เรารักหรือเราชอบคะ?ช่วยบอกที

เค้าเป็นรุ่นพี่เราห้าปี และก็เคยสรภาพไปแล้วซึ่งก็โดนปฏิเสธกลับมา ตอนนี้ผ่านมาเกือบจะห้าเดือนโดยประมาณก็ครึ่งปี ตอนแรกก็คิดว่าแค่ชอบพี่เค้าเฉยๆเพราะพี่เค้าก็เป็นคนเฟรนรี่ ตลก เฮฮา แต่หลังๆมาไม่ค่อยได้เจอ จนตัวเองเริ่มรู้สึกโหวงๆ อยากเจอมากๆ ตอนนั้นเป็นช่วงกีฬาสีพอดีซึ่งพี่เค้าก็เป็นสตาฟสีเรา วันเกือบสุดท้ายพวกตัวสำรอง(เราเป็ตตัวจริง)ที่ไม่ได้ขึ้นแสตนก็คุยกันเสียงดังจนเพื่อนผู้หญิงของพี่คนที่เราพูดถึงก็ลุกขึ้นมาโวยวาย พี่เค้าเลยลุกตามมาดูแล้วตะโกนถามว่า"เฮ้ย!เป็นไร!บอกกูดิ๊!"มันเป็นเพียงแค่ประโยคสั้นที่แม้แต่คนเป็นเพื่อนที่ไม่สนิทยังพูดกันได้ แต่พอเราได้ยินเราก็ไม่สนอะไรแล้วแม้สตาฟจะบอกให้เงยหน้าไว้ก็เถอะ เราเจ็บมากจริงๆน้ำตามันค่อยซึมออกมาแต่ไม่ถึงกับไหล รู้ดีอยู่แล้วว่าประโยคนั้นมันก็แค่เพื่อนสนิทถามกัน แต่มันก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้มันเจ็บมากๆ วินาทีนั้นเราตั้งคำถามกับตัวเองว่าเรารักพี่เค้าหรอ? จากนั้นพี่คนเค้าก็เดินไปหลังแสตน ไปนานจนเราก็โหวงๆแปลกๆ สมองสั่งอย่างเดียวคือมองหาเค้าไม่ว่าแดดจะจ้าหรือแรงขนาดไหนก็ไม่สน มองหาไปเรื่อยๆแต่ก็ไม่เจอ เลยก้มหน้าลงอีกรอบ หลังจากที่รอบแรกปาดน้ำตาไปแล้วมันก็คลออีก ผ่านไปหลายวันจากงานกีฬาสีเราเริ่มรู้สึกคิดถึงพี่เค้ามากๆมากที่สุด อยากเจอ อยากกอด อยากได้ยินเสียง อยากบอกพี่เค้าแต่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง ถึงแม้ว่าเราจะไม่มีสิทธิ์เลยก็ตาม แฟนเค้าก็ไม่ใช่ เพื่อนสนิทก็ไม่ใช่ ครอบครัวก็ไม่ใช่ แต่กลับเหงามากๆ วันนึงเรากับพี่เค้าสวนกันเพราะเรียนห้องข้างกันแล้วพี่เค้าเลิกส่วนเราเข้าเรียน เราไม่รู้หรอกว่าเห็นเรารึเปล่า ถึงจะแบบนั้นแต่ความรู้สึกมันอยากให้พี่เค้าทักเรา ทั้งๆที่ทักมาเราก็ไม่รู้จะคุยยังไงด้วยซ้ำ ใครรู้ช่วยบอกทีนะคะ เป็นครั้งแรกที่อาการหนักขนาดนี้ เลยไม่แน่ใจเท่าไหร่ ขอบคุณค่ะ