ขอความคิดเห็นค่ะ
กระทู้แรกผิดถูกยังไรรบกวนให้คำแนะนำด้วยค่ะ
ขอแทนตัวเองว่า เรา นะคะ
เราอายุ20ปี กำลังเรียนมหาลัยของรัฐแห่งหนึ่ง เรามีแฟนเพศเดียวกันอยู่ด้วยกันพี่เขาทำงานแล้วค่ะ อายุมากกว่าเรา3ปี คบกันตั้งแต่เราม.5ตอนนี้ปี2แล้ว ช่วงที่เราไปอยู่หอ(ปี1) พี่เขาไปอยู่กับเรายอมทิ้งงานทิ้งบ้านไป ตอนนั้นยอมรับเลยว่ารักเขามาก ยิ่งเขายอมทำแบบนี้คิดแต่ว่าเขารักเรามาก พี่เขาว่างงานอยู่หลายเดือนเลยค่ะ แปลว่าช่วงนั้นที่บ้านเราเป็นคนส่งเรื่องค่าใช้จ่าย และเราขายของออนไลน์ช่วงแรกยังบูมอยู่รายได้เดือนละ1-2หมื่น ช่วงแรกๆไม่มีปัญหาอะไรเลย จนเริ่มขายของไม่ได้เริ่มสะดุด และพี่เขาก็ได้งานเงินเดือน 9พัน ต้องส่งให้ที่บ้าน4พัน ที่เหลือใช้ด้วยกัน ก็แน่ว่าค่าใช้จ่ายเยอะกว่าอยู่แล้วแค่ค่าหอก็5พันแล้วไม่รวมน้ำไฟ เราสะดุดมาตลอด ทะเลาะกันหลายรอบมากๆเรื่องเงิน เราไม่มีเงินเก็บเลย จากที่ขายของได้เยอะๆก็น้อยลงเหลือเดือนละไม่กี่พันบาท บางเดือนถึงกับต้องของแม่เพิ่ม(ปกติพ่อเป็นคนให้เงินกินรายเดือน)
ช่วงปีสองเทอมสองแม่เราซื้อบ้านใหม่เลยอยากให้เรากลับไปอยู่บ้าน แล้วขับรถไปกลับ ซึ่งช่วงนั้นเรามีปัญหากับพี่เขาบ่อยมาก เรายิ่งอยากกลับบ้าน เราเลยบอกพี่เขาไป สรุปก็ทะเลาะกันอีกเขาว่าเราทิ้งเขา มาก็มาด้วยกันทำไมจะทิ้งกลับบ้าน เราไม่ได้จะเลิกนะคะ เราไม่เคยคิดจะเลิกเลย แต่เราจะโดนบอกเลิกเกือบทุกครั้งที่ทะเลาะกัน มันบั่นทอนจิตใจเรามากเลยค่ะคำนี้ ตอนนั้นก็รู้สึกผิดที่เราจะทิ้งเขา เราเลยไปบอกแม่ แม่เราก็เลยหางานให้ใกล้บ้าน สุดท้ายได้กลับมาอยู่ที่บ้านแม่ด้วยกัน
พอกลับมาอยู่บ้าน เรากับพี่เขาก็ไม่ค่อยทะเลาะกันเรื่องเงิน แลดูจะเข้าใจกันมากขึ้นด้วยซ้ำ
จนกระทั่ง..
