัดสินใจตั้งเพราะไม่กล้าระบายความอึดอัดนี้กับใคร แหะๆ
          ก่อนอื่นต้องท้าวความไปตอนเด็ก พ่อกับแม่เลิกกันตอนหนูได้ 7 ขวบ หนูอยู่กับพ่อและพี่สาว ส่วนแม่หนูแต่งงานใหม่ค่ะ พูดไปแล้วก็เหมือนละคร555 บรรดาญาติพี่น้องของพ่อไม่มีใครชอบหนูสักคนเลยค่ะ ตอนเด็กๆ (พ่อไปทำงานกรุงเทพฯ หนูอยู่กับพี่สาวสองคนค่ะ ) หนูพยายามที่จะผูกมิตรกับญาติๆนะคะ ตามประสาเด็ก อยากให้ผู้ใหญ่เอ็นดู อยากให้ย่ารักหนู เหมือนที่รักหลานคนอื่นๆ แต่ก็ไม่เคยอยู่ในสายตาเลยค่ะ ย่าไม่เคยแม้แต่จะยิ้มให้หนูกับพี่ บรรดาน้าอาก็ไม่เคยเหลียวแล พากันเมินหมด เวลาเกิดเรื่องไม่ดีก็จะโทษหนูกับพี่เสมอ หลานคนอื่นไม่เคยผิด มีครั้งนึงหนูจำได้จนถึงทุกวันนี้ คือตอนนั้นสร้อยทองย่าหาย แล้วไม่มีการถามอะไรทั้งนั้น ทุกคนลงความเห็นว่าพี่หนูเป็นคนขโมย แล้วก็ตีพี่หนูด้วยด้ามไม้กวาดอย่างแรงจนหัก แล้วรู้ไหมคะว่าสร้อยนั่นอยู่ที่ใคร [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้มันอยู่ที่บ้านของอาหนูที่เป็นครู(สามีเป็นตำรวจ)ที่มีลูกแสนน่ารัก 1 ในบรรดาแก๊งค์หลานรักของย่านั่นเอง555 แล้วทุกคนก็ปล่อยเบลอค่ะ ไม่มีแม้แต่คำขอโทษ ตอนนั้นหนูแค้นมากค่ะ โกธร เกลียดทุกคน
          พี่หนูตอนนั้นน่าจะประมาณมอต้น คงเพราะความกดดันจากบรรดาญาติๆ เลยทำให้พี่อารมณ์แปรปรวน โมโหง่ายมากตอนนั้น เคยอารมณ์รุนแรงถึงขั้นจับหัวหนูทุบเสาจนฟันหักเลยค่ะ ไม่รู้ทุบอิท่าไหนเหมือนกัน5555 เลือดเต็มปากเลย กลัวมากเลยวิ่งหนีไปหลบอยู่ใต้สะพาน อยากร้องไห้แต่ก็ไม่กล้ากลัวโดนตีอีก จะไปขอให้ย่าช่วยก็คงไม่ได้อะไร แต่สุดท้ายพี่ก็ลงมาตามค่ะ ขอโทษใหญ่เลย5555 [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้แต่ขอโทษไปก็ไม่ได้ช่วยทำให้ฟันหนูงอกกับคืนมานี่ ตอนนั้นเกลียดย่าไม่พอ เกลียดพี่อีกค่ะ5555
          SKIP ข้ามไทม์ไลน์ย่อยๆไปเนาะ เรื่องราวก็วนลูปแบบนี้ประมาณปีนึง พ่อหนูก็กลับมาอยู่ถาวรละค่ะ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้อยากบอกว่าญาติทุกคนนี่จากหลังตีนเป็นหน้ามือเลยค่ะ555
