เรื่องมีอยู่ว่าครอบครัวเราพึ่งจะแยกทางกันไม่กี่ปีนี้เองแต่พ่อเรากลับมีคนใหม่แล้ว แล้วมีลูกด้วยกรรแล้ว
เป็นลูกผู้ชายตามที่พ่อต้องการด้วย เมื่อแยกทางกันเราเลือกที่จะอยู่กับแม่ เพราะยายเป็นคนเลี้ยงเราตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นเราอายุ15 ปีเองเราคิดว่าทำไมเรื่องแบบนี้ต้องมาเกิดกับเราด้วยเราอายุแค่นี้ ทำไมต้องมีเรื่องแบบนี้มาให้คิด เราคิดเสมอว่าถ้าพ่อแม่แยกกันตั้งแต่เราเด็กมันจะดีมากเพราะจะได้ผูกพันอละความทรงจำที่ดีระหว่างพวกเรา
เพราะเรื่งที่ว่า มันเกิดขึ้นนานมาแล้วไม่ใช่พึ่งเกิด
ป้าเล่าให้ฟังว่า พ่อแก่น่ะ แอบคบคนนี้ตั้งแต่แม่แก่คลอดแก่ออกมา แม่แก่กรู้ว่าพ่อแก่มีเเม่แก่เลยไปคุยกับคนนั้นวาพอได้ไหม? ฉันมีลูกกับเขาแล้วคุณยังสาวยังสวยหาใหม่คงไม่ยากหนักหรอก ซึ้งแม่เป็นคนที่ใจเย็น และไม่ค่อยพูดแม่มีอะไรแม่ก็จะเก็บความรู้สึกเก่ง เรื่องมันไม่ำด้จบแค่นั้นสิ พ่อกับคนนั้นแอบคบกันมาตลอดโดยที่แม่ก็ไม่รู้ กว่าจะรู้ พ่อกับคนนั้นก็มีลูกด้วยกันแล้ว แม่บุกไปถึงห้องที่พ่อเช่าให้เขาคนนั้นอยู่ แล้วถามว่าจะเอายังไงก็ว่าจะไม่ทนอีกแล้วนะเห็นกูเป็นควายหรือยังไง พ่อกลับบอกแม่ว่าขิงเลี้ยงลูกคนนี้ให้โตก่อนได้ไหมแล้วปล่อยเขาไปแม่กับตกลงพร้อมเลี้ยงลูกชู้ช่วยพ่ออีกเราอยากถามแม่ว่าแม่ทนได้ยังไง แม่ไม่เจ็บปวดบางเลยหร่อ รู้แม่รักพ่อมากแต่มันจำเป็นต้องทำอะไรขนาดนั้นเลยหร่อ
แต่สุดท้ายพ่อก็ทำตามสัญญาที่ให้กับแม่ไว้ไม่ได้ และแล้วแม่ก็หนีออกจากบ้านที่เคยทำงานเก็บตังซื้อด้วยกันกับพ่อแม่ทิ้งทุกอย่างไว้รถฟอจินเนอร์ที่มีเงินของแม่บ้านที่มีเงินของแม่อะไรทุกอย่างที่เป็นของแม่ แม่ทิ้งไว้บ้านหลังนั้นหมดแล้วออกไปอยู่ห้องเช่าเล็กคนเดียวแม่บอกแม่มีศักดิ์ศรีมาพอที่บะทำแบบนี้เพราะทางครอบครัวของแม่พี่ชายทำค่ายมวยรุ่นต่อรุ่นมาตลอดและสอนในเรื่องศักดิ์ศรี แม่จึงทำแบบนั้น