แม่เราบอกเราให้ผ่อนรถ เพราะแม่ผ่อนบ้านแล้วผ่อนไม่ไหว(บ้านเก่าแม่ไม่ได้ผ่อนเป็นของตาและแม่ขาย) เราทั้งอึ้งและงง เราเนี่ยนะจะทำได้ แม่เคยบอกเรื่องเราต้องช่วยแต่คือเราเรียนจบแล้ว ช่วงนั้นเราขายของเริ่มดีขึ้นจากเดิม ประมาณนะคะ เกือบหมื่นถึงหมื่นหน่อยๆ แล้วแต่เดือน เราพึ่งมีเงินเก็บจากการขายของหมื่นแรก พอแม่เห็นว่าเราพอมี แม่ก็มาบอกเราว่าให้ช่วย
ขอชี้แจงเรื่องการเงินนะคะ เรากู้เรียน พ่อและย่าเราเป็นคนส่งค่ากินเป็นรายเดือน8พันบาท เงินที่พ่อให้ใช้เติมน้ำมันและกินตอนไปเรียน แต่ตัวเราอยู่บ้านแม่ เงินจากการขายของไว้ซื้อของที่อยากได้และประเด็นหลักคือเราอยากเรียนต่อโทเลย ไม่อยากต้องทำงานด้วยเรียนด้วย เพราะพ่อเราชัดเจนว่าจะส่งแค่จบตรี เราเลยยิ่งต้องเก็บ ส่วนแม่จะออกค่าใช้จ่ายที่บ้าน เราช่วยซื้อของใช้และกับข้าวเดือนละหลายพันบาทอยู่ค่ะ
ต่อเรื่องพี่เขานะคะ
พี่เขาช่วยแม่เราเดือนละ2000บาท คือรวมค่ากินข้าวเย็นและน้ำไฟเน็ตและอื่นๆที่ใช้ในบ้าน แม่โอเคกับที่พี่เขาช่วย (พอใจแค่ไหนไม่ทราบ)
ช่วงที่ย้ายบ้านเราค่อยข้างเครียด เพราะแม่จะอะไรๆก็ให้เราทำ เราจัดการ มาบอกเราว่าเงินไม่พอบ้างจะทำบ้านก็ไม่พอ แต่เราไม่ค่อยเห็นแม่ประหยัดเท่าไหร่เลยค่ะ พอเราขัดว่าไม่เอาพอแล้ว ก็จะเป็นทะเลาะกันเพราะเราเป็นลูก เราแทบจะพูดอะไรไม่ได้เลยแม่เราขี้หงุดหงิดมาก ด้วยความเครียดหลายๆอย่างของแม่ด้วยมั้งคะ แม่หนี้ค่อนข้างเยอะ แต่เราไม่ทราบจริงๆทำไมถึงซื้อบ้านใหม่ เราถามแม่หลายครั้งว่าแม่ไหวหรอ แม่แค่บอกว่าต้องไหว
ช่วงที่บ้านผ่านแม่ให้เรามาหนึ่งหมื่นบาท แต่เอาคืนไปประมาณแปดพัน แต่แม่พูดว่าให้เราไปลงทุน ตอนนี้ลงทุนผลิตสินค้าเอง จากที่ฝากเขาส่งทั้งๆที่ไม่ได้ราคาส่ง ไม่ได้เป็นตัวแทนขายมาสองปี เก็บเงินมาทำเอง เราเลยบอกแม่ว่า รายได้จากตรงนี้ให้ที่บ้านเลยนะ (เราขายหลายอย่าง) แม่เราก็โอเค ช่วงย้ายบ้านเราพึ่งเริ่มซื้อของทำ แม่ชอบมาพูดกับเราให้รีบๆทำ แม่ไม่ไหว เรากดดันมากๆร้องไห้ไม่รู้กี่รอบ ทั้งเรื่องย้ายของ เรื่องเงิน ทั้งเราต้องมารองรับอารมณ์แม่เวลาที่อารมณ์ไม่ดี เราจะโดนด่าพาลไปทุกๆเรื่อง งานบ้าน เราทำแต่พูดถึงก็ไม่เยอะเท่าไหร่ ซักผ้าของแม่กับน้องของเราทุกสามวัน รีดผ้าของเราและแม่สลับกับแฟนเราคนละวัน เวลาห้องแม่รก ผ้าเยอะเราก็โดนบ่น ชอบบ่นว่า ทำบ้าง ทั้งๆที่ปกติเราก็ทำ เรื่องหมาเรื่องเล็กๆน้อยเราโดนหมด น้องดื้อเล่นแต่เกมเราว่าน้อง เราโดนอีก เรื่องเล็กๆน้อยๆเยอะมากจนเราไม่อยากอยู่บ้านแล้ว เราเคยพูดกับแม่ไปรอบนึงตอนทะเลาะกัน แม่ว่าเรามีปัญหามากตื่นสายไม่ทำไร เราถามว่าให้ทำอะไรก็บอก แม่บอกเราว่าเห็นอะไรก็ทำสิ เราไม่รู้จะบอกยังไงดีค่ะ คนทั่วไปถ้าโดนบ่นคงปกติ แต่ ตั้งแต่เด็กเราอยู่กับแม่ได้ไม่นานจริงๆไม่เกินสองอาทิตย์จะมีเรื่องทะเลาะกันตลอด พอแม่บ่นเราเราไม่พอใจเราก็จะหน้าบึ้งแล้วก็จะโดนตบ(แบบคนทะเลาะกัน) บางเรื่องไร้สาระมากๆ แบบเรียกเราแล้วไม่ได้ยิน โดนตบต่อหน้าคนเยอะมากๆ(วันสงกรานต์) จำขึ้นใจมากทั้งอายทั้งงงว่าเรื่องอะไร ตอนกลับมาอยู่บ้านก็กลัวว่าจะเหมือนเดิมทะเลาะกันเหมือนเดิม แต่คิดว่าแม่อารมณ์เย็นขึ้นเยอะแล้วจากเมื่อก่อน คิดว่าเราโตแล้วด้วยไม่ได้ดื้อไม่ได้เที่ยว ถ้าไปก็รู้ตลอด การเรียนก็ไม่เคยตกเลย แต่ตอนนี้อะไรไม่รู้จริงๆ เราอึดอัดไม่รู้จะพูดยังไงเลย เราไม่อยากอยู่บ้านแล้ว เราอยากกลับไปอยู่หอเหมือนเดิม เราขับรถไปเรียนไปกลับ2ชม.ครึ่ง ขายของออนไลน์หลายอย่าง กลับบ้านมามืดแล้วก็ทำกับข้าวบ้างหรือซื้อกับข้าว เตรียมจานพอกินเสร็จ รอเก็บประมาณ3ทุ่มกว่าๆ เวลาวันนึงเหมือนน้อยมากๆ แค่หนังตั้งแต่กลับบ้านมายังไม่เคยดูสักเรื่อง(ปกติชอบดูบนเว็บเกือบทุกวัน) ยังมีเรื่องอื่นๆเกี่ยวกับแม่ที่มีอีก ทั้งให้เรากู้เงิน เรื่องงาน เรื่องเล็กน้อยเยอะไปหมด เราโฟกัสเรื่องเรียนไม่ชัดเลยค่ะ งงๆ
เราเลยปรึกษาแฟนเราว่าจะกลับไปอยู่หอดีมั้ย?
แต่ปัญหาคือ... แฟนเรากลับไปด้วยไม่ได้แล้ว ทางนู้นหางานยาก และเราไม่อยากให้แฟนต้องมาสะดุดเรื่องงานและเงินแล้ว เราแอบเห็นแม่เขาว่าเรื่องตามไปอยู่ด้วยกัน ทำให้แม่ต้องเดือดร้อน เราเลยคิดว่าถ้าเขาได้งานใหม่(แม่เขาให้ไปสมัครกับน้องและอยู่กับน้อง) เราจะกลับไปอยู่หอ แต่เขาพูดกับเราว่า "ทำยังไงถึงจะคิดถึงอนาคตตัวเองก่อนคนอื่น" เรางงและถามว่าหมายความว่าอะไร หมายถึงเราคิดถึงแต่อนาคตตัวเองหรอ เขาก็บอกว่า เขานึกถึงแต่เราไม่อยากห่าง คิดจะไปสมัครไปหลายทีก็ไม่ไป เราเลยบอกเขาไปว่า ถ้าเธอมีตัวเลือกก็อยากให้เลือกสิ่งที่ดีนะ เรื่องงานบอกมาตลอด เราห่างกันแต่เราไม่ได้เลิกกัน แต่เขาชอบพูดกับเราว่า ห่างๆไม่ต่างกับเลิก เราก็พยายามถามเขานะคะว่าเข้าใจเราไหม เราไม่ได้บอกเขาครั้งแรก เราพยายามพูดให้เข้าใจตลอด ที่เราจะห่างเพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ จะให้เรามาติดกันแล้วทำให้แม่เธอเดือดร้อน เราคิดจะทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว เราโตขึ้นแล้วขอให้คิดอีกแบบ ถ้าเรานึกถึงตัวเองเราอ้อนวอนขอให้เธอไปกับเราแล้ว เราไม่บอกให้เธอเลือกงานที่ดีกว่าหรอก เราคงอยากให้เธออยู่กับเราตลอดเวลา ความหมายของเขากับของเราไม่เหมือนกันเลยค่ะ ของเขาบอกว่า นึกถึงเราก่อนคือการอยู่ด้วยกัน แล้วทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขาจะว่าเราคิดถึงแต่ตัวเองเห็นแก่ตัวไม่ยอมรับ แล้วก็บอกประมาณว่าเลิกกัน เราก็ยิ่งท้อ เราไม่ได้จะกลับไปอยู่หอแบบทันทีนะคะ เราอยากให้เขาได้งานใหม่ก่อน เขาค่อยข้างไม่ชอบงานนี้ แต่บอกตามตรงคือเขาเลือกงานได้น้อย แต่เขาบอกกับเราว่าเขาไม่ไปเอง พอเราถามว่าไม่ไปหรือยังไม่มีทางเลือก เขาก็บอกว่าเราดูถูกเขา ยืนยันว่าไม่เคยคิดเลิกถึงจะห่างกัน เคยบอกเลิกเขาไป1ครั้งตั้งแต่คบกันมาเพราะไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่เขาบอกเลิกเราหลายรอบมากๆ จากครั้งนั้นที่เราบอกเลิก เขาเลยบอกว่าเขาจะไม่ทำอีกไม่บอกเลิกเราอีก จะไม่ปากร้าย คิดก่อนพูด จะไม่เอาคำพูดมาทำร้ายจิตใจกัน และมีอะไรให้บอก จะไม่อคติกับเรา มีอีกหลายอย่างเลยค่ะ พิมพ์ไม่หมด แต่ไปๆมาๆก็เหมือนเดิม วนลูปทะเลาะกัน เจอคำเลิกๆเหมือนเดิม
ขอโทษนะคะที่ยาวอั้ดอันมาหลายๆอย่างเป็นเวลานานๆ ไม่รู้ว่าพิมพ์วนไปกี่รอบ เรื่องใหญ่ๆตอนนี้ที่เครียดคือเรื่องแม่ และรองมาคือแฟน สับสนไปหมด อยากร้องไห้ตลอดเวลา
? เราคิดถูกมั้ยคะที่เราจะกลับไปอยู่หอ(ไม่ได้จะหนีหรือไม่ช่วยแม่นะคะ แค่อยากลดค่าใช่จ่ายและลดความเครียด)
? เราคิดถูกมั้ยคะเรื่องแฟนที่จะห่างกันอยู่
ขอระบาย และขอความคิดเห็นค่ะ
กระทู้แรกผิดถูกยังไรรบกวนให้คำแนะนำด้วยค่ะ
ขอแทนตัวเองว่า เรา นะคะ
เราอายุ20ปี กำลังเรียนมหาลัยของรัฐแห่งหนึ่ง เรามีแฟนเพศเดียวกันอยู่ด้วยกันพี่เขาทำงานแล้วค่ะ อายุมากกว่าเรา3ปี คบกันตั้งแต่เราม.5ตอนนี้ปี2แล้ว ช่วงที่เราไปอยู่หอ(ปี1) พี่เขาไปอยู่กับเรายอมทิ้งงานทิ้งบ้านไป ตอนนั้นยอมรับเลยว่ารักเขามาก ยิ่งเขายอมทำแบบนี้คิดแต่ว่าเขารักเรามาก พี่เขาว่างงานอยู่หลายเดือนเลยค่ะ แปลว่าช่วงนั้นที่บ้านเราเป็นคนส่งเรื่องค่าใช้จ่าย และเราขายของออนไลน์ช่วงแรกยังบูมอยู่รายได้เดือนละ1-2หมื่น ช่วงแรกๆไม่มีปัญหาอะไรเลย จนเริ่มขายของไม่ได้เริ่มสะดุด และพี่เขาก็ได้งานเงินเดือน 9พัน ต้องส่งให้ที่บ้าน4พัน ที่เหลือใช้ด้วยกัน ก็แน่ว่าค่าใช้จ่ายเยอะกว่าอยู่แล้วแค่ค่าหอก็5พันแล้วไม่รวมน้ำไฟ เราสะดุดมาตลอด ทะเลาะกันหลายรอบมากๆเรื่องเงิน เราไม่มีเงินเก็บเลย จากที่ขายของได้เยอะๆก็น้อยลงเหลือเดือนละไม่กี่พันบาท บางเดือนถึงกับต้องของแม่เพิ่ม(ปกติพ่อเป็นคนให้เงินกินรายเดือน)
ช่วงปีสองเทอมสองแม่เราซื้อบ้านใหม่เลยอยากให้เรากลับไปอยู่บ้าน แล้วขับรถไปกลับ ซึ่งช่วงนั้นเรามีปัญหากับพี่เขาบ่อยมาก เรายิ่งอยากกลับบ้าน เราเลยบอกพี่เขาไป สรุปก็ทะเลาะกันอีกเขาว่าเราทิ้งเขา มาก็มาด้วยกันทำไมจะทิ้งกลับบ้าน เราไม่ได้จะเลิกนะคะ เราไม่เคยคิดจะเลิกเลย แต่เราจะโดนบอกเลิกเกือบทุกครั้งที่ทะเลาะกัน มันบั่นทอนจิตใจเรามากเลยค่ะคำนี้ ตอนนั้นก็รู้สึกผิดที่เราจะทิ้งเขา เราเลยไปบอกแม่ แม่เราก็เลยหางานให้ใกล้บ้าน สุดท้ายได้กลับมาอยู่ที่บ้านแม่ด้วยกัน
พอกลับมาอยู่บ้าน เรากับพี่เขาก็ไม่ค่อยทะเลาะกันเรื่องเงิน แลดูจะเข้าใจกันมากขึ้นด้วยซ้ำ
จนกระทั่ง..