          ละหนูก็ประสบปัญหาใหม่ นั่นก็คือ "ลูกไม่มีแม่" โดนเพื่อนล้อประจำ โดยเฉพาะ A คู่อริหนู (ที่หนูไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้มัน) และด้วยความที่หน้าตาหนูไม่ได้ดี เรียกว่าขี้เหร่ดีกว่า555 สกปรก ซกมก มอมแมม เป็นเหา ผิวก็ไม่ดี เสื้อผ้าก็ไม่รีดค่ะ แต่ดีที่หนูค่อนข้างหัวเร็ว เรียนรู้ไว เลยได้ที่สองของห้องมาตลอด (แน่นอนว่า A ที่1) [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้แต่ตอนป.6 หนูได้ที่1 ชนะนางได้ สะใจเบาๆ หึ เลยนอกจากจะโดนล้อว่าไม่มีแม่แล้ว ยังโดนด่าว่าตุ๊กแกบ้าง คางคก อิแม้วงี้ สารพัด ตอนป.ต้นไม่มีใครคบเลยค่ะ สภาพแวดล้อมที่บ้านก็ไม่ดี ที่โรงเรียนก็ไม่ดีอี้กก เศร้าค่ะ
          วันแม่ทุกปีหนูจะไหว้ครู เพราะพ่อไม่ยอมมาเป็นแม่ให้ เพราพ่อบอกว่าพ่อเป็นผู้ชาย ปีแล้วปีเล่าที่หนูต้องเจอกับคำถามที่ว่า แม่มีงไม่มาหรอ ลูกไม่มีแม่ อิแม่ไม่รัก ร้องไห้คนเดียวมา 5 ปี จนป.6 หนูมีการแสดงวันแม่ แต่ก็ไม่มีแม่มาดู ไม่มีใครมาดูหนู ทุกคนมาเพื่อดูลูกตัวเองทั้งนั้น วันนั้นหลังจากแสดงเสร็จหนูก็เลยหนีออกมาจากงานแล้วกลับบ้านเลย สาบานกับตัวเองในใจว่าจะไม่ไหว้ครูอีกแล้ว ไม่มีแม่ก็ไม่เป็นไร แค่ไม่ไหว้ใครก็จบ วันนั้นหนูไม่ร้องไห้เลยค่ะ เป็นปีแรกเลยตั้งแต่พ่อกับแม่เลิกกัน
          ไม่นานพ่อก็แต่งงานใหม่ หนูก็ไม่มีปัญหาอะไรนะคะ อ้อ ลืมบอกไป พี่หนูไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯแล้วค่ะ หลังจากแม่ใหม่ย้ายมาอยู่บ้าน เค้าก็ทำงานบ้านหมดเลยค่ะ ช่วยพ่อทำงานอย่างขยันขันแข็ง เป็นคนดีมาก หนูก็เริ่มเฟดตัวเอง ตอนนั้นเริ่มน้อยใจพ่อที่สนใจแม่ใหม่ แต่พี่ก็บอกว่าความสุขของพ่อ ก็ให้ปล่อยพ่อไป หนูเหงา.. หนูเลยเริ่มหันมาอ่านนิยาย เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยคลายเหงาให้หนูได้ เลยกลายเป็นว่าเช้าจรดเย็นหนูหมกอยู่กับนิยายอย่างเดียว เริ่มไม่คุยกับใคร ไม่เข้าหาใคร มนุษยสัมพันธ์ค่อนข้างติดลบ
          แล้วด้วยความที่หนูอ่านนิยายเยอะมาก อ่านทุกแนวไม่ว่าจะใสๆวัยรุ่น โรแมนซ์ ท่านชีคทะเลทราย แฟนตาซี เกมออนไลน์ สืบสวน ดราม่า ผี สลับร่าง ข้ามเวลา แม่มด ไสยศาสตร์ หรือแม้กระทั่งวาย [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้ตอนนี้เป็นสาววายค่ะ มั่นคงในลัทธิมาก ไม่วายไม่อ่าน เลยทำให้หนูค่อนข้างหัวโบราณ เกลียดคนที่ไม่รักนวลสงวนตัวมาก เพื่อนหนูคนนึงเรียนไม่จบม.1 เพราะแต่งงาน เป็นคนเดียวที่หนูเคยเตือนเค้า แต่โดนด่ากลับมาว่า ก็เลยปล่อยค่ะ ชีวิตใครชีวิตมัน ต่อๆ หนูเลยไม่ชอบคุยกับเพื่อนผู้ชาย ไม่มีเพื่อนผู้ชายเลยค่ะ มีเพื่อนสนิทจริงๆแค่2คน ปัจจุบันเหลือคนเดียวแล้ว
          จากที่แค่เฟดตัวเองออกจากผู้ชาย กลายเป็นเฟดออกจากทุกคน ไม่ว่าจะเป็นพ่อ พี่ หรือคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อนสนิท อยู่ในโลกส่วนตัว อยู่แต่ในห้องอ่านนิยายในวันหยุด พูดกับพ่อแต่ละวันแทบนับคำได้ กับแม่ใหม่ก็เหมือนกัน เริ่มหันหน้าเข้าโซเชียล ใช้เวลาอยู่กับมือถือทั้งวัน ห่างมือไม่ได้เลยค่ะ มันจะรู้สึกไม่สบายใจถ้าไม่ได้ถือมัน หรืออ่านนิยายในนั้น
          เพราะเหตุนี้หนูเลยไม่รู้จักใครในหมู่บ้านเลย นอกจากคนละแวกบ้านเท่านั้น เพราะเอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้านไม่ไปไหน เคยโดนพ่อด่าครั้งนึงว่าทำไมไม่หัดออกไปข้างนอกบ้าง รู้จักใครในหมู่บ้านนี้บ้าง? แต่จะให้หนูออกไปหาใครล่ะ แล้วไปทำไม ไม่ไดมีธุระด้วยสักหน่อย แต่ก็ไม่กล้าพูดค่ะ เงียบ
ทุกครั้งเวลาเกิดปัญหาหนูจะเงียบเสมอ ไม่ว่าจะผิดหรือถูก แล้วค่อยมาร้องไห้เงียบๆคนเดียว
          อ้อ หนูลืมเล่าไปเลยว่าตอนนี้หนูรู้สึกเฉยๆกับญาติๆแล้วนะคะ โดยเฉพาะย่า ทุกวันนั้บ้านย่าหนูไม่ไปเหยียบเลยค่ะ ทั้งๆที่อยู่ข้างๆกัน ทุกคนเป็นธาตุอากาศสำหรับหนู จะมาทำดีด้วยตอนนี้มันก็สายไปแล้วค่ะ หนูไม่ต้องการ
          หนูกลายเป็นคนกลัวการพบปะคนเยอะๆ สังคมใหม่ๆ หนูไม่สามารถบังคับตัวเองให้เป็นฝ่ายชวนคุยได้เลย แล้วก็ไม่ค่อยมีใครอยากมายุ่งกับหนู เพราะเวลาอยู่กับคนเยอะๆหน้าหนูจะนิ่งมาก ด้วยเป็นคนหน้าโหด เวลานิ่งๆเลยเหมือนกับโกรธใครมางั้น555 แต่หนูก็มีเพื่อนนะคะ555555
          ตอนนี้หนูอยู่ม.ปลายค่ะ จะขึ้นม.5แล้ว มีแฟนคนนึง(คนแรก)เป็นผู้หญิงค่ะ คบกันได้ 3 เดือนแล้ว หนูไม่เคยบอกรักเค้าเลย เพราะหนูยังไม่ได้รัก หนูถือเรื่องนี้มากๆ หนูจะไม่พูดจนกว่าหนูจะรู้สึกจริงๆ เอิ่ม5555
          สุดท้ายนี้ขอบคุณที่ให้พื้นที่หนูระบายนะคะ อาจะเรียบเรียงประโยคหรือเหตุการณ์แปลกๆต้องขอโทษด้วยนะคะ หนูจะพยายามปรับตัวให้ดียิ่งขึ้นค่ะ ขอบคุณค่าาา

ปล. เมื่อยมือ55555