เราไม่รู้เลยว่าแม่เก็บความรู้เก่งมาเลยอ่ะ จนตอนนี้พ่อกับแม่ยังไม่เซ็นต์ใบหย่ากันเลยผ่านมา2-3 ปีแล้วที่แม่ออกจากบ้านหลังนั้นมา ตอนนร้เราอายุ17จะ18แล้ว พ่อพยายามที่จะทำให้เรากับเมียน้อยพ่อและลูกของเขาข้ากันให้ได้ สงกรานตร์ปีนี้พ่อเลยมารับไปเที่ยวบ้านปู่พร้อมเมียน้อยพ่อ เราก็มาเพราะอยากรู้ว่าพ่อจะมีความสุขมากขนาดไหนเวลาอยู่กับเวลาคนนั้น และแล้วพ่อก็ดูมีความสุขดีนะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพวกเขาทำตัวเหมือนปกติมีแค่เราที่เจ็บปวดอยู่คนเดียว ที่นั่งข้างคนขับมันควรจะเป็นที่ของแม่ ห้องครัวที่แม่เคยทำอาหารโต๊ะกินกินที่เคยนั่งด้วยกันตอนนี้มันไม่ใช่แม่เราก็ยอมรับนะว่สเมียน้อยพ่อก็เป็นคนดีประมานหนึ่งส่วนน้องนอกไส้ก็น่ารักดีแต่เอาแต่ใจเกินไปเรามาอยู่กับพวกเขาแค่2 วันเหมือนเราลงนรกมา100ปีแล้วเจ็บปวดทรมานมากแต่ทำอะไรไม่ได่เพราะไม่มีกระสอบชายให้เตะระบายอารมณ์เหมือนอยู่บ้านแม่ ทำได้แค่แบบนอนร้องให้ ส่วนตัวแล้วอราเป็นคนที่เข้มแข็งมากจะไม่เคยร้องไห้ให้ใครง่ายๆหรือร้องก็ร้องไห้คนเดียวไม่ให้ใครเห็น แต่วันนี้เรา อดทนต่อไปไม่ได้เราร้องไห้ให้พ่อน้องและทกคนเห็นเพราะทุกทีที่เห็นพวกเขายิ้มให้ กันมันทำให้เราคนถึงแม่มากขึ้นเราทำไม่ได้หรอก มีาจะยิ้มและบอมรับมันเพื่อนๆที่หลงเข้าใาอ่านคิดว่าไง ถ้าเป็นเรา ควรจะทำยังไง
คิดว่าแม่เลี้ยงและลูกเลี้ยงจะเข้ากันได้ไหม?-?
เป็นลูกผู้ชายตามที่พ่อต้องการด้วย เมื่อแยกทางกันเราเลือกที่จะอยู่กับแม่ เพราะยายเป็นคนเลี้ยงเราตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นเราอายุ15 ปีเองเราคิดว่าทำไมเรื่องแบบนี้ต้องมาเกิดกับเราด้วยเราอายุแค่นี้ ทำไมต้องมีเรื่องแบบนี้มาให้คิด เราคิดเสมอว่าถ้าพ่อแม่แยกกันตั้งแต่เราเด็กมันจะดีมากเพราะจะได้ผูกพันอละความทรงจำที่ดีระหว่างพวกเรา
เพราะเรื่งที่ว่า มันเกิดขึ้นนานมาแล้วไม่ใช่พึ่งเกิด
ป้าเล่าให้ฟังว่า พ่อแก่น่ะ แอบคบคนนี้ตั้งแต่แม่แก่คลอดแก่ออกมา แม่แก่กรู้ว่าพ่อแก่มีเเม่แก่เลยไปคุยกับคนนั้นวาพอได้ไหม? ฉันมีลูกกับเขาแล้วคุณยังสาวยังสวยหาใหม่คงไม่ยากหนักหรอก ซึ้งแม่เป็นคนที่ใจเย็น และไม่ค่อยพูดแม่มีอะไรแม่ก็จะเก็บความรู้สึกเก่ง เรื่องมันไม่ำด้จบแค่นั้นสิ พ่อกับคนนั้นแอบคบกันมาตลอดโดยที่แม่ก็ไม่รู้ กว่าจะรู้ พ่อกับคนนั้นก็มีลูกด้วยกันแล้ว แม่บุกไปถึงห้องที่พ่อเช่าให้เขาคนนั้นอยู่ แล้วถามว่าจะเอายังไงก็ว่าจะไม่ทนอีกแล้วนะเห็นกูเป็นควายหรือยังไง พ่อกลับบอกแม่ว่าขิงเลี้ยงลูกคนนี้ให้โตก่อนได้ไหมแล้วปล่อยเขาไปแม่กับตกลงพร้อมเลี้ยงลูกชู้ช่วยพ่ออีกเราอยากถามแม่ว่าแม่ทนได้ยังไง แม่ไม่เจ็บปวดบางเลยหร่อ รู้แม่รักพ่อมากแต่มันจำเป็นต้องทำอะไรขนาดนั้นเลยหร่อ