แม่เราบอกเราให้ผ่อนรถ เพราะแม่ผ่อนบ้านแล้วผ่อนไม่ไหว(บ้านเก่าแม่ไม่ได้ผ่อนเป็นของตาและแม่ขาย) เราทั้งอึ้งและงง เราเนี่ยนะจะทำได้ แม่เคยบอกเรื่องเราต้องช่วยแต่คือเราเรียนจบแล้ว ช่วงนั้นเราขายของเริ่มดีขึ้นจากเดิม ประมาณนะคะ เกือบหมื่นถึงหมื่นหน่อยๆ แล้วแต่เดือน เราพึ่งมีเงินเก็บจากการขายของหมื่นแรก พอแม่เห็นว่าเราพอมี แม่ก็มาบอกเราว่าให้ช่วย
ขอชี้แจงเรื่องการเงินนะคะ เรากู้เรียน พ่อและย่าเราเป็นคนส่งค่ากินเป็นรายเดือน8พันบาท เงินที่พ่อให้ใช้เติมน้ำมันและกินตอนไปเรียน แต่ตัวเราอยู่บ้านแม่ เงินจากการขายของไว้ซื้อของที่อยากได้และประเด็นหลักคือเราอยากเรียนต่อโทเลย ไม่อยากต้องทำงานด้วยเรียนด้วย เพราะพ่อเราชัดเจนว่าจะส่งแค่จบตรี เราเลยยิ่งต้องเก็บ ส่วนแม่จะออกค่าใช้จ่ายที่บ้าน เราช่วยซื้อของใช้และกับข้าวเดือนละหลายพันบาทอยู่ค่ะ
ต่อเรื่องพี่เขานะคะ
พี่เขาช่วยแม่เราเดือนละ2000บาท คือรวมค่ากินข้าวเย็นและน้ำไฟเน็ตและอื่นๆที่ใช้ในบ้าน แม่โอเคกับที่พี่เขาช่วย (พอใจแค่ไหนไม่ทราบ)
ช่วงที่ย้ายบ้านเราค่อยข้างเครียด เพราะแม่จะอะไรๆก็ให้เราทำ เราจัดการ มาบอกเราว่าเงินไม่พอบ้างจะทำบ้านก็ไม่พอ แต่เราไม่ค่อยเห็นแม่ประหยัดเท่าไหร่เลยค่ะ พอเราขัดว่าไม่เอาพอแล้ว ก็จะเป็นทะเลาะกันเพราะเราเป็นลูก เราแทบจะพูดอะไรไม่ได้เลยแม่เราขี้หงุดหงิดมาก ด้วยความเครียดหลายๆอย่างของแม่ด้วยมั้งคะ แม่หนี้ค่อนข้างเยอะ แต่เราไม่ทราบจริงๆทำไมถึงซื้อบ้านใหม่ เราถามแม่หลายครั้งว่าแม่ไหวหรอ แม่แค่บอกว่าต้องไหว
ช่วงที่บ้านผ่านแม่ให้เรามาหนึ่งหมื่นบาท แต่เอาคืนไปประมาณแปดพัน แต่แม่พูดว่าให้เราไปลงทุน ตอนนี้ลงทุนผลิตสินค้าเอง จากที่ฝากเขาส่งทั้งๆที่ไม่ได้ราคาส่ง ไม่ได้เป็นตัวแทนขายมาสองปี เก็บเงินมาทำเอง เราเลยบอกแม่ว่า รายได้จากตรงนี้ให้ที่บ้านเลยนะ (เราขายหลายอย่าง) แม่เราก็โอเค ช่วงย้ายบ้านเราพึ่งเริ่มซื้อของทำ แม่ชอบมาพูดกับเราให้รีบๆทำ แม่ไม่ไหว เรากดดันมากๆร้องไห้ไม่รู้กี่รอบ ทั้งเรื่องย้ายของ เรื่องเงิน ทั้งเราต้องมารองรับอารมณ์แม่เวลาที่อารมณ์ไม่ดี เราจะโดนด่าพาลไปทุกๆเรื่อง งานบ้าน เราทำแต่พูดถึงก็ไม่เยอะเท่าไหร่ ซักผ้าของแม่กับน้องของเราทุกสามวัน รีดผ้าของเราและแม่สลับกับแฟนเราคนละวัน เวลาห้องแม่รก ผ้าเยอะเราก็โดนบ่น ชอบบ่นว่า ทำบ้าง ทั้งๆที่ปกติเราก็ทำ เรื่องหมาเรื่องเล็กๆน้อยเราโดนหมด น้องดื้อเล่นแต่เกมเราว่าน้อง เราโดนอีก เรื่องเล็กๆน้อยๆเยอะมากจนเราไม่อยากอยู่บ้านแล้ว เราเคยพูดกับแม่ไปรอบนึงตอนทะเลาะกัน แม่ว่าเรามีปัญหามากตื่นสายไม่ทำไร เราถามว่าให้ทำอะไรก็บอก แม่บอกเราว่าเห็นอะไรก็ทำสิ เราไม่รู้จะบอกยังไงดีค่ะ คนทั่วไปถ้าโดนบ่นคงปกติ แต่ ตั้งแต่เด็กเราอยู่กับแม่ได้ไม่นานจริงๆไม่เกินสองอาทิตย์จะมีเรื่องทะเลาะกันตลอด พอแม่บ่นเราเราไม่พอใจเราก็จะหน้าบึ้งแล้วก็จะโดนตบ(แบบคนทะเลาะกัน) บางเรื่องไร้สาระมากๆ แบบเรียกเราแล้วไม่ได้ยิน โดนตบต่อหน้าคนเยอะมากๆ(วันสงกรานต์) จำขึ้นใจมากทั้งอายทั้งงงว่าเรื่องอะไร ตอนกลับมาอยู่บ้านก็กลัวว่าจะเหมือนเดิมทะเลาะกันเหมือนเดิม แต่คิดว่าแม่อารมณ์เย็นขึ้นเยอะแล้วจากเมื่อก่อน คิดว่าเราโตแล้วด้วยไม่ได้ดื้อไม่ได้เที่ยว ถ้าไปก็รู้ตลอด การเรียนก็ไม่เคยตกเลย แต่ตอนนี้อะไรไม่รู้จริงๆ เราอึดอัดไม่รู้จะพูดยังไงเลย เราไม่อยากอยู่บ้านแล้ว เราอยากกลับไปอยู่หอเหมือนเดิม เราขับรถไปเรียนไปกลับ2ชม.ครึ่ง ขายของออนไลน์หลายอย่าง กลับบ้านมามืดแล้วก็ทำกับข้าวบ้างหรือซื้อกับข้าว เตรียมจานพอกินเสร็จ รอเก็บประมาณ3ทุ่มกว่าๆ เวลาวันนึงเหมือนน้อยมากๆ แค่หนังตั้งแต่กลับบ้านมายังไม่เคยดูสักเรื่อง(ปกติชอบดูบนเว็บเกือบทุกวัน) ยังมีเรื่องอื่นๆเกี่ยวกับแม่ที่มีอีก ทั้งให้เรากู้เงิน เรื่องงาน เรื่องเล็กน้อยเยอะไปหมด เราโฟกัสเรื่องเรียนไม่ชัดเลยค่ะ งงๆ
เราเลยปรึกษาแฟนเราว่าจะกลับไปอยู่หอดีมั้ย?
