สวัสดีครับทุกคน
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกครับหลังจากตามอ่านมาเป็นสิบปี อยากทราบความเห็นและคำแนะนำครับ
ผมเป็นเกย์นะครับ ความรักครั้งเดียวที่เกิดขึ้นมีเมื่อผมอยู่ปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยครับ ผมรู้จักกับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย ไม่ค่อยได้เกี่ยวข้องกันมาก ผูกพันและผมก็ได้ยอมไปครับ หลังจากนั้นพี่เค้าก็ตีห่างด้วยหลายๆวิธี มันทำให้ผมแย่มากๆ จากเด็กที่เรียนค่อนข้างดีก็เกรดตก เกือบเอาเกรดนิยมไม่รอด
แล้วผมก็ตัดสินใจมาเรียนต่อที่ต่างประเทศครับ ตอนแรกคิดว่าน่าจะอยู่ยาว คิดว่าวิธีนี้คงทำให้ลืมได้ ผ่านมาเจ็ดแปดปีแล้วครับ คิดว่ายังคงร้องให้เมื่อคิดถึงพี่เค้า หลังสุดก็น่าจะซักปีมาแล้วครับ พยายามอ่านธรรมะ ทำงานให้หนัก แต่ก็ไม่เคยลืมครับ อ่านที่คุณดังตฤณเคยบอกว่าให้คิดว่าความคิดที่ผ่านมาเป็นอสัจจสัญญา ผ่านมาแล้วก็จะผ่านไป สรุปว่าโดยประมาณความนึกคิดที่ผ่านมาก็ยังคง 5-10 ครั้งต่อวัน
ผมเปลี่ยนแผนว่าจะกลับไปทำงานที่ไทยเพราะที่บ้านมีคนป่วยและผมน่าจะทำประโยชน์ให้ที่บ้านมากกว่าถ้าผมอยู่ไทย เมื่อวานจัดกระเป๋าก็เจอไดอารี่เมื่อสิบปีก่อนครับ สิบปีพอดี เป็นไดอารี่เดียวที่เขียนในชีวิต อ่านแล้วก็ระลึกได้ว่าเคยเศร้าและรู้สึกไม่มีค่าแค่ไหน
ชีวิตก็ต้องเดินต่อครับ ผมสวดมนต์ถึงพี่เค้าทุกครั้งพร้อมๆกับที่อธิษฐานให้พี่เค้า ตลอดสิบปีครับ ผมว่าเค้าก็ได้เจอสิ่งที่ดีขึ้นมาเรื่อยๆครับ
ผมควรจะทำตัวและเตรียมใจอย่างไร เพื่อให้ตัวเองสงบและพร้อมที่สุด เมื่อวันที่ผมต้องกลับไทยถาวรครับ
ขอบคุณครับ
ควรทำอย่างไรกับความรู้สึก 10 ปีเมื่อกลับไทยครับ
กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกครับหลังจากตามอ่านมาเป็นสิบปี อยากทราบความเห็นและคำแนะนำครับ
ผมเป็นเกย์นะครับ ความรักครั้งเดียวที่เกิดขึ้นมีเมื่อผมอยู่ปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยครับ ผมรู้จักกับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย ไม่ค่อยได้เกี่ยวข้องกันมาก ผูกพันและผมก็ได้ยอมไปครับ หลังจากนั้นพี่เค้าก็ตีห่างด้วยหลายๆวิธี มันทำให้ผมแย่มากๆ จากเด็กที่เรียนค่อนข้างดีก็เกรดตก เกือบเอาเกรดนิยมไม่รอด
แล้วผมก็ตัดสินใจมาเรียนต่อที่ต่างประเทศครับ ตอนแรกคิดว่าน่าจะอยู่ยาว คิดว่าวิธีนี้คงทำให้ลืมได้ ผ่านมาเจ็ดแปดปีแล้วครับ คิดว่ายังคงร้องให้เมื่อคิดถึงพี่เค้า หลังสุดก็น่าจะซักปีมาแล้วครับ พยายามอ่านธรรมะ ทำงานให้หนัก แต่ก็ไม่เคยลืมครับ อ่านที่คุณดังตฤณเคยบอกว่าให้คิดว่าความคิดที่ผ่านมาเป็นอสัจจสัญญา ผ่านมาแล้วก็จะผ่านไป สรุปว่าโดยประมาณความนึกคิดที่ผ่านมาก็ยังคง 5-10 ครั้งต่อวัน
ผมเปลี่ยนแผนว่าจะกลับไปทำงานที่ไทยเพราะที่บ้านมีคนป่วยและผมน่าจะทำประโยชน์ให้ที่บ้านมากกว่าถ้าผมอยู่ไทย เมื่อวานจัดกระเป๋าก็เจอไดอารี่เมื่อสิบปีก่อนครับ สิบปีพอดี เป็นไดอารี่เดียวที่เขียนในชีวิต อ่านแล้วก็ระลึกได้ว่าเคยเศร้าและรู้สึกไม่มีค่าแค่ไหน
ชีวิตก็ต้องเดินต่อครับ ผมสวดมนต์ถึงพี่เค้าทุกครั้งพร้อมๆกับที่อธิษฐานให้พี่เค้า ตลอดสิบปีครับ ผมว่าเค้าก็ได้เจอสิ่งที่ดีขึ้นมาเรื่อยๆครับ
ผมควรจะทำตัวและเตรียมใจอย่างไร เพื่อให้ตัวเองสงบและพร้อมที่สุด เมื่อวันที่ผมต้องกลับไทยถาวรครับ
ขอบคุณครับ