แต่สุดท้ายพ่อก็ทำตามสัญญาที่ให้กับแม่ไว้ไม่ได้ และแล้วแม่ก็หนีออกจากบ้านที่เคยทำงานเก็บตังซื้อด้วยกันกับพ่อแม่ทิ้งทุกอย่างไว้รถฟอจินเนอร์ที่มีเงินของแม่บ้านที่มีเงินของแม่อะไรทุกอย่างที่เป็นของแม่ แม่ทิ้งไว้บ้านหลังนั้นหมดแล้วออกไปอยู่ห้องเช่าเล็กคนเดียวแม่บอกแม่มีศักดิ์ศรีมาพอที่บะทำแบบนี้เพราะทางครอบครัวของแม่พี่ชายทำค่ายมวยรุ่นต่อรุ่นมาตลอดและสอนในเรื่องศักดิ์ศรี แม่จึงทำแบบนั้น
เราไม่รู้เลยว่าแม่เก็บความรู้เก่งมาเลยอ่ะ จนตอนนี้พ่อกับแม่ยังไม่เซ็นต์ใบหย่ากันเลยผ่านมา2-3 ปีแล้วที่แม่ออกจากบ้านหลังนั้นมา ตอนนร้เราอายุ17จะ18แล้ว พ่อพยายามที่จะทำให้เรากับเมียน้อยพ่อและลูกของเขาข้ากันให้ได้ สงกรานตร์ปีนี้พ่อเลยมารับไปเที่ยวบ้านปู่พร้อมเมียน้อยพ่อ เราก็มาเพราะอยากรู้ว่าพ่อจะมีความสุขมากขนาดไหนเวลาอยู่กับเวลาคนนั้น และแล้วพ่อก็ดูมีความสุขดีนะเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพวกเขาทำตัวเหมือนปกติมีแค่เราที่เจ็บปวดอยู่คนเดียว ที่นั่งข้างคนขับมันควรจะเป็นที่ของแม่ ห้องครัวที่แม่เคยทำอาหารโต๊ะกินกินที่เคยนั่งด้วยกันตอนนี้มันไม่ใช่แม่เราก็ยอมรับนะว่สเมียน้อยพ่อก็เป็นคนดีประมานหนึ่งส่วนน้องนอกไส้ก็น่ารักดีแต่เอาแต่ใจเกินไปเรามาอยู่กับพวกเขาแค่2 วันเหมือนเราลงนรกมา100ปีแล้วเจ็บปวดทรมานมากแต่ทำอะไรไม่ได่เพราะไม่มีกระสอบชายให้เตะระบายอารมณ์เหมือนอยู่บ้านแม่ ทำได้แค่แบบนอนร้องให้ ส่วนตัวแล้วอราเป็นคนที่เข้มแข็งมากจะไม่เคยร้องไห้ให้ใครง่ายๆหรือร้องก็ร้องไห้คนเดียวไม่ให้ใครเห็น แต่วันนี้เรา อดทนต่อไปไม่ได้เราร้องไห้ให้พ่อน้องและทกคนเห็นเพราะทุกทีที่เห็นพวกเขายิ้มให้ กันมันทำให้เราคนถึงแม่มากขึ้นเราทำไม่ได้หรอก มีาจะยิ้มและบอมรับมันเพื่อนๆที่หลงเข้าใาอ่านคิดว่าไง ถ้าเป็นเรา ควรจะทำยังไง