แต่ปัญหาคือ... แฟนเรากลับไปด้วยไม่ได้แล้ว ทางนู้นหางานยาก และเราไม่อยากให้แฟนต้องมาสะดุดเรื่องงานและเงินแล้ว เราแอบเห็นแม่เขาว่าเรื่องตามไปอยู่ด้วยกัน ทำให้แม่ต้องเดือดร้อน เราเลยคิดว่าถ้าเขาได้งานใหม่(แม่เขาให้ไปสมัครกับน้องและอยู่กับน้อง) เราจะกลับไปอยู่หอ แต่เขาพูดกับเราว่า "ทำยังไงถึงจะคิดถึงอนาคตตัวเองก่อนคนอื่น" เรางงและถามว่าหมายความว่าอะไร หมายถึงเราคิดถึงแต่อนาคตตัวเองหรอ เขาก็บอกว่า เขานึกถึงแต่เราไม่อยากห่าง คิดจะไปสมัครไปหลายทีก็ไม่ไป เราเลยบอกเขาไปว่า ถ้าเธอมีตัวเลือกก็อยากให้เลือกสิ่งที่ดีนะ เรื่องงานบอกมาตลอด เราห่างกันแต่เราไม่ได้เลิกกัน แต่เขาชอบพูดกับเราว่า ห่างๆไม่ต่างกับเลิก เราก็พยายามถามเขานะคะว่าเข้าใจเราไหม เราไม่ได้บอกเขาครั้งแรก เราพยายามพูดให้เข้าใจตลอด ที่เราจะห่างเพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ จะให้เรามาติดกันแล้วทำให้แม่เธอเดือดร้อน เราคิดจะทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว เราโตขึ้นแล้วขอให้คิดอีกแบบ ถ้าเรานึกถึงตัวเองเราอ้อนวอนขอให้เธอไปกับเราแล้ว เราไม่บอกให้เธอเลือกงานที่ดีกว่าหรอก เราคงอยากให้เธออยู่กับเราตลอดเวลา ความหมายของเขากับของเราไม่เหมือนกันเลยค่ะ ของเขาบอกว่า นึกถึงเราก่อนคือการอยู่ด้วยกัน แล้วทุกครั้งที่ทะเลาะกันเขาจะว่าเราคิดถึงแต่ตัวเองเห็นแก่ตัวไม่ยอมรับ แล้วก็บอกประมาณว่าเลิกกัน เราก็ยิ่งท้อ เราไม่ได้จะกลับไปอยู่หอแบบทันทีนะคะ เราอยากให้เขาได้งานใหม่ก่อน เขาค่อยข้างไม่ชอบงานนี้ แต่บอกตามตรงคือเขาเลือกงานได้น้อย แต่เขาบอกกับเราว่าเขาไม่ไปเอง พอเราถามว่าไม่ไปหรือยังไม่มีทางเลือก เขาก็บอกว่าเราดูถูกเขา ยืนยันว่าไม่เคยคิดเลิกถึงจะห่างกัน เคยบอกเลิกเขาไป1ครั้งตั้งแต่คบกันมาเพราะไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่เขาบอกเลิกเราหลายรอบมากๆ จากครั้งนั้นที่เราบอกเลิก เขาเลยบอกว่าเขาจะไม่ทำอีกไม่บอกเลิกเราอีก จะไม่ปากร้าย คิดก่อนพูด จะไม่เอาคำพูดมาทำร้ายจิตใจกัน และมีอะไรให้บอก จะไม่อคติกับเรา มีอีกหลายอย่างเลยค่ะ พิมพ์ไม่หมด แต่ไปๆมาๆก็เหมือนเดิม วนลูปทะเลาะกัน เจอคำเลิกๆเหมือนเดิม
ขอโทษนะคะที่ยาวอั้ดอันมาหลายๆอย่างเป็นเวลานานๆ ไม่รู้ว่าพิมพ์วนไปกี่รอบ เรื่องใหญ่ๆตอนนี้ที่เครียดคือเรื่องแม่ และรองมาคือแฟน สับสนไปหมด อยากร้องไห้ตลอดเวลา
? เราคิดถูกมั้ยคะที่เราจะกลับไปอยู่หอ(ไม่ได้จะหนีหรือไม่ช่วยแม่นะคะ แค่อยากลดค่าใช่จ่ายและลดความเครียด)
? เราคิดถูกมั้ยคะเรื่องแฟนที่จะห่างกันอยู่